توبیخ قرآن بر رد نکردن شایعه و پرهیز از آن بهعنوان شرط ایمان
دو جا در این آیات جمله با «لولا» شروع میشود؛ «لولا»ی تحذیریّه. اهل ادبیّات عرب توجّه دارند آنوقتی که انسان به مخاطب خود میخواهد با کمال شدّت و با توبیخ کامل بگوید چرا این کار را نکردید، کلمهی «لولا» را به کار میبرد. لَولا اِذ سَمِعتُموهُ ظَنَّ المُؤمِنونَ وَالمُؤمِنٰتُ بِاَنفُسِهِم خَیرًا وَ قالوا هٰذاِّ اِفکٌ مُبین؛[15] چرا شما مسلمانها -مؤمنین و مؤمنات- وقتیکه این شایعه را شنیدید، به یکدیگر حسنظن نشان ندادید و بهطور قاطع نگفتید که این دروغ است؟ یک جای دیگر میفرماید: وَ لَولا اِذ سَمِعتُموهُ قُلتُم ما یَکونُ لَناِّ اَن نَتَکَـلَّمَ بِهٰذا سُبحٰنَکَ هٰذا بُهتانٌ عَظیم؛[16] چرا وقتیکه این شایعه را شنیدید، نگفتید که ما حق نداریم این شایعه را تکرار کنیم، این یک بُهتان بزرگ است. بعد در آخر این آیات هم میفرماید: یَعِظُکُمُ اللهُ اَن تَعودوا لِمِثلِه اَبَدًا اِن کُنتُم مُؤمِنین؛[17] یعنی خدا به شما موعظه میکند و نصیحت میکند که دیگر هرگز گِرد یک چنین شایعههایی نگردید و چنین حادثهای دیگر میان جامعهی اسلامی به وجود نیاید، اگر مؤمن هستید؛ یعنی شرط ایمان، این است.
کنده شدن ریشهٔ شایعهپراکنی در مسائل شخصی با حادثهٔ افک
این به نظر من یک حادثهی عظیمی است در تاریخ اسلام و زمان پیغمبر که به این وسیله در محیط اسلامی، ریشهی شایعهپراکنی در مسائل شخصی افراد -که موجب سوءِظن و بدبینی نسبت به یکدیگر میشود و محیط را و فضا را ناسالم میکند- کنده شد. اسلام اینجوری است. پس یکی از کارهای رسول اکرم این بود که فضای جامعه را به شکل یک فضای مهربان و سرشار از مهر و محبّت که همهی مردم در آن نسبت به یکدیگر محبّت میورزند و به چشم حسنظن و خوشبینی به یکدیگر نگاه میکنند، بسازد و به وجود بیاورد. امروز تکلیف ما هم …
انعکاس نومیدی در شایعات و دروغهای دشمن از راه رادیوها و عناصر خودفروخته
… همین قوانین داریم حرکت میکنیم؛ چرا امیدوار نباشیم؟ او توانست، و ما [هم] خواهیم توانست. او توانست تاریخ را عوض کند، او توانست صدها سال دنیا را تحت تأثیر احکام و نظام خود قرار بدهد؛ ما هم خواهیم توانست، ما هم دنبالهی همان راهیم. چرا ملّت ایران امیدوار نباشند؟ و دشمن که میخواهد ملّت ایران امیدوار نباشند، این نومیدى را در تبلیغاتش -در شایعهپراکنیها، دروغسازیها- منعکس میکند. در این روزها خدا میداند چقدر شایعهی دروغ به دست دشمن در میان جامعهی ما منتشر کردند. بنده در جریان این شایعات دائماً قرار میگیرم و میدانم دشمن چه شایعاتى را -حتّى بعضى از شایعات بخصوص در بعضى از شهرها- منتشر میکند؛ بهوسیلهی همین رادیوها و بهوسیلهی معدودْ عناصرِ خودفروختهی خائنِ پشتبهخداکردهی پشتبهخلقکردهی خودشان.
