رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «شهدای کربلا»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «شهدای کربلا»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیامام حسین (ع) و یاران و خاندان او که در واقعهٔ عاشورا به شهادت رسیدند.

امام خمینی

قرار داشتن قیام‌کنندگان برای اسلام در صف شهدای کربلا

… دادن و نثار جان و مال در راه خدا و اسلام و ملت مسلمان نهراسید، که این شیوه پیغمبر عظیم الشان و اوصیا و اولیای آنان بوده، و خون ما رنگینتر از خون شهدای کربلا نیست که با مخالفت با سلطان جائر که متمسک به اسلام بود و خود را خلیفه اسلام معرفی می‌کرد، ریخته شد. شما که برای اسلام بپاخاسته‌اید و جان و مال نثار می‌کنید، در صف شهدای کربلا هستید؛ چرا که پیرو مکتب آنانید. اکنون باید مطالبی را تذکر دهم:

امام شهید سید علی خامنه‌ای

جایگاه در عرش انسانیت به‌سبب پاسخ به‌هنگام به ندای امام حسین (ع)

… است، حاضر باشد. بعضیها کاری را که باید انجام دهند، به وقت انجام نمی‌دهند؛ هر وقت دیگر که انجام دهند، آن نتیجه را نخواهد داد. فرق بین شهدای کربلا و توّابین همین است. شهدای کربلا هم شهید شدند، توّابین هم شهید شدند. فاصله‌ی زمانی بین آنها هم خیلی زیاد نبود؛ اما شهدای کربلا در عرش انسانیت قرار دارند، شهدای توّابین نه؛ مقامشان با آنها خیلی فرق دارد. چرا؟ چون شهدای کربلا به ندای حسین بن علی علیه‌السّلام در وقتِ خود پاسخ دادند؛ ولی توّابین به ندای آن حضرت، بعد از گذشتن وقت پاسخ دادند. فرقش این است.

عظمت در نترسیدن از دشمن و تنهایی برای ادای تکلیف جهاد

… شهید شود، مردم با او چگونه با شور برخورد خواهند کرد، و آن انسانی که در چنان غربتی، در چنان ظلمتی، تنها، بدون یاور، بدون هیچ‌گونه امید کمکی از طرف مردم، با وسعت تبلیغات دشمن، می‌ایستد و مبارزه میکند و تن به قضای الهی میسپارد و آماده کشته شدن در راه خدا میشود. عظمت شهدای کربلا به این است! یعنی برای احساس تکلیف، که همان جهاد در راه خدا و دین بود، از عظمت دشمن نترسیدند؛ از تنهایی خود، احساس وحشت نکردند؛ کم بودن عدّه خود را مجوزّی برای گریختن از مقابل دشمن قرار ندادند. این است که یک آدم را، یک رهبر را، یک ملت را عظمت میبخشد: نترسیدن از عظمت پوشالی دشمن.

تفاوت غربت و تنهایی شهدای کربلا با شهدای امروز

… و آن جوانى که یا در جنگ تحمیلى به شهادت رسیده یا در برخورد با انواع و اقسام دشمنان و منافقین و کفّار به شهادت رسیده، براى مردم ما هیچ شبهه‌اى نیست که این شهید، شهیدِ راه همین نظام است و براى نگه داشتن و محکم کردن ستونهاى همین نظام و انقلاب به شهادت رسیده؛ درحالی‌که وضع شهداى امروز با شهداى کربلا بسیار متفاوت است؛ شهدائى که با غربت و در تنهایى کامل قیام کردند؛ شهدائى که هیچ کس آنها را به پیمودن این راه تشویق نکرد، همه آنها را منع کردند، بزرگانِ وجوه[9] اسلامْ آنها را باز داشتند، درعین‌حال آنها آن‌چنان ایمانشان و عشقشان لبریز بود که رفتند و غریبانه و مظلومانه و تنها به شهادت رسیدند. وضعشان فرق میکند با شهیدى که تمام دستگاه‌هاى تبلیغى و مشوّقهاى جامعه به او میگوید برو و او میرود و به شهادت میرسد، البتّه این شهید، شهید والامقامى است، امّا آن چیز دیگرى است.

ایستادگی هفتادودو تن با علم به کشته شدن و بی‌نصیبی از یاد و ستایش

… است، و درحالی‌که همه‌چیز به آنها می‌گوید سرجایتان بنشینید و نروید جلو، هم زن و فرزند، هم محیط اجتماعی، هم دستگاه حاکم، هم آسایش‌ها و راحتی‌ها، همه‌چیز به آنها می‌گوید حرکت نکنید، هیچ‌کس هم به نامشان و به یادشان سرود افتخار نمی‌خواند، اینها تنها حرکت می‌کنند. درحقیقت تنهای تنها، هفتادودو نفر درمقابل میلیون‌ها انسانی که در همان جامعه، گرداگرد آنها را گرفتند و ده‌هاهزار گرگ خون‌خواری که در همان صحنۀ نبرد، آنها را احاطه کردند. می‌آیند در میان یک‌چنین دریایی از فشار و تهدید و رنج و درد می‌ایستند، می‌دانند که پیروزی نیست ـ پیروزی ظاهری ـ می‌دانند که نجاتی نیست از این دریای خون، می‌دانند که کشته‌شدن حتمی است، و می‌دانند که بعد از کشته‌شدن، در میان میلیون‌ها مردم آن روز کشور اسلامی، کسی به نام آنها سرود آزادی نخواهد خواند، و به یاد آنها گل‌افشانی نخواهد کرد. خانواده‌های آنها تسلّ داده نخواهند شد، به بازماندگان آنها هیچ‌گونه مهر و لطف و محبتی نخواهد شد. (67/6/6)

سپر کردن دست به دست کودک یازده‌سالهٔ پرورش‌یافتهٔ امام و شهادت او

… اینکه یتیم بوده، امام حسین از فرزندان خودش هم بیشتر به او محبت می‌کرده. خب پیداست که یک‌چنین محبتی، چگونه این بچه را سراسیمه کرد، وقتی فهمید که عمویش در وسط میدان روی زمین افتاده. با شتاب آمد و رسید بالای سر ابی‌عبدالله. آن‌طوری‌که نقل کردند و نوشتند؛ هنگامی‌که این بچه رسید، یکی از سربازان خبیث و قسی‌القلب ابن‌زیاد، شمشیر را بلند کرده بود که بر بدن مجروح ابی‌عبدالله فرود بیاورد، این بچه در همین حال رسید و دید عمویش افتاده روی زمین و یک ظالمی هم شمشیر بلند کرده که فرود بیاورد، این بچه آن‌قدر ناراحت شد، آن‌قدر سراسیمه شد که این دست‌های کوچک خودش را بی‌اختیار جلوی شمشیر گرفت. اما این کار موجب نشد که آن حیوان درنده شمشیر را فرود نیاورد، شمشیر را فرود آورد، دست این بچه قطع شد. فریاد این بچه بلند شد، بنا کرد استغاثه‌کردن. اما این گرگ خون‌خوار به همین هم اکتفا نکرد، پشت سر این بچه رفت، بچۀ یازده‌ساله را روی زمین انداخت و او را به شهادت رساند؛ اینجا بود که امام حسین خیلی منقلب شد.
همهٔ شاهدهای امام شهید سید علی خامنه‌ای