گرفتاری دنیا به متفرعنانی که همهچیز را فدای سلطهٔ خود میکنند
دنیا مبتلاست به یک همچو اشخاصی. دنیا مبتلاست به این طور مغزهای پوک متفرعن که همه چیز را فدای یک روز سلطه خود میکنند. و چه وقت باید این دنیا از این گرفتاری بیرون بیاید؟ آن روزی که امریکا در کار نباشد و آن روزی که شوروی در کار نباشد.
نفی طلب حکومت و سلطه به معنای قدرتهای بزرگ و پیروی از قرآن
… اینها که ضررشان در این وحدت ایران است. ایران یک کشور مسلم است و صلاح حال همه مسلمین را میخواهد. ایران با همه مسلمین خودش را برادر میداند و ما از همه مسلمین، دولتها، ملتها، همه میخواهیم که با ما متحد بشوند در این مقصدی که ما داریم و آن مقصد اسلام است. ما هیچ مقصدی نداریم، نه حکومت میخواهیم به آن معنا که آن قدرتهای بزرگ میخواهند و نه قدرت میخواهیم به آن معنا و نه سلطهجویی میخواهیم و ما همه میخواهیم تابع قرآن کریم و اسلام عزیز باشیم و قرآن کریم و اسلام عزیز همه چیز ما را اداره میکند. عبرت بگیرند از این وحدت کلمه ایران و این اتحادی که در ایران پیدا شده است بین همه طوایف که آن همه مشکلات را که از همه عالم رو به ما آورده است حل کردند و حل میکنند. ببینند که یک وحدت در یک جمعیت کم و در یک محیط کوچک چطور دنیا را متوجه به خودش کرده است و چطور …
سیریناپذیری انسان در تصرف کشورها و حتی سیارات
… هم که گرفت دنبال یکی دیگر است. این طور نیست که حدود داشته باشد آمال انسان. هر چه که یافت دنبال اینی است که آنی که نیافته او را هم بیابد. انسان اگر به حال خودش باشد در شهوت غیر متناهی است آمالش و در غضب هم غیر متناهی است و در حس سلطهجویی هم غیر متناهی است. شما گمان نکنید که اگر منظومه شمسی را تمامش را یک انسانی به دست بیاورد باز بنشیند که خوب بس است، میگوید یک منظومه دیگری برویم ببینیم چه خبر است. شما میبینید که الآن دنبال این هستند که به مناطق دیگری که غیر زمین است؛ به سیارات دیگر هم دست بیابند. این طور نیست که اگر دست یافتند به یک سیارهای، دنبال سیاره دیگر نباشند. این طوری انسان خلق شده است؛ غیر متناهی در غضب، غیر متناهی در شهوت، غیر متناهی در خودخواهی.