… را میدید- بر روى این نکته تکیه کرد. عظمت حادثه تحتالشّعاع قوّت مردم قرار گرفت. [اگر] یک کشورى، رئیسجمهورش یا نخستوزیرش یا یک وزیرش یا یک رئیسش مورد تهاجم موفّق دشمن قرار بگیرد، این یک ضربه است براى این کشور؛ یک تکانى میدهد، یک مقدار تزلزل ایجاد میکند. در کشور ما این حادثه -که در آن رئیسجمهور و نخستوزیر با هم در آتش بغض و کینهی پلید دشمنان سیاهروى سوختند- نهفقط در مردم ضعف ایجاد نکرد، بلکه آنها را قویتر کرد، آنها را مصمّمتر کرد. این، آن نقطهی اصلى است: چون ایمان مردم قوى بود، تکان نخوردند؛ چون تکان نخوردند و ضعیف نشدند، توانستند راه را ادامه بدهند، متوقّف نشدند؛ چون راه را ادامه دادند و متوقّف نشدند، دشمن پشت در ماند و پشت دروازه باقى ماند. او منتظر بود که مردم دچار یک ضعفى و فتورى[5] بشوند؛ وارد بشود. وقتى دید مردم با قوّت دارند مبارزه را و حرکت را -و آن روز، جنگ را و کارهاى سازندگى را- ادامه میدهند، دشمن متحیّر …
یادبود شهادت دو چهرهٔ برجستهٔ نظام به دست جنایتکاران
این روزها بهمناسبت شهادت دو نفر[2] از چهرههاى برجستهی نظام جمهورى اسلامى در هشت سال قبل، روزهاى خاطرهانگیزى است. یک مسئله، خودِ مسئلهی مصیبت و حادثهی تلخ و تحلیل آن است که چه شد در هشتم شهریور سال ۶٠ این مصیبت بزرگ اتّفاق افتاد و چه کسانى بودند و چه دشمنیاى با این دو چهرهی مؤمن و فداکار داشتند؛ یک بحث اینها است. البتّه در این زمینهها صحبت زیادى شده در این هشت سال، همه دراینباره حرف زدهاند؛ خود شما مردم، آن دستهاى جنایتکار و آن چهرههاى سیاه و زشت را که این جنایات را انجام دادند خیلى خوب میشناسید؛ و لعنت مردم شامل حال آنها شد. لعنت یعنى طرد، …