«وَ قولا بِالحَقِّ وَ اعمَلا لِلاَجرِ» کار بیهوده نکنید، کار را برای اجر خدایی و ثواب الهیاش بکنید. این زندگی، این تلاش، این توان را، مفت و بیخودی از دست ندهید. «وَ کونا لِلظّالِمِ خَصماً وَ لِلمَظلومِ عَوناً». (59/5/10) خصم ظالم باشید. خصم، غیر از دشمن است؛ یکوقت کسی دشمنِ ظالم است، خیلی خب، از ظالم بدمان میآید، دشمن او هستیم؛ این کافی نیست. «خصم» یعنی مدعیاش باش؛ دشمنی که مدعی اوست، دشمنی که گریبان ظالم را میگیرد؛ ظالم را رها نکنید. بشریّت بعد از امیرالمؤمنین و تا امروز، بدبخت و روسیاه شد، بهخاطر نگرفتن گریبان ظالمها. اگر گریبان ظالمها را دستهای باایمان میگرفت، ظلم در دنیا اینقدر پیش نمیرفت؛ بلکه بر میافتاد. امیرالمؤمنین این را میخواهد: «کُونا لِلظّالِمِ خَصماً» خصمِ ظالم باش. در دنیا، هرجا ظلم هست و یک ظالمی هست، تو اینجا خودت را خصم او بدان. ببینید بهخاطر عملنکردن به همین یک کلمه وصیت امیرالمؤمنین، چه منجلابی است در دنیا، چه بدبختیای دارد بشریّت، چه مظلومیتی دارند ملتها، بهخصوص مسلمانها! همین یک وصیت امیرالمؤمنین اگر عمل میشد، امروز بسیاری از این ظلمها و مصیبتهای ناشی از ظلمها، وجود نمیداشت. «وَ لِلمَظلومِ عَوناً» هرجا مظلومی هست، کمک او باش. نمیگوید طرفدارش باش؛ نه آقا، کمک! باید کمکش کنی، هرچه میتوانی، هرطور میتوانی.ظلمستیزی
نامهای دیگر: ظلمناپذیری، ستمناپذیری
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
ایستادگی در برابر ستم و نپذیرفتن آن در کنار ستم نکردن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم در مقابل لانه جاسوسی— ۱۳۵۸/۰۹/۰۹
سیر زمانی
از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۱۱۳۵۸۱۴۰۱
فقط سال ۱۳۵۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
سکوت نکردن در برابر تجاوز، اصلی انسانی؛ ملت ستمپذیر لایق زندگی نیست
… با ما یکسان نباشد، ما دست تجاوز و تعدّی به سوی او دراز نکنیم. ما در طول تاریخ نشان دادهایم که نسبت به این فرمان اسلام وفادار بودهایم؛ ما ملّتهای ضعیف را همواره پناه دادهایم؛ ما سفیران دولتهای بیگانه را همواره در زیر سایهی حمایت خود نگاه داشتهایم. امّا همین ایدئولوژی به ما آموخته است که ما در مقابل تعدّی و تجاوز ساکت ننشینیم؛ این یک اصل انسانی است. آن ملّتی که ستم را میپذیرد، لایق زندگی کردن نیست. آن ملّتی که در مقابل تعرّض و تهاجم از خود دفاع نمیکند، شایستهی آن نیست که توقّع حقّ زندگی داشته باشد.سکوت و بیتفاوتی در برابر تعرض دشمن، حماقت است نه نجابت
… کنند و نکردند؛ میتوانستند همهی عناصری را که در این ساختمانها متمرکزند بکُشند، نابود کنند و نکردند؛ این انسانیّت ما است؛ ما یک ملّت انقلابی بودیم، انقلاب کرده بودیم، دشمن در مقابل ما بود، کسی بر ما ایراد نمیگرفت اگر [این کارها را] میکردیم، [ولی] نکردیم. ما نجابت کردیم امّا ایدئولوژی ما به ما میگوید این نجابت تا وقتی تبدیل به حماقت نمیشود که در مقابل تعرّض ساکت نمانیم؛ آن وقتی که دشمن به تو تعرّض میکند، سکوت تو، بیتفاوتی تو، نامش نجابت نیست، حماقت است.