… میتوانیم همه کارها را خودمان انجام دهیم. اگر چه امریکا نمیخواهد و نمیگذارد که ما کار بکنیم، ولی ما و ملت ما به یاری خداوند، بنا داریم کاری بکنیم که آنها نتوانند مانع باشند. و در این جهت لازم است افراد با علوم آشنا شوند؛ البته علمی که در خدمت مردم باشد. در هر صورت، مسئولیت ما امروز زیاد است و باید خودمان مملکتمان را آباد کنیم، و اگر این کار را نکنیم، شکر خدا را بجای نیاوردهایم. مسئله کشاورزی در کشور ما در راس امور است. بحمد الله، مملکت از نظر منابع طبیعی، همه چیزش خوب است. آب و زمین خوب دارد و مردمش آگاه و در فکر کشاورزی هستند و دولت باید آنها را تشویق و تقویت بنماید و امکانات لازم را در اختیار آنها بگذارد.
آبادانی کشور ویران وظیفهٔ همهٔ افراد ملت
… و توطئه گرها به واسطه همین قیام شما و به واسطه کوتاه شدن دست اجانب در توطئه هستند. همان طور که مردانه قیام کردید و مردانه عقب زدید آن سد شیطانی را، شکستید آن سد شیطانی را، مردانه باقی باشید بر آن، و نهضت خودتان را پیش ببرید. کشور مال شماست. خرابی مال شماست. و آباد کردن به عهده شما. خرابی اندازه ندارد. این قدر نیست که بتواند یک قشری او را آباد کند. خرابی به اندازهای است که باید تمام افراد ملت قیام کند، جدیت کند تا ترمیم کند. لکن قیام برای این امر، هم قیام برای خداست و هم قیام برای اسلام و ملت و کشور خودمان است. و باید به همین طور پیش برویم و دست توطئه گرها را قطع کنیم، همان طور که دست اجانب را از مخازنتان قطع کردید. من از شماها تشکر میکنم. از همه ملت تشکر میکنم. از شما آقایان …
همت همهٔ قشرها در ساختن کشور بدون انتظار از دولت
… میخواهند ما را نگذارند به منزل برسیم. باید به دست شما جوانهای غیور و همه قشرهای ملت توطئهها شکسته شود. باید بعد از اینکه این گردنهها را طی کردیم و ان شاء الله رئیس جمهور را تعیین کردیم، و ان شاء الله مجلس شورا را تاسیس کردیم، همه با هم این کشور را بسازیم. کارگر، کاسب، تاجر، اداری، فرهنگی، وزارتخانهها، تمام قشرهایی که در این کشور به هر صورت زندگی میکنند، باید همت کنند و مملکت خودشان را خودشان بسازند. منتظر نباشید که از دولت، فقط از دولت شروع بشود. همه شروع کنید. مملکت مال خود شماست. مثل سابق نیست که شما همه منافعتان به دست دیگران به خارج میرفت، و همه مخازنتان با دست خائنان به خارج از مملکتتان صادر میشد. امروز کشور مال شماست و شما باید سرنوشت خودتان را به دست بگیرید. و الآن از اختلافات احتراز و بعد همه با هم، همه با همتِ والا برای خدا و …
مسئولیت همهٔ ملت در ساختن ایران بدون انتظار از دولت
… میداد که خواهرها و برادرها از همه طبقات مشغولند به یک عملی برای کشور خودشان، من خوشحال میشدم. باید شماها توجه داشته باشید که نگاه نکنید هی به اینکه اداره چه میکند، دولت چه میکند. آنها مشغولند، منتها نمیتوانند آن قدری که ایران احتیاج دارد آنها عمل کنند. ایران مال خود شماست و خود شما باید او را بسازید. و اگر همه ملت در این امر، در امر سازندگی همت نکند کارها زمین میماند. انتظار اینکه یک دستهای انجام بدهند تا ما انجام بدهیم، یا کارشکنی یک کسی نکند، البته میدانید که حالا در هر گوشه و کناری برای کارشکنی مهیا هستند. این ملت است که باید این کارها را انجام بدهد. مثلًا ملاحظه کنید که سابق، در رژیم سابق که همهاش حرف بود، یکی هم راجع به مبارزه با بیسوادی بود و اینها وقتی رفتند معلوم شد که مبارزهای نکردند. بله آن کاری که کردند این است که با سوادی را نگذاشتند ترقی بکند، نه بیسوادها را سواددار کردند. این هم اگر منتظر …
