تجربهٔ تلخ ملت از تسلط بیگانگان و آمریکاییها بر کشور پیش از انقلاب
… ملت و کشور است. امروز قدرت استکباری امریکا میخواهد بر سرِ استقلال جمهوری اسلامی، معامله کند. مضاف بر این، جمهوری اسلامی را به تحریم و محاصره اقتصادی هم تهدید میکند! جمهوری اسلامی، استقلال خود را با مبارزه به دست آورده است و با مبارزه هم آن را حفظ خواهد کرد. این ملت در تاریخ صد سال گذشته خود - قبل از استقرار جمهوری اسلامی - آثار شئامت بارِ تسلّط بیگانه را در کشورش، با همه وجود لمس کرده است. لذا این استقلال برای ملت ایران خیلی ارزشمند است. روزی در این کشور، بیگانگان هر کاری میخواستند میکردند و آن را متعلّق به خودشان میدانستند. روزی - در گذشتهای نه چندان دور - همه زمینها، بیابانها و مناطقی را که شما در کشور مشاهده میکنید، امریکاییها از آنِ خود میدانستند و روی آنها سرمایهگذاری میکردند تا استفاده ببرند؛ بی آنکه برای صاحبان آنها - یعنی ملت ایران - کمترین احترامی قائل باشند.
خطرناکتر و صعبالعلاجتر بودن ویرانگری آن از ویرانگری جنگ
امروز کشور در یک دوران بلوغ سازندگى است. همیشه دورانهاى سازندگى براى کشورها، دورانهاى دشوارى است؛ آن هم سازندگى بعد از آن ویرانگرىهاى طولانى. در گذشتهى نزدیک ویرانگرى جنگ بود، قبل از آن، ویرانگرى سلطهى بیگانگان و بیگانهپرستان بر این کشور؛ و من گمان میکنم این ویرانگرى قدیمىتر، حتّى خطرناکتر و صعبالعلاجتر است از ویرانگرى جنگ. براى یک ملّت دشوار است دوران ویرانگرى که ویرانگریها را بخواهد بسازد و تبدیل کند به عمارت و تجدید بنا. شما ببینید، بعد از جنگ بینالملل دوّم تقریباً همهى دنیا و دولت ثروتمند آمریکاى آن وقت دست روى هم گذاشتند[6] تا بتوانند کشور آلمان و کشور فرانسه و کشورهاى …
جلوگیری سلطهٔ بیگانگان از رشد فرهنگهای آسیای میانه
… ایشان اسم آوردند، متعلق به آن مناطق است. و از این قبیل؛ نظامی گنجوی و دیگران و دیگران. این همه آثار بلند فارسی در آن مناطق تولید شده و بهوجود آمده؛ پس نمیشود باور کرد که مناطق مذکور در این قرنهای اخیر به کلی خشکیده و استعداد خودش را از دست داده است! مجبوریم این حقیقت تلخ را قبول کنیم که سلطهی بیگانگان بر این کشورها، نگذاشته که این فرهنگها رشد کند.
ناتوانی دانش از خدمت به مردم در کشور زیر سلطهٔ بیگانه
… ارائه خواهد کرد؛ غیر از این است که حالا فرضاً یکى برود و روزنامهنگار بشود که ممکن است بگوید میروم تا مبارزه کنم؛ امّا پزشک، طبیب و دردشناس و درمانشناس و عطوف و حنینِ[2] نسبت به انسانها است؛ او درد انسانها را میجوید تا درمان کند و خدمات ارائه خواهد داد. آن وقت در یک جامعهاى که کلّ جریان سیاست کشور در اختیار کانونهایى است که به نفع ملّت فکر نمیکنند و کار نمیکنند، هر دانشجویى که درس میخواند، نمیتواند مطمئن باشد به نفع مردم کار خواهد کرد؛ نه اینکه در آنچنان نظامی، هیچ کس به نفع مردم کار نمیکند؛ اشتباه نشود؛ چرا، با مجاهدت، کسانى درمىآیند و به نفع مردم هم کار میکنند، امّا روال کلّى این نیست؛ روال کلّى نفى سلامت زندگى در یک جامعه است.
شرمآور بودن تسلط بیگانگان بر جان و مال و سرنوشت ملت ایران
چه گذشت بر ملّت ایران در طول این قریب دو قرن؟ انسان غیور وقتى کتابهاى مستشرقینى را که در این مدّت براى استفاده از خوان یغماى گستردهی بهوسیلهی حکّام آمدند ایران میخوانَد، در وجود خود احساس تنگدلى و فشار میکند و خجالت میکشد از اینجور بیگانهها را بر زندگى مردم، بر مال مردم، بر جان مردم، بر سرنوشت سیاسى مردم مسلّط کردن و اینجور یک ملّت بزرگ و بااستعداد و نیرومند مثل ملّت ایران را به زنجیر کشیدن و زیر فشار قرار دادن!
