برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیسازمان جهانی دولتها و ساختار و عملکرد آن و شورای امنیت.
امام خمینی
محکومیت ایران به نقض حقوق، توطئه برای پوشاندن جرم صدام
… بگویند کسی که روی مسلمین، روی ملت عرب، روی ملت غیر عرب، روی فارس، روی همه، بمبهای شیمیایی میریزد، این محکوم است در دنیا، لکن مجامع دنیا یک کلمهای میگویند، باز هم میگویند باز معلوم نیست که مال آنجا باشد، معلوم نیست که اینها آن باشد و ما را محکوم میکنند. در مقابلش در عین حالی که سازمان بین المللی[2] این مساله را تعقیب دارد میکند، دنبالش بیفاصله ایران را برای نقض حقوق محکوم میکند. این توطئه است برای پوشاندن او. یا بعدها نمیگویند، یا اگر بگویند با این توطئه میخواهند روپوشی از آن بکنند، لکن ما متوسل هستیم به خدای تبارک و تعالی. و امیدواریم که این سالی که میآید یک سال پر برکتی برای این کشور و برای مسلمانها باشد. و امیدواریم که خداوند تبارک و تعالی ما را توفیق بدهد …
بیاعتنایی به درخواست ایران برای اعزام نماینده دربارهٔ جنایات رژیم بعث
و امیدوارم که ان شاء الله آسیبی از ناحیه فاسدها به این کشور وارد نشود. و ملاحظه میکنید که مدتی است که دولت ایران از سازمان ملل خواسته است که نمایندهای بفرستند که این جنایاتی که این رژیم بعث ملحد به دزفول و سایر شهرهای ما، پلدختر و اینها وارد کردهاند، ملاحظه کنند، و اثری از این پیدا نشده است که تا حالا یک همچو کاری بکنند و توقع هم نیست که بکنند. آنها، وقتی که منافقین و امثال آنها یک مطلب دروغی میگویند که الآن روزی صدها نفر را در خیابانها، بچههای کوچک را میکشند و در اوین چه میکنند و اینها، آنها مستندشان را قول یک دشمن اسلام قرار میدهند و هیاهو میکنند و اطلاعیه و اینها میدهند، لکن حاضر نیستند که …
ساختهٔ دولتهای بزرگ بودن و بیاثری رأی مخالف با وتوی آمریکا
… هستند، این طورند و از این طرف شوروی هم همین طور. دنیا اگر بخواهد از شرّ فساد آسوده بشود، باید همه مستضعفین دست به هم بزنند و قدرتهای اینها را محدود کنند در حکومتهای خودشان. اسرائیل میآید جولان را برای خودش قرار میدهد و ملحق میکند به سایر ملکهای غصبیاش. آن وقت این سازمانهایی که خود، ساخته خود نیستند و از ملتها نیستند، بلکه چند تا دولت بزرگ اینها را درست کردهاند، یک وقت میبینی که همه یک بساطی درست میکنند، یک صورتی درست میکنند، با هم چه میکنند و یک دسته زیادتری رای به آن طرف میدهند و بعد هم امریکا میآید وتو میکند. این از آن حکومت جنگل بدتر است، حکومت جنگل باز جنگلی است. حکومت جنگل حکومت قلدری است، لکن اینها حکومت میکنند و بدتر از جنگل عمل میکنند و به خورد ملتها میخواهند بدهند که سازمان حقوق بشر ما داریم، سازمان ملل متحد ما داریم.همان معنایی که در جنگل باید حاصل بشود بدتر از او را در امریکا و شوروی میکنند و بعد سازمان بین المللی هم میآید یک مانوری میدهد و یک بساطی درست میکند، رای هم یک عدهای بر خلاف میدهند، همه هم بر خلاف میدهند، لکن همه هم میدانند که این رای بر خلاف، اثری ندارد. وقتی همه اینها میدانند رای بر خلاف، اثر ندارد برای اینکه امریکا ایستاده و با یک «نه» تمام میشود، این کار لغوی نیست که اینها میکنند؟ کی را میخواهند بازی بدهند؟ اصل اساس این را خود اینها درست کردهاند، اساس این سازمانها ساخته خود اینهاست. اگر ساخته خود اینها نبود، به چه مناسبت باید یک کشوری یا چند تا کشور قلدر حق وتو داشته باشند؟ این را هم از اول خودشان درست کردهاند و این را هم درست …
خدمت سازمان ملل و شورای امنیت به ابرقدرتها و بازی دادن کشورها
اساساً هر تشکیلاتی که این ابرقدرتهای بزرگ در آن دست دارند، این تشکیلات تشکیلاتی است که باید به نفع آنها تمام شود. همین سازمان ملل، همین جلساتی که در خارج هست، شورای امنیت، همه اینها در خدمت ابرقدرتها هستند و برای بازی دادن سایر کشورهاست و لهذا، برای خودشان وِتو[1] قرار میدهند و هر مطلبی مخالف با رای خودشان است کنار میگذارند و اصلًا خود آنها هم اساساً در خدمت ابرقدرتها هستند. سازمانهایی هم که به هر اسمی اینها درست میکنند، میخواهند بکشند همه را به طرف منافع خودشان. و ما به ابرقدرتها آن قدر سوء ظن داریم که اگر یک مطلب راستی هم بگویند، ما اعتقادمان طوری میشود که برای این مصلحتی گفتند که مردم را اغفال کنند.