مسئولیت اهالی هر ناحیه در آباد کردن محل خود با همکاری همهٔ قشرها
… است، لکن باید این احساس در ملت ما باشد که بعد از آنکه طاغوت رفت؛ یعنی قدرتی که هر چه میخواست برای خودش میخواست و همه ثروت ما و ذخایر ما را به نفع خودش و اربابهای خودش چپاول کرد، بعد از رفتن یک همچو طاغوتی، کشور به دست خود شما افتاده است؛ یعنی مال شماست. هر جایی دیگر مال خود اهالی آنجاست. باید اهالی هر ناحیهای، اهالی هر شهرستانی، اهالی هر روستایی کوشش کند برای ساختن همان جایی که هست. اگر همه دست به هم ندهید و همه قشرها کمک نکنند، به این زودی نمیشود این کشور را که پنجاه سال اقلًا در خرابیاش کوشیده شده است آباد کرد.
کشور چون خانهٔ ملت و لزوم اندیشیدن خود ملت به آبادانی آن
این مساله باید [از سوی] همه ملت توجه به آن بشود که امروز که این مملکت به دست توانای شماها- و مبدا آن از قم بود- به دست شما افتاده است و کشور مثل خانه خود شما هست، باید خودِ صاحبخانهها به فکر خانههایشان باشند. صاحبخانهها ملت هستند؛ و خصوصاً این طبقهای که کار میکنند؛ این طبقهای که زحمت میکشند برای ملت خودشان. و این خانهای که الآن مخروبه بوده است و به دست شماها افتاده است باید خودتان به فکر آن باشید. قم همیشه پیشقدم در امور بوده است و حالا هم که آقا، آقازاده، مسائل را گفتند و زحمتهای …
وظیفهٔ وجدانی همه برای خدمت به کشوری که از چنگ دیگران بیرون آمده
الآن یک چیزی است که مال خودتان است، مثل اینکه هر کسی موظف است به حسب وجدان خودش که عائله خودش را خدمت به او بکند و اداره بکند، الآن به حسب وجدان، ما همه موظفیم که یک مملکتی که از حلقوم دیگران بیرون آوردیم و مال خودمان شده، خودمان خدمت به آن بکنیم. نرویم کنار بنشینیم بگوییم که شما از چنگال دیگران بیرون آوردید، خودتان درستش بکنید! نمیشود. این یک همچو چیزی است، شماها بیرون آوردید؛ ملت بیرون آورده. همین ملتی که یک همچو نهضتی کرد و یک همچو پیروزی برایش حاصل شد، باید این مملکت را خود ملت اداره بکند. هر کس به هر اندازهای که میتواند. البته یک قشر نمیتواند؛ دو قشر نمیتواند، روحانیت نمیتواند؛ …
اهمیت بیشتر سازندگی از مرحلهٔ نخست و ساختن دوبارهٔ کشور بدون اختلاف
… همه چیزش، در خطر و آشفته است. بر همه ما اقشار ملت، در هر مقامی که هستیم، واجب است، واجب الهی است، که با هم پیوسته باشیم و با هم یکدست و یکدل و یکجهت برای ساختن ایران خراب. تا کنون ما دزدها را بیرون کردیم؛ قلدریها را ملت ایران شکست به قدرت ایمان و اسلام؛ الآن وقت سازندگی است، که اهمیتش بیشتر از آن قدم اول است. امروز است که یک روز حساسی است که بر ملت ایران میگذرد و بر کشور ما، که باید همه با هم همصدا بدون هیچ اختلاف و بدون هیچ اغراض شخصیه، قیام کنیم و این کشور را از سر و از نو بسازیم.
