رفتن به محتوای اصلی

صلح‌طلبی

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

خواست صلح و مخالفت با جنگ‌افروزی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در مراسم تحلیف، دانش‌آموختگی و اعطای سردوشی دانشجویان دانشگاه علوم دریایى نوشهر— ۱۳۷۲/۰۲/۱۸

سیر زمانی

از ۱۳۷۲ تا ۱۳۹۰
۱۳۷۲۱۳۹۰

فقط سال ۱۳۷۴همهٔ سال‌ها

مخالفت مبنایی جمهوری اسلامی با جنگ‌افروزی و پیام صلح و دوستی

یاوه‌گوهای امریکایی، باز نروند این‌جا و آن‌جا بگویند که «ایران میخواهد جنگ درست کند» یا «بمب اتم منفجر کند.» این حرفها و این مهمل‌گوییها دیگر کهنه و منسوخ شده است. اگر چه آنها به منسوخ شدن یا نشدن این مهملات نگاه نمیکنند و باز هم از این مهملات میگویند؛ اما بدانند که ما جنگ‌افروز نیستیم. ما برطبق مبانیمان، با جنگ افروزی مخالفیم. اصول ما اقتضا میکند که پیام دوستی و صلح و محبّت و امنیت و آرامش داشته باشیم. چون ما حرف داریم. کسی که حرف ندارد، میخواهد فضا شلوغ باشد؛ صدا به‌کسی نرسد و کسی نداند که او چه گفت. کسی که اهل زورگویی و چَپُوْ کردن است، دلش میخواهد که فضا شلوغ شود، تا او در وسط کار چَپو کند. اما کسی که حرف حساب دارد، دلش میخواهد همه ساکت شوند؛ آرام باشند و فضا آرامش داشته …

جنگ‌طلب نبودن ما به معنای جنگ‌طلب نبودن دشمن نیست

… حاضر نشدند چاپ کنند. آنها با این‌که بنده پولند و پول برایشان دین و ایمان و ناموس و غیرت و همه چیز است، حاضر نشدند درج کنند. چون حواس دستگاههای اطّلاعاتیشان جمع بود که پیام امام، مثل بمب در آن‌جا منفجر میشد. آنها با حرفهای ما مخالفند و از حرفهای ما میترسند. ما که حرف داریم، طبیعی است دنبال آرامش و امنیت و صلح و صفا هستیم؛ معلوم است که جنگ طلب نیستیم. اما این‌که ما جنگ طلب نیستیم، معنایش این نیست که دشمن ماهم جنگ‌طلب نیست.