ابزار ابرقدرتها با حق وتو و نپذیرفتن فرستادن نماینده به آن
… خلاف مصلحت اسلام است. بر خلاف مصلحت مسلمین است. از این جهت نگذاشتیم برود. اگر رفته بود، ما را محکوم میکردند با دست خودمان. ما را محکوم میکردند با کسی که خود ما فرستادیم آنجا و، ما نمیخواهیم. وقتی که بناست ما محکوم باشیم چرا خودمان، خودمان را محکوم کنیم؟ بگذارید دنیا بداند که یک دسته دیگر، یک دسته دیگر را دارند محکوم میکنند و یک سازمانهایی هم هست که مال آنهاست، آنها حق وتو دارند و بزرگها هر جایی که بر خلاف مصلحت آنها باشد وتو میکنند و ماها هیچ حقی نداریم جز اینکه مصیبت بکشیم و صدایمان در نیاید. بنا بر این این طور سازمانها و این طور بساط مسئلهای نیست که ما بتوانیم قبولشان بکنیم و بتوانیم به آنجا یک نمایندهای بفرستیم. و ما از اول اعلام میکنیم که به حسب نظر شورای امنیت و سازمان بین المللی، ما محکوم هستیم. نظرهای آنها ما را محکوم میکند برای اینکه نظرهای آنها همان نظر سرنیزه است. یک جا سرنیزه است و یک جا قلم است، این قلم از سر نیزه بدتر است. بنا بر این نمیدانم حالا تتمه …
عملکرد نادرست زیر نفوذ آمریکا و کوتاهی در حق جمهوری اسلامی
… حرکتِ سعودیها در یمن را محکوم کرد، فردای آن روز آمد، محکومیّت خودش را محکوم کرد و پس گرفت! از او پرسیدند، گفت خب دیگر، فشار بود، فلان بود. فشار هم دوجور است: فشار پول و فشار زور؛ پول را قارونهای خلیج فارس با پولهای نفتی تأمین میکنند، زور را هم آمریکا. سازمان ملل متأسّفانه تحت تأثیر آمریکا قرار داشته. نسبت به جمهوری اسلامی هم که واقعاً کوتاهیهای زیادی داشته که باید جبران کند. آنچه من الان مطرح میکنم این است؛ چند مسئلهی حقوق بشری در مورد آمریکا وجود دارد که سازمان ملل جدّاً باید اینها را دنبال کند. این پروندهها حلنشده است، تمامنشده است، نیمهکارهمانده است که بعضیها اصلاً از اوّل هم دنبال نشده.
قطعنامهٔ ننگین شورای امنیت در محکومیت بمبارانشونده بهجای بمبارانکننده
حالا اینجا در پرانتز بگویم: غرب لیبرال، یعنی آزادیخواه و آزادیگرا، لب از لب وانکرده! یک قطعنامه سازمان ملل، شورای امنیّت منتشر کرد که جزو ننگآمیزترین قطعنامههای سازمان ملل است که فراموش نمیشود. بهجای اینکه بمبارانکننده را محکوم کند، بمبارانشونده را محکوم کرد! اینها لیبرالاند؛ لیبرالیسم یعنی این! حالا یک عدّهای آدمهای سادهلوح داخلی خودمان، سینه چاک میکنند و مقاله مینویسند و عکسهایشان را چاپ میکنند در حمایت از این شیوهی حکومتی و شیوهی زمامداری و جامعهداری و مانند اینها، مبنیِ بر دروغ و فریب و خیانت و …
بیحاصل بودن مذاکره با مجامع سازمان ملل و رسوایی آن در مسئلهٔ فلسطین
مذاکره با مجامع وابسته به سازمان ملل هم یک رویکرد عقیم دیگر است. سازمان ملل شاید در کمتر نمونهئی همچون مسألهی فلسطین، مورد آزمونِ افشاگر و رسواکننده قرار گرفته باشد.