وظیفه دانستن خدمت و ساختن کشور برای هر فرد
… بود که یک جمعیتی که در فکر هیچ این مسائل نبودند در ظرف مدت کوتاهی از بچه و بزرگ و دانشگاهی و غیر دانشگاهی و بازاری و کارگر؛ همه به فکر این افتادند که باید این امور را اصلاح کرد. وقتی یک ملتی به فکر یک مطلبی باشند، درست میشود، البته بتدریج درست میشود. مهم این است که ما هر کدام وظیفه برای خودمان بدانیم، یعنی من که یک طلبه هستم اینجا برای خودم وظیفه بدانم که آن قدری که میتوانم خدمت بکنم؛ شما خواهرها هم که در محالّ خودتان هستید وظیفه بدانید که یک مملکتی را که آشفته است و خراب کردند و از بین بردند؛ خودتان با همتتان این مملکت را بسازید و تربیت کنید.
نیاز جبران خسارات مادی و معنوی رژیم سابق به فعالیت ملت و دولت
… شما هم دادید رای؛ رای تنها کافی نیست، رای همین قدر است که رسماً الآن مملکت ایران رژیمش جمهوری اسلامی است. لکن وقتی به حسب واقع جمهوری اسلامی میشود که شما خانمها به وظیفهتان عمل کنید. و این آقایان هم به وظیفهشان و همه ما خودمان را وظیفه دار و مکلّف بدانیم. یک مملکتی که پس از رفتن خرابکارها، یک مملکت جنگزده است، یک مملکت غربزده است، یک مملکتی است که همه چیز ما را عقب راندهاند و همه جهت ما را شکست دادهاند و حیثیت ملی ما را گرفتند از دست ما و فرهنگش، اقتصادش، همه چیزش درهم و برهم است، این به یک کلمه رئیس جمهوری اسلامی درست نمیشود. با رفتن دزدها و چپاولگرها هم درست نمیشود، فعالیت میخواهد. الآن ما مکلفیم که برای جبران این خساراتی که به مملکت ما وارد شده است، چه خسارتهای معنوی که جوانهای ما را اعم از زن و مرد به واسطه تبلیغات فاسدی که کرده بودند از آن وضعی که باید داشته باشند آنها را عقب زدهاند و چه خسارت مادی که مملکت ما را به فقر کشاندهاند، به اسم «اصلاحات ارضی» بیچاره کردند کشاورزهای ما را و مملکت را به تباهی کشیدند و چه مدارس و فرهنگ ما که عقب نگه داشتند نگذاشتند که یک فرهنگ صحیح باشد، مترقی باشد، این آشفتگیها باید به دست ما و شما، به دست ملت و دولت، تنها هیچ کدام نمیتوانند این کارها را درست بکنند. اگر خانمها خیال کردند که کنار بروند و مردها این کارها را انجام بدهند و یا مردها خیال بکنند کنار بروند و خانمها این کار را انجام بدهند، یا هر دو خیال بکنند دولت انجام بدهد، و یا هر سه خیال کنند روحانیت انجام بدهد، این خیال، خیال صحیحی نیست برای اینکه کارها این …
خرابی فراگیر موروثی و دشواری آبادانی سریع با وجود کوشش جمهوری اسلامی
… زنی که مادر این بچههاست آب برای این بچهها بیاورد، باید کوزه را بردارد پنجاه پله یا چند پله زیادتر، از این گودال برود تا برسد به آنجایی که شیر آب است؛ کوزه را آب کند و برگردد. در زمستان شما ملاحظه کنید که چه خواهد شد! شما خیال نکنید که اطراف شما خراب است. این خرابی است که همه جا بوده و این ارثی است که به ما رسیده است. در جمهوری اسلامی کوشش دارند میکنند برای اینکه آباد کنند؛ لکن این قدر خراب است که به این زودی نمیشود آباد کرد!
نیاز سازندگیِ دشوارتر از براندازی به کمک همهٔ ملت
همان طور که همه ملت، این رژیم را عقب زد و قشری نمیتوانست این کار را بکند، اجتماع بود که این کار را کرد، همین طور حالا هم برای سازندگی، که کارش مشکلتر از اصل مطلب بود، احتیاجی به کمک دارد. دولت محتاج است که همه مردم کمکش بکنند؛ زیرِ بالَش را بگیرند و این ان شاء الله با کمک همه اقشار ان شاء الله درست خواهد شد و این طور اشخاص ناباب هم ان شاء الله خود مردم طردشان میکنند، خود مردم رها میکنند آنها را.
ساختن ایران با همکاری همگان و نیاز به امنیت، بودجه و فعالیت
این ایران را همه با هم باید دست به هم بدهیم و یک ایرانی بسازیم؛ و ساختن یک کشوری پهناور مثل ایران محتاج به یک امنیتی است اوّلًا، بودجهای ثانیاً، و فعالیت ثالثاً. امنیت هر محیطی به عهده خود آن محیط باید باشد.
لزوم کوشش همگانی برای ساختن مملکت خرابشدهٔ بهجامانده از رژیم
میدانید که امروز مملکت آشفتگی زیاد دارد. اینها یک مملکت آشفتهای درست کردند، و به جا گذاشتند و رفتند. و الآن شما وارث یک مملکت خراب شده تقریباً هستید. و همه ما باید کوشش کنیم که حالا- که سد عظیم را شکستیم و پشت سد، این قدر خرابی داریم میبینیم- کوشش کنیم در ساختن این مملکت. و کوشش به این است که هر گروهی در هر محلی که هستند در همان محل خوب عمل کنند. معنایش این نیست که شما که در یک محل خاصی خدمت میکنید کوششتان این باشد که در جای دیگری یک خدمتی بکنید. کوشش برای ساختن این است که هر جمعیتی آن کار خودش را خوب انجام بدهد، اینکه به او …
دشوارتر بودن ساختن کشور از بیرون راندن رژیم سابق
… الله بلکه ایران به دست همه درست بشود، و دوباره چپاولگران نیایند همه چیز شما را ببرند؛ هر چه نتیجه عملتان است چپاولگران به صورتهای مختلف و به جهات مختلف ببرند. این بسته به این است که خود ما قیام کنیم، و گمان نکنیم که مطلبْ دیگر تمام است. نخیر، مطلب تمام نیست. الآن ساختن بدتر از سابق است. سابق برای بیرون کردن آنها خیلی مئونه نمیخواست؛ یعنی جز مئونه مشت و فریاد! اما حالا محتاج به عمل است و همه عمل بکنند. و همه برای خدا عمل بکنند. خداوند ان شاء الله همه شما را موفق کند.
تکلیف همهٔ اقشار به کمک برای ساختن مملکت
حالا از این به بعد تکلیف همه ما چیست؟ تکلیف همه ما این است که همه کمک کنیم برای ساختن این مملکت. شما در هر جا که هستید کمک کنید. ما هم اگر کاری ازمان برآید کمک بکنیم. کشاورزها هم کمک بکنند، کارگرها هم کمک بکنند؛ همه کارمندها هم کمک بکنند.
ضرورت کمک همگان و تکلیف هر فرد به اندازهٔ توان خود
تا کمک همه نباشد نمیشود این خرابه را آبادش کرد. کمک لازم است. خیال نکند یک کسی که من یک نفرم، من یک نفر چه از من برمیآید. هر یک نفری به اندازه یک نفر از او کار میآید. به اندازه همان یک نفر مکلف است کارش را انجام بدهد. الآن همه ما، همه قشرهای این ملت، مکلفند که برای این مملکت کار بکنند، تا اینکه با کار اینها این مملکت اداره بشود؛ درست بشود. مملکت مال خودتان است. خودتان برای خودتان دارید کار میکنید.