تحقیر ملت ایران به دست انگلیس و روس و آمریکا
… ما را بهصورت یک ملّت توسریخور درآورده بودند. ملّتى که از استعداد جوشان و از خصلتهاى جمعىِ فوقالعاده ممتاز برخوردار است، ملّتى با این همه افتخارات علمى، با این همه افتخارات سیاسى در طول تاریخِ بعد از اسلام، بهصورت یک ملّت ضعیف و مستضعف و توسریخور درآمد. قدرتهاى خارجى -یک مدّت انگلیسیها، یک مدّت روسها، یک مدّت آمریکاییها و در کناروگوشهی اینها بعضى از دولتهاى دیگر اروپایى- ملّت ما را تحقیر کرده بودند. ملّت ما باور کرده بود که چیزى نیست، قابلى ندارد، لیاقت کارهاى بزرگ ندارد، سازندگى از او بر نمیآید، ابتکار از او ساخته نیست و دیگران باید بر او آقایى کنند و به او زور بگویند؛ روح غرور و افتخار ملّى را در ملّت ما کشته بودند. امام عزیز ما، روح غرور و افتخار ملّى را در ملّت ایران بیدار کرد، زنده کرد. در همان حالى که ملّت ما از احساسات و نخوتهاى[3] بیجاى ناسیونالیستى -آنطورى که دستهاى استکبارى همیشه خواستهاند؛ رژیم منحوس گذشته هم که ملّت ایران را ذلیل کرده بود امّا احساسات غلط …
زندگی زیر سلطهٔ ابرقدرتها مرگ و شهادت در قطع سلطه زندگی است
… جهانی دست و پا بزند، پرواز کند و عالمگیر بشود. مقدمهای لازم داشت، این مقدمه را دشمن ما به صورت زودرس خودش برای ما تدارک دید و فراهم کرد. ما نیروها را به میدان خواهیم آورد. همهی ملت آماده است، منتظریم امام اشارهای بکند، همه خواهیم رفت، همه خواهیم جنگید. ملت ما باور کرده است این سخن علی بن ابی طالب را که خطاب به سلحشوران اسلام فرمود: «فلموت فی حیاتکم مقهورین و الحیاة فی موتکم قاهرین»[3] قبول کرده است و پذیرفته است که اگر زنده بماند درحالیکه مقهور سلطهی ابرقدرتهاست در حقیقت مرده است و اگر به خاک و خون بغلتد درحالیکه چنگال خونین ابرقدرتها را قطع کرده است زنده است، ما زندگی میخواهیم، ما مرگ را میخواهیم چه کنیم؟ ما به میدان جنگ خواهیم رفت. شنیدم دستگاه تبلیغاتی مزدور عراق پیغام داده است و سخن پراکنده است که چرا آنها که میگویند خودشان به میدان نمیآیند و شنیدم اسم مرا آورده است. ما میدان آمدنمان مانند میدان آمدن خائن و کافری چون صدام نیست؛ ما به سوی میدان جنگ پرواز …
همهکاره بودن آمریکا در ایران و کوتاه شدن دستش به دست اسلام
خب عرصهی نبرد کجا است؟ بنده دو سه مورد از عرصههای نبرد دشمن را میگویم. اوّل، اسلام و ایمان اسلامی است. آمریکا از اسلام سیلی خورده است، از اسلام کینه در دل دارد. آمریکا از انقلاب اسلامی سیلی خورده است، از انقلاب اسلامی کینه در دل دارد. اینها در ایران همهکاره بودند، همهچیز در اختیار خودشان بود، مسئولین کشور فرمانبرِ مطیع آنها بودند، منابع کشور در اختیارشان بود، سرمایههای کشور با میل آنها جابهجا میشد، سیاستهای اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی کشور به میل آنها برنامهریزی میشد، دستشان از همهی اینها کوتاه شد. چه کسی کوتاه کرد؟ اسلام کوتاه کرد، انقلاب اسلامی کوتاه کرد؛ لذا دشمنند. بعضیها از جملهی نقزنها میگویند بدگویی از آمریکا نکنید که با شما دشمن نشوند؛ دشمنی آنها فقط بهخاطر این بدگویی و گفتن و مرگ بر آمریکایی که شما میگویید نیست؛ اینها از اصل انقلاب، از اصل حرکت عظیم ملّت ایران کینه در دل دارند، کِید و مکر آنها بهخاطر این است؛ …