بیپشتوانه بودن سنتشکنی مگر با غلط بودن سنت یا وجود چیزی بهتر
… بگوید نامطلوب است، حرف درستی نزده؛ یعنی وزن و قافیه چیز خوبی است، چیز مثبتی است، چیز منفیای که نیست. آدم [اگر] میآید یک چیز مثبتی را میشکند، یک چیز دیگری درمیآورد، خب این یک علّتی لازم دارد؛ آدم بدون علّت که بیخودی نمیآید یک چیز خوبی را که هست، خراب کند. اصلاً نفْس سنّتشکنی، هیچ ایدهی مطلوبی نیست؛ سنّتشکنی یک حرفی است که هیچ پشتوانهی منطقی ندارد، مگر اینکه سنّت غلط باشد یا چیز بهتری در پیش باشد؛ آن وقت آدم سنّت را میشکند. حالا میخواهیم این وزن و قافیه را بشکنیم؛ آن چیز «بهتر» چیست؟ یا «ضرورت» چیست؟ شعر نیمایی آن «ضرورت» را بیان میکرد؛ میگفت من میخواهم یک مطالبی را، مفاهیمی را که جدید هستند، بیان کنم که اینها در آن قالبها نمیگنجند؛ بنابراین من مجبورم که این «افاعیل» را کم کنم، …