قاطعیت در برابر مفسدان و بیگانگان و مهربانی در میان خود
… رژیمی باشد که مخالفت بخواهد بکند، دعوا بکند، حتی آن کسی که ظالم است، به حسب نوع مردم، مگر بعضیشان که دیگر متبدل به یک حیوانی شدهاند، آنها ناراحتاند از اینکه اذیت کنند مردم را، این یک چیز جِبلّی[1] آدم است. آدم که به یک کسی اذیت بکند خودش هم ناراحت میشود. اما در این رژیم همه با دل راحت ان شاء الله و با قدرت، قدرت برای این اشخاصی که فساد میکنند؛ و با رحمت برای دوستان خودتان: اَشِدَّاءُ عَلَی الکُفّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُم[2] دستور خداست. که وصف مومنین این است که وقتی در مقابل اجانب میایستند قوی، و بین خودشان، دوست و رفیق و رحیم.