نیاز کشور ویرانشده به سازندگی با مشارکت همهٔ مردم
من از آقایانی که به اینجا آمدهاند تشکر میکنم ... خداوند شماها را سعادتمند کند در دنیا و در آخرت. شما میدانید که امروز ایران احتیاج دارد به کار و کارگر و زیاد کارکردن. روز سازندگی است. اینها[2] رفتند و مملکت خرابی گذاشتند که در همه چیز احتیاج به سازندگی دارد. و این سازندگی باید به دست همه- همه جمعیت ایران- واقع بشود. دولتِ تنها نمیتواند، روحانیون نمیتوانند، قشر واحد نمیتواند؛ همه با هم باید دست به هم بدهند و این خرابه را بسازند.
لزوم همکاری همهٔ اقشار برای آباد کردن کشور ویران
الآن همه ما، باید همه ما، دست به هم بدهیم، همه با هم دست به هم بدهیم، و با هم این خرابه را آبادش کنیم. و اینکه میگویم همه با هم، برای این است که هر کس در هر پستی هست آنجا [را] خوب عمل کند. شما متوقع این نباشید که همه کارها را من بکنم. من هم متوقع این نباشم که شما همه کارها را بکنید. من به این طلبگی که دارم، این شغل خودم را خوب اداره کنم. شما هم که پاسبان هستید، هر یکتان پاسبانی خودتان را خوب انجام بدهید، این خانمها هم که شغل دیگری دارند، این …
وظیفهٔ همگانی ادامهٔ نهضت با خوب انجام دادن کار در هر رشته
… و کارگاهها، و چه در قشر کشاورزی و این معانی، و چه در دانشگاهها و سایر جاها، در ادارات و سایر جاها فعالیت میکنند بر خلاف نهضت. گرچه این قشرهای ضعیف دیگر نمیتوانند یک کار اساسی بکنند، لکن خوب موجب زحمت میشوند؛ موجب ابتلا میشوند. الآن ما همه موظفیم؛ چه شما خانمها و چه آقایان موظفند که هر کدام در هر رشتهای که هستند، در هر مقامی که هستند، مشغول هر کاری که هستند، این نهضت را ادامه بدهند. الآن وضع این است که، ادامه نهضت به این است که، کارهایی که اینها میخواهند انجام بدهند به وجه خوب انجام بدهند. کارخانهها به کار خودشان ادامه بدهند؛ کشاورزها به کار کشاورزی ادامه بدهند و هر گروهی که مشغول یک کاری هستند این کار را خوب انجام بدهند. اختلال در کار پیدا نشود، کم کاری نباشد، اهمال کاری نباشد؛ اینها به سازش، و ساختن ایران مضر است. شما الآن بعد از اینکه این سد بزرگ را شکستید، دیدید که آن طرف سد که شکسته شد چه خرابیها هست و ایران به چه وضعی مبتلاست. و حالا ما باید یک ایران ویرانی را از سر …
لزوم اتحاد همگانی برای سازندگی و پیشرفت آینده
… ازش میآید کار نکند، این مملکت نمیتواند این آشفتگی را از دست بدهد. باید همهمان با هم. اگر همه با هم مشغول شدیم، پیروز میشویم؛ پیش میبریم. همین طور که دیدید همه با هم بودیم و یک همچو سد بزرگی که هیچ کس احتمال شکستش را نمیداد شکستید. با دست الهی شکستید. «اجتماع» شکست این را. برای سازندگی هم و برای پیشرفت از حالا به بعد هم همین مطلب لازم است.
توان مردمی که انقلاب کردند برای ساختن کشور
… کارشکنی میکنند؛ و من جمله کارشکنیای که میکنند، همین که نمیگذارند کشاورزها بردارند. تا میتوانستند نگذارند بکارند؛ حالا که کاشتهاند، نمیگذارند بردارند. یکی از مشکلات این است. لکن ما باید با یک قوّه روحی، قوّه ایمانی پیش برویم. باید مردم را تقویت بکنیم. این مردمی که با قوّت ایمان و با روح شجاعانه، زن و مردشان در خیابانها ریختند و این اساس را به هم زدند، اینها قدرت این را دارند که بسازند مملکت را. میتوانند.
