نقد طرح دخالت در انتخابات کشورها و سروری دارندگان حق وتو بر جهان
آنچه امروز براى ملّتها حقیقتاً خطر محسوب میشود، تسلّط روزافزون آمریکا بر ملّتها است. به چه حقّى اینها این قدر در امور ملّتها دخالت میکنند؟ قدرت استکبارى آمریکا چه مجوّزى دارد که دربارهى کشورها حرف بزند، اظهارنظر کند، در امور داخلىشان دخالت بکند؟ اخیراً هم زمزمهى دخالت سازمان ملل را در انتخابات کشورهاى آزاد که اهل انتخابات هستند بلند کردند.[19] اینها میخواهند یک هیئترئیسه براى دنیا درست کنند! بدانند که ملّتها هیئترئیسهى دنیوى و سطح جهانى را قبول نخواهند کرد. رؤساى کشورهاى عضو شوراى امنیّت دُور هم نشستهاند و دربارهى دنیا دارند تصمیم میگیرند! به شما چه! اسمش سازمان ملل است، اسمش شوراى امنیّت است [امّا] در واقع کشورهاى داراى حقّ وتو هستند که میخواهند در دنیا سرورى کنند و این در واقع آمریکا است که میخواهد این کار را بکند. تا حالا هم دخالت کردند؛ حتّى دخالت نظامى کردند: وارد کشورها شدند، سرباز وارد کردند، نیروى نظامى وارد کردند ــ در خاورمیانه این کار را کردند، در آمریکاى لاتین این کار را کردند، در جاهاى مختلف دنیا این کار را میکنند ــ به میل خود پایگاه تشکیل میدهند؛ خودسرىهاى …
نقد طرح حضور سازمان ملل در انتخاباتها برای جلوگیری آمریکا از پیروزی اسلام
… این دموکراسىاى است که خواهد رفت به سمت استبداد. در حالى که آنها استبداد را در کشورهاى دیگرى که با خودشان همپیمانند کاملاً پذیرفتهاند و شاید هم میدانند که حکومت اسلامى، حکومت استبدادى نیست، لکن بالاخره یک بهانهاى باید آورده بشود و آن بهانه این است. و حالا براى اینکه احتمال میدهند که این وضعیّت در کشورهاى دیگر اسلامى هم تکرار بشود، زمزمهى حضور سازمان ملل در انتخاباتهاى کشورها را دارند [مطرح] میکنند؛ و سازمان ملل یعنى آمریکا! یعنى دولتهاى داراى حقّ وتو و در رأسشان آمریکا! این معنایش این است که اگر در کشورهایى احتمال این وجود دارد که اسلام با انتخابات پیروز بشود، بایستى آمریکا یک طریقِ بظاهر قانونى درست کند، آنجا حضور پیدا کند و مانع از این بشود. خب، مسلمانها باید در مقابل یک چنین توطئهاى بِایستند. تا چقدر میشود میدان داد به یک قلدرىاى و یک قلدرى که تا این حد پیش برود براى انجام مقاصد سلطهجویانهى خودش؟ باید جلوى اینها ایستاد و ملّتها میتوانند بِایستند.
کتمان یازدهسالهٔ حقایق جنگ و اعتراف صریح برخلاف خواست ابرقدرتها
… کرد این حرکتى را که چنین پیروزىاى به دنبال آن بود؟ این نصرت خدا بود که ناشى است از نصرت مردمْ دین خدا را؛ و این وعدهى الهى است و راست است؛ ممکن است در زمانى که ما با ذهن محدود خودمان براى تحقّق یک وعدهاى فرض کردیم، انجام نگیرد، امّا بالاخره انجام میگیرد. چه کسى تصوّر میکرد در این دنیایى که آلودهى به زهر کُشندهى سیاست مغرضانهى ابرقدرتها است، از این سازمان مللى که یازده سال واضحترین حقایق را مکتوم نگه داشت ــ در حالى که از روز اوّل معلوم بود که چه اتّفاق افتاده است و دارد مىافتد ــ در چنین وضعیّتى، علىرغم خواست ابرقدرتها و با وجود نارضایى کسانى که هنوز هم از اسلام و جمهورى اسلامى میترسند، یک چنین اعتراف صریحى و محکومکنندهاى براى دشمنان ما صادر بشود؟ این کارِ خدا بود؛ این همان نصرت غیبى است. ما انتظار نداشته باشیم که نصرت غیبى همیشه به یک شکل ظاهر بشود. این هم یکى از انحاء نصرت غیبى الهى است. و این نصرت دنبالهى نصرتى است که شما دین خدا را میکنید: اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم.