دعوتکنندهٔ امام حسین (ع) که مردم را از گرد مسلم پراکند
… عبیدالله بن زیاد به رؤسای قبایل کوفه گفت بروید و مردم را از دور مسلم پراکنده کنید وگرنه پدرتان را در میآورم چرا امر او را اطاعت کردند؟! رؤسای قبایل که همهشان اموی نبودند و از شام نیامده بودند! بعضی از آنها جزو نویسندگان نامه به امام حسین علیهالسّلام بودند. شَبَثْ بن ربْعی یکی از آنها بود که به امام حسین علیهالسّلام نامه نوشت و او را به کوفه دعوت کرد. همو، جزو کسانی است که وقتی عبیدالله گفت بروید مردم را از دور مسلم متفرّق کنید قدم پیش گذاشت و به تهدید و تطمیع و ترساندن اهالی کوفه پرداخت!
نامهنویسی به امام حسین (ع) و سپس پراکندن مردم از گرد مسلم
برگردیم داخل شهر کوفه. وقتیکه عبیداللهبنزیاد به رؤسای قبایل کوفه گفت بروید مردم را متفرق کنید از دور مسلم، اگر نروید پدرتان را درمیآورم، چرا اینها قبول کردند از عبیدالله زیاد؟ اینها که همه اموی نبودند، از شام نیامده بودند؛ بعضی از همینها مثل شَبَثبنرِبعی، جزو نویسندههای نامه به امام حسین بودند. شَبَثبنربعی نامه به امام حسین نوشته بود و دعوت کرده بود. خودش جزو کسانی است که وقتی عبیدالله گفت بروید مردم را از دور او متفرق کنید، اینهم آمد با ترساندن و با تهدید و تطمیع و از این چیزها مردم را از دور مسلم متفرق کرد.[17] چرا این کار را کرد؟ اگر امثال شَبَثبنربعی در یک لحظۀ حساس، بهجای اینکه از ابنزیاد بترسند، از خدا میترسیدند، تاریخ عوض میشد.
نگارش نامهٔ دعوت تفریحگونه و حضور بعدی در سپاه عمر سعد
… نامه هم گفتهاند. ابناثیر میگوید صدوپنجاه نامه، مورخین شیعه میگویند دوازدههزار نامه. اختلاف است که این دوازدههزار نامه، دوازدههزار امضا باشد؛ بعید نیست دوازدههزار امضا پای صدوپنجاه نامه یا دویست نامه [باشد]. این نامهها لحنهای مختلفی دارد؛ آنچه شنیدهاید که نامه نوشتند: «وَ اَینَعَتِ الثِّمارُ وَ اَورَقَتِ الاَشجارُ» آبها جاری است و درختها ثمربخش شده و میوه داده، بیا که جای تو خالی است ـ مثل کسی که به گردش و تفریح دعوت میکنند ـ آن نامه برای بزرگان شیعه نیست؛ نامه است، [اما] برای بزرگان شیعه نیست. میدانید برای کیست؟ برای شَبَثبنرِبعی است، برای افرادی ازآنقبیل است[5]؛ همانهایی که بعد، در روز عاشورا در صف مقابل حسین و زیر پرچم عمر سعد پیدایشان میکنید؛ برای آنهاست.