انتظار انصاف و استقلال از سازمان ملل بهعنوان نهاد متعلق به ملتها
… و زشت در صحنهى جهانى، یک نقطه به نظر من خیلى زشت است؛ امروز میخواهم آن نقطه را مورد تکیه قرار بدهم، تا نظر ملّت ایران براى همهى کسانى که مشاهده میکنند، معلوم بشود. آن نقطه این است که ما از قلدرها و گردنکلفتهاى عالم انتظار خوب بودن و ظلم نکردن نداریم؛ امّا از مجامع جهانى عالم، انتظار انصاف و استقلال داریم. سازمان ملل، اسمش «سازمان ملل» است؛ یعنى جایى که مال ملّتها است؛ مال دولتها هم نیست، چه برسد به اینکه مال چند دولتِ قلدرِ زورگوى افزونخواهِ دنیا باشد. متأسّفانه واقعیّت امروز چیز دیگرى است، و این همان نقطهى بسیار زشت است.
ابزار دست قدرتهای مستکبر همراه با شورای امنیت
… دموکراسى را بظاهر براى ملّتهاى خودشان بلند کردهاند، که همان هم دروغ است و دموکراسىِ واقعى در اینجور کشورها نیست، همانها در سطح بینالمللى دارند یک دیکتاتورى عظیم و خونینى به راه مىاندازند؛ هر جا دلشان میخواهد وارد میشوند، هر جا دلشان میخواهد تفحّص میکنند؛ متأسّفانه یک دستگاهى هم آنجا درست شده است به عنوان ابزارى در دست اینها: سازمان ملل و شوراى امنیّت! چه لزومى دارد ما برویم سراغ دیکتاتورها و در مقابل آنها تعظیم کنیم، بگوییم آقا بفرمایید با ما مذاکره کنید؟ نه آقا! این دیکتاتور همان دیکتاتورى است که این ملّت آن وقتى که هیچ چیز نداشت، با مشت خالى و با شعار، این دیکتاتور را از خانهى خودش بیرون کرد؛ این همان …
بیحاصلی قطعنامههای شورای امنیت
… صرب؛ اینها یک اندازه گناهکارند. ماهها است ما اعلان کردهایم که راه حلّ مسئلهى بوسنى این است که راه را باز کنید، بگذارید که مسلمانان در بوسنى بتوانند امکانات دفاعى پیدا کنند و از خودشان دفاع کنند؛ این حرفى است که همهى منصفین عالم آن را میفهمند و میپذیرند. ما نخواستیم مثل بعضى از دولتهاى دیگر، خودمان را در قالب الفاظ فریبنده و بىمحتوا و پوچ مثل قطعنامههاى بىحاصل شوراى امنیّت سازمان ملل محصور و زندانى کنیم. ما راه را به طور دقیق و مشخّص گفتیم: حمایت از ملّتها؛ حمایت از ملّت بوسنى، حمایت از ملّت فلسطین. این چیزى است که وظیفهى ما است؛ و درست این همان چیزى است که دشمنان استکبارى ما را خشمگین میکند.