اصلاح کشور با آرامش خاطر مانند اصلاح خانهٔ خود پس از رفع مشکلات اساسی
مشکلات،- مشکلات اساسی- رفع شده است؛ آن مشکلی که نمیگذاشت هیچ کس هیچ کاری بکند آن رفع شده است؛ دیگر هم برگشت ندارد. این مشکلات، دیگر مشکلاتی است که یک خانهای تو خانه خودش یک- فرض کنید- یک جایش حالا خراب است، میخواهد اصلاحش بکند، با طمانینه و دلگرمی اصلاحش میکند. الآن وضع این است که ما میخواهیم خانه خودمان را اصلاح بکنیم. دیگر خوف اینکه اگر من فلان کار را بکنم سازمان امنیت میآید من را میگیرد میبرد توی سیاهچال، این خوف دیگر نیست. اگر فلان کار را بکنم امریکاییها را وادار میکنند که یک همچو کاری بشود، اینها دیگر در کار نیست. الآن دیگر خودتانید و مملکت و کشور خودتان. و برای …
نیاز بازسازی کشور ویرانشده به زمان، دولت مستقر و بودجه
… کنیم. اما اینکه معجزه نیست که فوراً عمل بشود! خوب، این باید بتدریج عمل بشود. این را باید به آنها گفت که مساله این طور است که شما در یک رژیمی بودید که همه محرومیت را در آن رژیم داشتید؛ خرابی همه آنجا بود. ما حالا وارد شدهایم به یک خرابهای، میخواهیم بسازیم. خوب، این خرابهای که میخواهیم بسازیم، مهلت لازم دارد؛ یک قدری وقت لازم دارد. باید وقت درست بشود. باید دولت مستقری پیدا بشود، باید یک بودجهای برای دولت پیدا بشود، تا کار درست بشود. همین طوری که نمیشود درست بشود!
دشوارتر بودن اصلاح خرابیهای فرهنگی و اقتصادی گذشته به دست همه
… مردم عمل کردند. این عمل بود، عمل دسته جمعی بود، که پیروزی را آورد؛ و اتکال به خدای تبارک و تعالی. حالا هم ما باز احتیاج به همین عمل، و همین وحدت، و همین توجه به خدا داریم؛ و این طور نیست که ما پیروز شده باشیم. ما یک سدی را شکستیم؛ ریشههایش باز یک قدری هست. و علاوه بر اینکه این ریشهها را باید باز قطع کرد و از بین برد- علاوه بر این- کار مشکلتر این است که یک سازمانی داد به اوضاع مملکت، و خرابیهایی که در طول اقلًا پنجاه و چند سال در این زمان- سابقش هم بود- خرابیهایی که برای کشور حاصل شده است، چه از ناحیه فرهنگ، چه از ناحیه اقتصاد، از نواحی دیگر، حاصل شده است، باید آنها را بعد از پیروزی تام و کامل- آنها را- منقلب کرد و اصلاح کرد؛ و این امری است که باید با دست همه [انجام گیرد] نه تنها دولت میتواند، و نه تنها روحانیت میتواند، و نه تنها سایر اقشار؛ چنانچه در پیشبرد، تا کنون اگر یک قشری از اقشار میخواست نهضتی ایجاد کند- خودش و خودش برود دنبال این کارها- هیچ امکان نداشت. این وقتی امکان پیدا کرد، و یک امر محال- به نظر اشخاص مادی- تحقق پیدا کرد [که] با معنویت و اسلام حاصل شد.
نوسازی کشور ویرانشده با عمل نه با گفتار
باید این کارهایی که بعد میخواهد بشود، کارهایی که بعد از این باید تحقق پیدا بکند، چه این پاکسازی از این قشرهای گندیدهای که الآن بین مردم مجتمعند، بین مردم منتشرند، و میخواهند نگذارند این نهضت به ثمر برسد، و چه بعد از این پاکسازی، برای نوسازی مملکت- که خراب کردهاند [و] حالا باید آباد بشود- اینها با لفظ درست نمیشود؛ اینها عمل میخواهد چنانچه تا حالا که آمدهایم، با عمل آمدهایم؛ با لفظ، هر چه لفظ هم بود فایده نداشت.