آغاز شایعه با پرسشهای تلویحی بدون تهمت صریح
بعد از آنکه این مخدّره به مدینه برگشت، بعضی از افراد هرزهگو و یاوهگو، یک زمزمهای را بین مردم انداختند که این خانم کجا بود؟ چرا عقب ماند؟ این شخصی که او را آورد چه کسی بود؟ بدون اینکه تصریح کنند و یک تهمت مشخّصی را متوجّه بکنند، یک زمزمه و شایعهای را در میان مردم شروع کردند به پخش کردن.
توبیخ قرآن بر کوتاهی مسلمانان در برخورد با گویندهٔ شایعه
مسئله این نیست که او، زن پیغمبر است و باید او را احترام کرد؛ مسئله در آیات قرآن چیز دیگری است. در آیات سورهی نور، مسئلهی «افک» -یعنی همین سخن دروغی که منافقین و بدخواهان و افراد ناسالم در جامعه پخش میکردند و شایع میکردند- بشدّت کوبیده شده. چند آیه پیدرپی با لحن بسیار تندی خطاب به مسلمانها ذکر میشود که چرا وقتی شما این شایعه را شنیدید، نسبت به گویندهی این شایعه شدّت عمل بهخرج ندادید -مستفاد از آیات این است- و چرا قاطعاً این شایعه را رد نکردید.
نقد شایعهٔ انحلال ارتش یا سپاه بهعنوان سخن دشمن
سوّم؛ همکارى کامل و محبّت برادرانه میان برادران سپاه و ارتش. دشمن از روى کمال عناد و خصومت، با القاى شایعات، سعى در ایجاد تفرقه میان نیروهاى مسلّح ما دارد و برخى دوستان نیز از روى جهالت، گاهگاه به شایعات ساختهی دست دشمن دامن زدهاند. گاهى شایعهی انحلال ارتش و گاهى شایعهی انحلال سپاه بر سر زبانها افکنده شده، که این هر دو و هر سخنى از این قبیل، سخنى است از سوى دشمن یا در جهت منافع او.اینجانب به پیروى از امام عظیمالشّأن و حکیم فقیدمان، قاطعاً میگویم: این هر دو سازمان، همچون دو بازوى جمهورى اسلامى، باقى و نیرومند خواهند ماند و تقویت خواهند شد. هر یک مأموریّتى جدا از مأموریّت دیگرى و مکمّل آن خواهند داشت و سپاه بهجز مأموریّت رزمى خود، وظیفهی سنگین سازماندهى و آموزش و بسیج ارتش بیستمیلیونى را هم بر عهده خواهد داشت. ارتش و سپاه با کمک و همکارى و رقابت مثبت خواهند توانست مانند همیشه سدّى مستحکم در …
احتمال نقشهٔ دشمن در نقل حرف و شایعهسازی علیه مسئولان
… و دقیقى است که دشمن روى آن سرمایهگذارى میکند. اینجور نیست که ما بگوییم دشمن میخواهد تفرقهافکنى کند، ما هم مشتها را گره کنیم شعار بدهیم که نمیگذاریم؛ نه، دشمن یک روشها و مکانیسمهاى بسیار حسابشده و دقیقى را براى این کار دارد؛ لذا ما باید هوشیار باشیم. آنجایى که حرفى را از کسى پیش ما میآورند، آنجایى که شایعهاى را علیه کسى -مقامى، مدیرى، مسئولى- درست میکنند، آنجایى که به شکل وظیفهی شرعى در ذهن کسى مجسّم میکنند که باید این حرف را بزنى و باید این موضع را بگیرى و این وظیفهی شرعى است، در همهی این موارد، اوّلْچیزى که به ذهن میآید باید این باشد که نکند همین، آن چیزى است که دشمن برنامهریزى کرده تا بهوسیلهی آن اختلاف ایجاد کند. حفظ وحدت را اصل قرار بدهیم. اگر یک تکلیف شرعیاى هم پیدا کردیم و احساس کردیم که اگر بخواهیم به این تکلیف شرعى عمل بکنیم، ممکن است یک مقدار تشنّج به وجود بیاید و این وحدت از بین برود، قطعاً بهعنوان ثانوى،[16] انجام آنچه ما تصوّر کردیم تکلیف شرعى است حرام …