گناه نخست در غفلت از فلسطین و توانایی آزادسازی آن با اتحاد
مسئلهاى با این وضوح، با این اهمّیّت، امروز در دنیاى اسلام مثل یک مسئلهى درجهى دو مورد توجّه قرار میگیرد! البتّه گناه اوّل به عهدهى رؤساى مسلمین است. اگر زعماى مسلمین و رؤساى کشورهاى اسلامى متّحداً و جدّاً تصمیم بگیرند بر استنقاذ[3] فلسطین، خواهند توانست. در مسئلهى فلسطین آنچه هدف است، استنقاذ فلسطین است، یعنى محو دولت اسرائیل؛ فرقى بین سرزمینهاى قبل از سال ۱۹۶۷ و بعد از ۶۷ نیست؛[4] هر یک وجب از خاک فلسطین، یک وجب از خانهى مسلمین است. هر حاکمیّتى غیر از حاکمیّت مردم فلسطین و حاکمیّت مسلمین بر کشور فلسطین، …
نقد خودباختگی و دشمنی آنان با انقلاب و طلب عزت از آمریکا
افسوس که غالب سیاستمداران کشورهاى اسلامى، قدرناشناسى نسبت به نیروهاى عظیم ملّتهاى خود را با خودباختگى در برابر قدرتهاى بیگانه توأم ساخته و به جاى بهرهگیرى از فرصت بزرگى که پیروزى انقلاب اسلامى براى آنان فراهم ساخته بود و تجدید نظر در روابط ناسالم و حقارتآمیز با آمریکا و اروپا، ناشیانه در برابر این انقلابِ نجاتبخش و پُربرکت که ملّتهایشان شیفتهى آن بودند، موضع خصمانه گرفتند و در نتیجه بیش از پیش در منجلاب ضدّیّت با ملّتهاى خود و اسارت در دام تحمیل و زورگویى قدرتهاى شیطانى گرفتار شدند. آنان بر خلاف گفتهى قرآن که میفرماید: فَاِنَّ العِزَّةَ لِله جَمیعًا،[6] عزّت را نزد آمریکا طلب کردند! سزاى این کجفهمى و بدکردارى جز این نیست که ذلیلانه نگران سرنوشت خود و حکومتهایشان که به هیچ نقطهى اطمینانبخشى متّکى نیست بمانند و به تجربه و عیان حس کنند که در هنگام خطر، آمریکا و دیگر سردمداران قدرت استکبارى قادر به نجات آنان نیستند و دروغ بودن این پندار …
نکوهش سران وابسته که برای جلب رضایت آمریکا از وظیفه در قبال فلسطین میگذرند
… دشمنان اسلام و دشمنان انسانیّت، یعنى همین صهیونیستهاى غدّار و مکّار، بر بخشى از وجود ما، بر بخشى از خانهى ما و سرزمین ما تسلّط پیدا کردهاند. وظیفهى ما چیست؟ وظیفهى مسلمانها چیست؟ وظیفهى ملّتهاى دیگرِ اسلامى در قبال فلسطین چیست؟ وظیفه سکوت است؟ اُف بر آن سران کشورهاى وابسته و خائن که براى خاطر دو روز بیشتر حکومت کردن و جلب محبّت آمریکا و قدرتهاى بزرگ، از وظیفهاى با این عظمت صرف نظر میکنند! ملّت اسلام باید بیدار باشد؛ باید این وظیفه را فراموش نکند.
رد ادعای حاکمان مدعی مسلمانی که شکاف فقیر و غنی را افزودند
… نائل آیند. دعوت به نظام اسلامى، منهاى اعتقادى راسخ و عملى پیگیر در راه عدالت اجتماعى، دعوتى ناقص، بلکه غلط و دروغ است و هر نظامى هر چند با آرایش اسلامى، اگر تأمین قسط و عدل و نجات ضعفا و محرومین در سرلوحهى برنامههاى آن نباشد، غیر اسلامى و منافقانه است. و از همین جا است که ادّعاى سلاطین و حکّامى که با وجود داعیهى مسلمانى و شعار پیروى از قرآن، راه دیگر جبّاران را پیموده و فاصلهى فقیر و غنى را بیشتر کرده و خود در صف اغنیا قرار گرفته و از درد فقرا و پابرهنگان غافل ماندهاند، چه در تاریخ و چه در زمان حاضر، همواره از سوى هوشمندانِ آشنا به معارف قرآن و اسلام، مردود دانسته شده است.
تفاوت برخی سران منفعتطلب با ملتهای مؤمن
… در مقابل اهانت آن بلندگوى شیطان[8] که آیات شیطانى را بر دل مجرمین نازل میکرد، ملّتهاى مسلمان در همه جا چه کردند؛ در اروپا، در آسیا، در پاکستان؛ در همه جا، در همه جا؛ مخصوص جمهورى اسلامى هم نبود. این، اعتقاد و ایمان اسلامى مردم است؛ ملّتها اینجور هستند. حالا ممکن است بعضى از سران هم، دلهاى ناباور و کافرپیشهاى داشته باشند و فقط مصالح خودشان را بسنجند؛ ملّتها این جور نیستند.