ویرانی اقتصاد و فرهنگ و لزوم بازسازی به همت همهٔ اقشار
لکن با خواست خدای تبارک و تعالی و همت والای ملت ما این دیوار شکسته شد. و خائنها رفتند، و بسیاریشان به جزای خودشان رسیدند؛ و خود او هم میرسد. و اینها رفتند و مملکت را آشفته کردند و رفتند. یعنی الآن برای مملکت ما تقریباً میشود گفت هیچ چیز نمانده؛ از جهت اقتصاد خراب است؛ از جهت فرهنگ خراب است، و محتاج به این است که دوباره ساخته بشود. و آن باید به همت همه باشد؛ یعنی یک قشر که نمیتواند بسازد ...، همان طور که این نهضت را اگر یک قشر میخواست به آخر برساند نمیشد، همه اقشار وقتی با هم شدند این سد شکسته شد، از اینجا به بعد هم باید همه اقشار با هم باشند تا بتوانند این بار را به آخر برسانند و این نهضت را به آخر. نباید هر کسی به عهده دیگری بگذارد. هر فردی موظف است، مکلف است که به اندازهای که میتواند عمل کند؛ در هر جا که هست به همان اندازهای که میتواند همراهی کند، و این وحدت کلمه باید محفوظ بماند؛ که اگر خدای نخواسته این وحدت کلمه از دست برود و خدای نخواسته به شکست …
ناتوانی دولت بهتنهایی و لزوم همت همگانی با اتکا به خدا برای آبادانی
الآن که شما این سد را به همت خودتان و به برکت اسلام شکستید، پشت این سد یک خرابه است. نه کردستان خراب است؛ لرستان هم خراب است، خوزستان هم خراب است، بلوچستان هم خراب است، خراسان هم خراب است؛ همه خراب است. این خرابه را کی باید آباد بکند؟ این خرابه را دولت میتواند تنها؟ نه، دولت همچو بودجهای ندارد؛ نمیتواند. ملت هر قشرش میتواند؟ نه. اما همت ملت، همه با هم، اجتماع با هم و همه اتکا به خدا، اتکا به قرآن کریم. همه با هم باید قیام بکنیم. همه با هم تشریک مساعی بکنیم، تا این خرابه را آبادش کنیم. شما خیال نکنید که دولت توجه ندارد به کردستان؛ دولت نمیتواند. الآن گرفتاریهایی برای دولت گذاشتهاند که هر جای مملکت را که ملاحظه میکنید، همین گرفتاریهایی را که شما دارید آنها …
لزوم همکاری همهٔ اقشار برای آباد کردن ویرانهٔ بهجامانده
ما قدمهای بعدی خیلی داریم. باید همه با هم- همه اقشار با هم- این خرابهای که برای ما گذاشتهاند آباد کنیم. این بدبختها ایران را خراب کردند؛ به اسم «تمدن بزرگ» تمام آثار تمدن را از ایران کنار زدند؛ با اسم «اصلاحات ارضی» کشاورزی ما را از بین بردند؛ فرهنگ ما را از بین بردند؛ ارتش ما را وابسته کردند؛ ملت ما را ضعیف کردند؛ تمام مخازن ما را بردند و در خارج برای خودشان …
ناتوانی هر قشر بهتنهایی و توانایی همه با هم در آباد کردن کشور
کسی نمیتواند ایران را به تنهایی، قشری نمیتواند به تنهایی، این خرابه را آباد کند. دولت نمیتواند، روحانیت نمیتواند، بازاری نمیتواند، دهقان نمیتواند، کارگر، کارمند نمیتوانند لکن «همه» میتوانند؛ همه با هم: یَدُ اللهِ مَعَ الجَمَاعه[2]؛ جماعتها وقتی که با هم شدند کارها انجام میگیرد. دیدید که با وحدت کلمه و اجتماع و اتکال به خدا این سد بزرگ را شکستید؛ الآن هم با اتکال به خدا و وحدت کلمه این خرابه را باید آباد کنید.