سخن او: انتشار هدایت از همان راهی که ضلالت منتشر میشود
… وظیفهى خودشان را باید انجام دهند؛ آنها هم وظایفى دارند؛ حتماً باید انجام دهند؛ اما اهل علم و سردمداران دین و پرچمداران دین در این قضایا باید وارد میدان علمى شوند؛ حرف را بحث کنند، بشکافند، رسوایى حرف را روشن کنند؛ که به دنبالش رسوایى صاحب حرف خواهد بود. «لا ینتشر الهدى الّا من حیث انتشر الضّلال»؛ این از کلمات مرحوم سید شرفالدین رضواناللَّهتعالىعلیه است. آنها ضلالت را چگونه منتشر مىکنند؟ از همان راه، هدایت را باید منتشر کرد. همانگونه که آن جاهل یا مغرض - حالا ما قضاوت نمىکنیم؛ چون هر دو نوعش ممکن است - وارد میدان شده است و معارف غلط را، معارف سست را، معارف بىریشه و غیر فنّى را با نامهاى مختلف وبا عناوین مختلف به خورد افراد داده است، همینطور بایستى اهل علم و اهل دین وارد شوند …
کار گسترده و پرقدرت در اثبات حجت و ولایت اهلبیت
مسألهی دیگر هم مسألهی حجت اهلبیت و ولایتشان است؛ همین کاری که مرحوم سیّد شرفالدین[7] (رضواناللَّهتعالیعلیه) با آن وسعت نظر و با آن قدرت انجام داده، و قبل از ایشان، مرحوم میرحامد حسین و دیگران این کارهای مهم را انجام دادند. این کار بایستی به زبان امروز و مناسب با امروز و بدون دعوا و بدون درگیری انجام بگیرد. بالاخره سخن تشیع بایستی ارائه بشود؛ دیگران دارند این کار را میکنند.
تعبیر او از امام حسن و امام حسین به دو روی یک صفحه
… روز عاشوراست و آغاز این دوره، روز صلح امام حسن با معاویه است. و این دو کار یعنی صلح با معاویه و کشتهشدن حسینبنعلی، هر دو، اول و آخر یک برنامه و یک نقشهاند، دو تاکتیک هستند در یک استراتژی عام، دو کارند بر روی یک صفحه و یک خط؛ آن اول کار است و این آخر کار. و همچنانیکه سید شرفالدین عامِلی رضواناللهعلیه میگوید، حسن و حسین دو روی یک صفحه بودند و صلح و واقعۀ کربلا دو سر یک کار و یک وظیفه بودند. (51/11/23)
تلاش برای وحدت در مقابله با استعمار
لذا شما میبینید برجستگان مبارزهی با استعمار و استکبار، روی مسئلهی «وحدت امت اسلامی» تکیهی مضاعف کردهاند. شما ببینید سیدجمالالدین اسدآبادی (رضواناللَّهتعالیعلیه) معروف به افغانی و شاگرد او شیخ محمد عبده و دیگران و دیگران، و از علمای شیعه مرحوم شرفالدین عاملی و بزرگان دیگری، چه تلاشی کردند برای اینکه در مقابلهی با استعمار نگذارند این وسیلهی راحتِ در دست استعمار، به یک حربهی علیه دنیای اسلام تبدیل شود. امام بزرگوار ما از اول بر قضیهی وحدت اسلامی اصرار میکرد. استعمار، به این نقطه چشم دوخت و از آن حداکثر استفاده را کرد.
استحکام استدلالی کتابهای او دربارهٔ مباحث شیعه
… مثل مؤمن الطاق و هشامبنحکم؛ چه بعد از ائمه علیهمالسلام مثل بنینوبخت و شیخ مفید؛ و چه در زمانهای بعد، مثل مرحوم علامۀ حلّی؛ فراوان بودهاند. ما اهل منطق و استدلالیم. شما ببینید دربارۀ مباحث مربوط به شیعه، چه کتب استدلالیِ قویای نوشته شده است! کتابهای مرحوم شرفالدین[13] و نیز «الغدیرِ» مرحوم علامه امینی در زمان ما، سرتاپا استدلال، بتونآرمه و مستحکم است. تشیّع این است یا مطالب و موضوعاتی که نهفقط استدلال ندارد، بلکه اَشبَهُ شَیءٍ بِالخُرافِة است! چرا اینها را وارد میکنند! این خطر بزرگی است که در عالم دین و معارف دینی، مرزداران عقیده باید متوجهش باشند.