رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

فقیه شیعه در سدهٔ سیزدهم قمری و نویسندهٔ جواهرالکلام.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع مسئولان نظام جمهوری اسلامی (توجه به معنویات- ساده زیستی)— ۱۳۶۲/۰۱/۰۱

نگارش جواهر در منزلی محقر و گرمای نجف

… «شیخ طوسی»[3] که مبدا این امور و ارزنده ترین اشخاص در جامعه تشیع بوده است یک کاخ‌نشین نبوده است؛ اگر کاخ‌نشین بود نمی‌توانست این کُتبی که تحویل جامعه داده است و این شاگردهایی که تحویل جامعه داده است تحویل بدهد. در قشر مرفه نمی‌شود یک همچو کاری انجام‌ بگیرد. وقتی که در متاخرین از علما ملاحظه می‌کنیم می‌بینیم که «صاحب جواهر»[4] یک همچو کتابی نوشته است که اگر صد نفر انسان بخواهند بنویسند شاید از عهده برنیایند و این کاخ‌نشین نبوده. آن طور که نقل می‌کنند در آن وقتی که ایشان این کتاب را نوشته‌اند سرداب در نجف نبوده، سرداب را «شیخ انصاری»[5] از ایران برای نجف سوغات برده، یک منزل محقر داشتند و در یک اتاقشان باز بوده به یک دالانی- از قراری که نقل می‌کنند- که در آن هوای گرم نجف یک نسیمی، نسیم داغی می‌آمده است و ایشان مشغول تحریر «جواهر» بودند. از یک آدمی که علاقه به شکم و شهوات و مال و منال و جاه و امثال اینها دارد این کارها نمی‌آید؛ طبع قضیه این است که نتواند. زندگی «شیخ انصاری» را همه شنیده یعنی بسیاری شنیده‌اند چه وضعی داشته است در زهد. اگر نبود آن وضع، نمی‌توانست آن شاگردهای بزرگی را تربیت کند …