ایجاد تردید در دل مردم و مسئولان، تنها امید دشمنان
… اما موجود زنده را نمیشود دفن کرد و از تحرّک باز داشت؛ زنده است و زنده خواهد ماند. ملت ما هم این مفاهیم را قبول دارد؛ زبدگانِ بینظر و منصف هم این مفاهیم را قبول دارند. با این خصوصیات، این انقلاب و این نظام، قدرت ایستادگی دارد؛ این را دشمنان ما هم فهمیدهاند. تنها امیدی که آنها دارند، این است که این مفاهیم و این مبانی در دل مردم و پیش از آنها در دل مسؤولان دچار تردید و وسوسه شود. سعی میکنند در دل کسانی که دستی در گوشهای از گوشههای این نظام دارند، این وسوسهها و تردیدها را ایجاد کنند. تردید، صفت بسیار بد و عنصر خطرناکی است. این تردید را با استدلال القاء نمیکنند؛ استدلالی وجود ندارد. امروز نظامی که مدّعىِ رهبری دنیاست - که در رأسش هم امریکاست - جز ظلم، خونریزی، خشونتهای بینظیر، تضییع حقوق و تبعیض، چیز دیگری از خود نشان نمیدهد و نمیتواند اطمینانی در دل کسی به وجود آورد؛ بنابراین …
تزلزل افراد سست هنگام طولانی شدن جنگ و تأخیر پیروزی
یک روز عدهای از سپاهیان امیرالمؤمنین دچار تردید شدند. (68/2/2) جنگ اینطور است دیگر. وقتیکه یک مدتی طول میکشد، وقتیکه پیروزی یکخرده دیر میشود؛ آدمهایی که یکذره سستترند، دچار تزلزل میشوند؛ اگرنه، زدن و رفتن و پیشرفت و موفقیت باشد، غالباً دلها قرص است، وقتیکه یکذره، یکخرده اوضاع و احوال تکان میخورد، آنهایی که یکذره سستتر هستند، برایشان سؤال پیش میآید. (67/2/17) چند نفری در اینها، از این آدمهای شبههدار ـ که یک فکری میآید به ذهنشان، نمیتوانند خودشان حل کنند، به یک آدمحسابی هم مراجعه نمیکنند، همان را بنا میکنند مرتب اشاعهدادن، یک مجموعهای و یک دایرۀ نادرستی درستکردن پیرامون خودشان ـ دچار تردید شدند، …
تردیدافکنی و سست کردن اراده از درون، بدتر از بستن راه
… کسی، راهرویی را بگیرند، در پیمودن این راه حریصتر میشود، شوقش بیشتر میگردد، آتش اشتیاقش شعلهورتر میشود. اگر بگویند نمیگذاریم بِروی، بیشتر انسان فشار میآورد تا برود، تا عبور کند. این عامل بازدارندۀ برونی است. این عامل بازدارنده خارج از وجود انسان است. یکوقت هست که از درون انسان را میپوسانند. در او تردید ایجاد میکنند، جلوی راه را نمیبندند، راه باز است، اما توانِ رفتن، ارادۀ رفتن، تصمیمِ حرکت، امکان تلاش را از انسان میگیرند، این بدتر است. چرا میروی؟ چه فایدهای دارد؟ شاید نرسیدی، شاید در راه دزدی رسید، شاید گرگی آمد، به چه مجوزی میروی؟ نمیخواهد بروی. خیلی خونسرد و دلسوزانه و پیرمردانه و استادانه، راه هم باز است. این مانع، این وسوسه، این دغدغه، بهمراتب توانفرساتر است از آن چوبی که وسط راه بگذارند، …
لغزاندن حتی خواص با تردید و دغدغهٔ درونی در سختیها
این دغدغه برای غالب راهروها، غالب رهروان راههای سعادت در طول تاریخ بوده. چقدر به موسی التماس میکردند که میترسیم خلاف گفته باشی، خلاف به تو وعده داده شده باشد. در قرآن میگوید که فشار و فقر، آنقدر زیاد وجود داشت که حتی خواص متزلزل میشدند که ﴿مَتىٰ نَصرُ اللهِ﴾[5] پس کِی؟ پس کو؟ چه شد؟ ببینید، حتی خواص را میلغزاند این تردیدها و تزلزلها و دغدغههای درونی. انسان اگر بخواهد سعادتمند باشد و به سرمنزل و پایان راهِ سعادت برسد، یک شرطش هم این است که از این دغدغه، از این اضطراب، از این ناایمنی روحی، از این عدم آرامش و نداشتن اطمینان برهد، بتواند بر این دغدغه و اضطراب و وسوسۀ درونی غالب بیاید. اینهم یکی از چیزهایی …