ابزار ابرقدرتها با حق وتو و نپذیرفتن فرستادن نماینده به آن
… خلاف مصلحت اسلام است. بر خلاف مصلحت مسلمین است. از این جهت نگذاشتیم برود. اگر رفته بود، ما را محکوم میکردند با دست خودمان. ما را محکوم میکردند با کسی که خود ما فرستادیم آنجا و، ما نمیخواهیم. وقتی که بناست ما محکوم باشیم چرا خودمان، خودمان را محکوم کنیم؟ بگذارید دنیا بداند که یک دسته دیگر، یک دسته دیگر را دارند محکوم میکنند و یک سازمانهایی هم هست که مال آنهاست، آنها حق وتو دارند و بزرگها هر جایی که بر خلاف مصلحت آنها باشد وتو میکنند و ماها هیچ حقی نداریم جز اینکه مصیبت بکشیم و صدایمان در نیاید. بنا بر این این طور سازمانها و این طور بساط مسئلهای نیست که ما بتوانیم قبولشان بکنیم و بتوانیم به آنجا یک نمایندهای بفرستیم. و ما از اول اعلام میکنیم که به حسب نظر شورای امنیت و سازمان بین المللی، ما محکوم هستیم. نظرهای آنها ما را محکوم میکند برای اینکه نظرهای آنها همان نظر سرنیزه است. یک جا سرنیزه است و یک جا قلم است، این قلم از سر نیزه بدتر است. بنا بر این نمیدانم حالا تتمه …
آرزوی دیدن آثار جنایات آمریکا از سوی شورای امنیت پیش از صدور حکم
… و سلامت خود را در راه اعتلای قرآن کریم از دست دادید. ملت شریف و اسلام بزرگ هیچ گاه شما عزیزان را از یاد نمیبرد. ننگ بر رژیم خائن پهلوی و جنایتکاران بین المللی که با دست جنایتکار خود، ملت ما را به سوگ عزیزان خود نشاندند؛ و برای خود نفرین ابدی به جا گذاشتند. ای کاش اعضای سازمان ملل و شورای امنیت حاضر بودند و شما معلولین عزیز را میدیدند و آثار جرم دولت امریکا و دست نشاندگان آن را میدیدند، سپس حکم صادر میکردند. کاش کاخنشینان، حال دردمندان ما را مشاهده میکردند تا به جنایات دولت جبار امریکا دامننزنند، و برای سازمانهای بین المللی و شورای امنیت ننگ و نفرین به بار نیاورند. درود بر خواهران و برادران مصدوم و معلول که شجاعانه در راه حق و پیروزی، قیام و فداکاری کردند و ملت را در جهان سرفراز کردند. این جانب تقدیر و تشکر و دعای خالصانهام را به شما عزیزان اهدا میکنم؛ و از خداوند متعال سلامت و سعادت و بهبودی شما فرزندان اسلام را …
سکوت سازمان ملل و شورای امنیت در برابر کشتار رژیم شاه
و انساندوستی آقای کارتر یا دیگران این بوده است که برای «نصیری» و برای «هویدا» هیاهو کردند. لکن بیست و چند سال که اینها مردم را آن قدر اذیت کردند، آن قدر کشتار کردند، یک کلمه در آنجا نبود. در این حقوق بشر، و در این سازمانهای کذا، و سازمان ملل، در این شورای امنیت، و اینها یک کلمه راجع به این کشتاری که اینها کردند نبوده است. اگر بعضی نویسندههای شرافتمند در خارج نوشتند خارج از این جمعیت بودند. این جمعیتها هیچ همچو چیزی نبوده. اما وقتی «هویدا» از بین رفته ببینید چه میکنند. حالایی که شاه در آنجاست ببینید چقدر طرفداری میکنند.
امید به بنای سازمان ملل و شورای امنیت بر پایهٔ عدل نه نفوذ قدرتمندان
… آن تمام مسائل جهان سنجیده میشده است را شکستهایم. ما خود چارچوب جدیدی ساختهایم که در آن عدل را ملاک دفاع و ظلم را ملاک حمله گرفتهایم. از هر عادلی دفاع میکنیم و بر هر ظالمی میتازیم، حال شما اسمش را هر چه میخواهید بگذارید. ما این سنگ را بنا خواهیم گذاشت. امید است کسانی پیدا شوند که ساختمان بزرگ سازمان ملل و شورای امنیت و سایر سازمانها و شوراها را بر این پایه بنا کنند، نه بر پایه نفوذ سرمایه داران و قدرتمندان که هر موقعی که خواستند هر کسی را محکوم کنند، بلافاصله محکوم نمایند.