من در این سورهى مبارکهى نمل تأمّل میکردم. خیلى عجیب است ماجراى سلیمانِ پیغمبر (على نبیّنا و علیه السّلام) ــ که در این سوره مقدارى از قضایاى سلیمان نبى ذکر شده ــ تقریباً همهى قضایا در همین محور دُور میزند. سوره با ماجراى موسىٰ شروع میشود و منتهى میشود به فرعون که علوّ و استکبار فرعونى را ذکر میکند، یعنى اینکه یک انسانى به قدرت خود و به عزّت ظاهرى خود آن قدر ببالد که دنیایى از او به وجود بیاید که از فرعون به وجود آمد. بلافاصله وارد قضایاى سلیمان و داوود میشود: وَلَقَد ءاتَینا داوُودَ وَسُلَیمٰنَ عِلمًا؛[4] علم را خداى متعال به اینها داد، مُلک و قدرت را به اینها داد که سلیمان به مردمى که در اطرافش بودند خطاب کرد و گفت: وَ اوتینا مِن کُلِّ شَیء؛[5] همهى امکاناتى که براى یک …