رفتن به محتوای اصلی

سینما

نام‌های دیگر: سینمای اسلامی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

فیلم و صنعت سینما و نقش آن در فرهنگ و تبلیغ.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار رئیس و مسئولان ارشد بنیاد مستضعفان و جانبازان انقلاب اسلامى— ۱۳۶۸/۰۹/۰۵

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۳
۱۳۶۸۱۴۰۳

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

من نگاه میکنم، میبینم که در محیط کار فرهنگی ما به‌عنوان اسلام، کارِ خیلی کمی انجام میگیرد. فرض بفرمایید وزارت ارشاد نمی‌آید اعلان کند که من میخواهم «سینمای اسلامی» درست کنم! مگر ما از چه خجالت میکشیم؟! یک روز در این دنیا کسانی بودند که از گفتن «بسم‌الله» و از بردن نام اسلام، خجالت میکشیدند؛ ما آمدیم اسلام را در دنیا سکّه‌ی رایج و نرخ شاه‌عبّاسی کردیم. حالا خجالت بکشیم از این‌که بگوییم سینما و تئاتر اسلامی میخواهیم؟! چرا اعلان نمیکنند؟ صریحاً بگویند که ما میخواهیم سینمایمان را اسلامی کنیم. «سینمای اسلامی» یعنی چه؟ یعنی ما میخواهیم محتوای این تکنیک، این قالب و این هنر را که از دیگران گرفته‌ایم - مثل خیلی چیزهای دیگر - اسلامی کنیم. ما میخواهیم از قالب این، هرچه را که با اسلام منافات دارد، حذف کنیم. چه مانعی دارد این گفته شود؟! چرا گفته نمیشود که ما در هنرهای نمایشیمان و در دانشگاه و در فلان برنامه، کارگردان مسلمان میخواهیم؟! به این معنا تصریح شود که ما میخواهیم کارگردان مسلمان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر مسلمان درست کنیم و فضای جامعه را اسلامی کنیم. چرا این تصریح نمیشود؟! چرا در محیط دانشگاه تصریح نمیشود که ما میخواهیم دانشگاه را اسلامی کنیم؟! من چند سال قبل، این را مطرح کردم. البته اطّلاع دارم که آقایان جلساتی دارید؛ ان‌شاءالله که این جلسات به نتایج خوبی هم برسد. من میگویم از این‌که شما بگویید «ما میخواهیم دانشگاه، اسلامی باشد»، خجالت نکشید و از این نترسید. این، آن چیزی است که این ملت برای آن قیام کرده است و من و شما پوسته‌ی رویی و ظاهر این ملت هستیم. اراده‌ی ما، فکر، گمان و روحیّات ما حاکی از اعماق عظیم قشرهای این ملت نیست! قشرهای ملت، همان کسانی هستند که این انقلاب را به‌وجود آوردند، این جنگ را اداره کردند و این همه شهید دادند. الان هم حاضرند؛ اگر امتحانی پیش آید، همان‌طور شهید خواهند داد، کشته خواهند شد و گرسنگی خواهند کشید. مردم، مؤمنند.

ساخت صدها فیلم برای مظلوم‌نمایی یهودیان پس از جنگ جهانی دوم

آنچه من بر این مقدّمه میخواهم مترتّب کنم، این است که تمام روشنفکران و نویسندگان و هنرمندان و کسانى که در تمام اقطار عالم در تبلیغات، اندک‌دستى دارند، باید با احساس وظیفه‌ى کامل نسبت به این قضیّه اداء تکلیف بکنند. از بعد از جنگ جهانى دوّم به این طرف، یهودى‌ها در سرتاسر دنیا براى مظلوم‌نمایى، صدها بلکه هزارها فیلم درست کرده‌اند که چهره‌ى آنها را مظلوم نشان بدهد و کسانى را که با آنها مقابل بودند، به ‌صورتِ واقعى یا غیر واقعى ستمگر نشان بدهد.

زودگذر بودن اثر فیلم با وجود شدت تأثیر آن

البتّه فیلم هم خوب است؛ منتها فیلم یک چیز آنى است، زودگذر است؛ اثر آن حادتر است، امّا مثل کتاب ماندگار نیست؛ اثر رُمانِ خوب سالها میماند در یک آدم، اگرچه تند و حاد مثل اثر فیلم نیست؛ مثل اثر نمایش نیست؛ امّا یک هنرى است که کلمه کلمه‌اش عمیقاً [میماند]؛ بخصوص اگر هنرى نوشته شده باشد. بروند دنبال این؛ بروید برنامه‌ریزى کنید. چه جورى؟ عمده این است. این چیزى که من به …

نقد بی‌جاذبگی و بی‌محتوایی برخی فیلم‌های ساخته‌شده و منع تولید آن‌ها

… تعطیل! این خیلى بهتر است، خیلى پُرجاذبه‌تر است، خیلى منصفانه‌تر است. حالا بنده چون اهل فن نیستم، متأسّفانه نمیتوانم در باب ساخت و پرداخت و کارهاى هنرى فیلم‌ها نظرى بدهم؛ اى کاش میتوانستم در آن زمینه‌ها هم نظرى بدهم امّا به عنوان یک بیننده میتوانم نظر بدهم؛ به عنوان یک بیننده که مى‌نشیند پاى تلویزیون، و خیلى هم از معارف زمان، برّانى[10] و بیگانه نیست، انصافاً بعضى از فیلم‌هایى که ساخته میشود و نشان داده میشود، بى‌جاذبه و بى‌محتوا [است]. حالا میترسم اشاره کنم، آن فیلمى که مورد اشاره قرار میگیرد، بالاخره کارگردانش، هنرمندش، بىخودى مورد طعن قرار بگیرند؛ امّا واقعاً الان جلوى چشمم هست مواردى که بتوانم اشاره کنم و بگویم آقا فلان فیلم است، فلان فیلم است. اینها را پخش نکنید؛ اینها را حتّى تولید نکنید.