ایران دوران استبداد، بهشت بیگانگان و ناامن برای ملت
… فاسد و نفوذ بیگانگان در همه اعماق این کشور بزرگ، همه منابع حیاتی، به نحوی هدر میرفت. منابع مادّی و انسانی نابود میشد و منابع معنوی، فکری و عقیدتی، رو به اندراس میرفت. آن روز، کسانی که در دنیا داعیه صاحب اختیاری همه عالم را داشتند، از ایران راضی بودند. آن روز، کسانی که ملتها را برده خویش میخواندند، ایرانِ دوران استبداد را تعریف و ستایش میکردند. ایرانِ آن روز، برای بیگانگان و طمعکاران خارجی، بهشت بود. برای کسانی که جز به زیان ملت ایران اقدامی نمیکردند، نقطه امنی بود. اما برای ملت ایران، برای صاحبان این سرزمین و برای فرزندان این خانه، فضایی ناامن، زندگیای ناخوش، محیطی از همه سو یأسآور و مرگبار به شمار میآمد. جوان این مملکت، احساس افتخار نمیکرد. دانشجوی این مملکت، آن روز، همه همّتش این بود که خود را به نحوی به بیرون از این مرزها برساند و همانجا سرگرم شود. کسانی که میخواستند برای کشور و ملت خود تلاش کنند، خونِ دل میخوردند.