آن کودکان معصوم، آن تن های ضعیف و رنجور، آن دلهای وحشت زده و کوچک به چه گناهی کشته شدند، دل آتش گرفته مادران و پدران آنان چرا باید به دست صهیونیستهای خونخوار و حامیان مست و مغرور امریکایی این چنین کباب میشد، بیست روز بمباران بی وقفه لبنان، بیست روز جنایت در حجم انبوه، ویرانسازی یک کشور و قتل عام غیرنظامیان در آن و فاجعهای همچون کشتار قانا از کدام پشتوانه منطق و استدلال برخوردار است که دنیای مدعی تمدن و سازمان ملل و دولتها و سازمانهای مدعی حقوق بشر اینگونه در برابر آن خونسرد و بی تفاوتند.
مسئولیت و شراکت در جرم به سبب سکوت در فجایع لبنان
بوش و همکاران امریکایی وی به همان اندازه در فجایع لبنان گنهکارند که سران خبیث و رو سیاه رژیم صهیونیستی و سکوت سازمان ملل و بیشتر دولتهای غربی و حمایت برخی از دولتها همچون دولت بدسابقه و بدنام انگلیس آنان را نیز به اندازههای مختلف در قضاوت امروز و فردای بشریت و در مواخذه و عقوبت عظیم الهی مسئول و شریک جرم می سازد.
سکوت سازمان ملل و مجامع جهانی در برابر جنایات در فلسطین
… دستشان تا مرفق در خون فلسطینی ها فرورفته. اگر بنا باشد دادگاهی درباره ی فلسطینی ها حکم بکند، متهم آن دادگاه فقط شارون و صهیونیست ها نیستند، بلکه متهم آنها امریکا و همین بوش و دارودسته ی بوش و حکومتهای امریکا هم هستند؛ اینها هم در همان ردیف اول اتهامند؛ اما آنها که هیچ، مسأله، مسأله ی مجامع جهانی است؛ مسأله ی سازمان ملل است؛ مسأله ی دولتهای اروپایی است که این قدر دم از حقوق بشر می زنند؛ ولی حقوق بشر را واقعاً نمی شناسند و اصلاً احترامی برایش قایل نیستند. و البته این مسأله، مسأله ی دولتهای دیگر هم است؛ دولتهای مسلمان. سکوت اینها واقعاً تعجب آور است.
ناکارآمدی مجامع جهانی در برابر فجایع
… افغانستان و عراق را تارومار کردند؛ به خاک و خون غلتاندند. قلّه لیبرال دمکراسی با همه آن ادّعاها و علیرغم همه آن دعویهای باطل، این شد. به هیچ یک از مخالفتهای جهانی هم کمترین اعتنایی نکردند؛ یعنی مردم و انسانیت و خواست انسانها از نظر آنها هیچ ارزشی ندارد. هیچ مرجع جهانی هم وجود ندارد و آنهایی که دلشان را به مجامع جهانی خوش میکنند، خودشان را فریب میدهند. میبینید سازمان ملل و مراجع جهانی در مقابل این فجایع چگونه برخورد میکنند!
کوتاهی شورای امنیت و مجمع عمومی و دبیرکل در محکوم نکردن حملهٔ آمریکا و انگلیس
… تجاوزکارانه و جهانگشاییهای دوران قدیم است. علیه کشوری یک بهانه بگیرند، بعد هرچه آن بازرسان سازمان ملل بگویند که نه آقا نیست، بگویند شما نمیدانید، ما میدانیم که هست! بعد بیایند حمله کنند. این کارِ بسیار غلطی است. ما این را محکوم کردیم و باز هم محکوم میکنیم. البته به نظر ما، سازمان ملل در این قضیه کوتاهی کرد. چرا شورای امنیت، حمله آمریکا و انگلیس را محکوم نکرد؟ چرا علیه آنها قطعنامه صادر نکردند؟ گیرم آنها قطعنامه را وتو میکردند، بکنند. نفسِ صدور قطعنامه در شورای امنیت میتوانست حرکتی علیه آنها باشد. چرا نکردند؟ چرا مجمع عمومی سازمان ملل را تشکیل ندادند تا در مجمع عمومی این عمل محکوم شود. دبیر کل سازمان ملل در این زمینه باید اقدامات بیشتری میکرد. از …
فشار مجامع بینالمللی بر ایران برای مذاکره با عراق در زمان اشغال
دنیای سیاسی -مثل سازمان ملل و امثال آن- با ما چه کرد؟ دنیا از همه طرف فشار آورد که بنشینید با عراق مذاکره کنید و جنگ و مقاومت را متوقّف سازید. این یکی از نقاط عبرت است؛ جوانان ما روی این نقاط خیلی تکیه کنند. ما دولتِ تازه کاری داشتیم که دو سال روی کار آمده و با چنین حمله سنگینی مواجه شده بود و دشمن در هزاران کیلومتر زمین ما، از جنوبیترین نقطه تا شمالیترین نقطه همسایگی با عراق، مستقر شده بود؛ اما در …
مؤثر بودن نقش سازمان ملل و دبیرکل در قضیهٔ خروج صهیونیستها از لبنان
با توجّه به خروج رژیم صهیونیستی از جنوب لبنان، نقش سازمان ملل متّحد و شخص دبیرکل در این قضیّه مؤثّر است. قضیّهی رژیم اسرائیل و لبنان هنوز تمام نشده، زیرا رژیم صهیونیستی از تمام خاک لبنان خارج نشده است.
حمایت همیشگی سازمان ملل و جامعهٔ ملل از صهیونیستها
… با آن شخصیت، با آن سیاستمدار، با آن روشنفکر، با آن نویسنده، با آن شاعر، صحبت و ساخت و پاخت کن! کار اینها تا بهحال سه رکن داشته است که توانستهاند این کشور را با این فریب و با این خدعه بگیرند. آن وقت قدرتهای خارجی هم با اینها همراه بودند؛ که عمده انگلیس بود. سازمان ملل و قبل از سازمان ملل، جامعه ملل هم - که بعد از جنگ برای به اصطلاح مسائل صلح تشکیل شده بود - همیشه از اینها حمایت کردند؛ مگر در موارد معدودی. در همان سال ۱۹۴۸، جامعه ملل قطعنامهای صادر نمود و فلسطین را بدون دلیل و بدون علّت تقسیم کرد. گفت پنجاه و هفت درصد از سرزمین فلسطین متعلّق به یهودیهاست؛ در حالی که قبل از آن، در حدود پنج درصد زمینهای فلسطین متعلّق به اینها بود! آنها هم دولت تشکیل دادند و بعد …
تلاش برای اصلاح ساختار سازمان ملل
- تلاش برای اصلاح ساختار سازمان ملل
بدترین امتحان در قضیهٔ بوسنی
… اسلامی و قرآنی به وجود آورند! این امر، متوقّع نبود. آنچه که استکبارِ مسلّط بر دنیا را نسبت به مسلمین مظلوم «بوسنی هرزگوین» این طور خشمگین کرده است، وجود کشوری در اروپاست که ملت آن مسلمانند. آنها نمیتوانند چنین ملتی را تحمّل کنند. این وضع مسلمین در دنیاست. آن وقت سازمانهای بینالمللی - و بدتر و زشتتر از همه، سازمان ملل - در این قضیه، بدترین امتحانها را دادند.
ابزار دست قدرتهای مستکبر همراه با شورای امنیت
… دموکراسى را بظاهر براى ملّتهاى خودشان بلند کردهاند، که همان هم دروغ است و دموکراسىِ واقعى در اینجور کشورها نیست، همانها در سطح بینالمللى دارند یک دیکتاتورى عظیم و خونینى به راه مىاندازند؛ هر جا دلشان میخواهد وارد میشوند، هر جا دلشان میخواهد تفحّص میکنند؛ متأسّفانه یک دستگاهى هم آنجا درست شده است به عنوان ابزارى در دست اینها: سازمان ملل و شوراى امنیّت! چه لزومى دارد ما برویم سراغ دیکتاتورها و در مقابل آنها تعظیم کنیم، بگوییم آقا بفرمایید با ما مذاکره کنید؟ نه آقا! این دیکتاتور همان دیکتاتورى است که این ملّت آن وقتى که هیچ چیز نداشت، با مشت خالى و با شعار، این دیکتاتور را از خانهى خودش بیرون کرد؛ این همان …
نیاز ملت به گواهی آشکار رسمیترین سازمان بینالمللی
… حتماً لازم است که حادثه پیروزی سیاسی بسیار بزرگ ملتمان را در اظهار نظر سازمان ملل نسبت به جنگ تحمیلی و اینکه عراق آغاز گر جنگ بود، تکرار کنم و به یاد بیاورم. هشت سال تلاش و مجاهدت مرارتبارِ این ملت، با این شهادت جهانی، رنگ و نمای دیگری در دنیا پیدا کرد. اگر چه حقجویان و حقبینان، حقیقت قضیه را قبل از این شهادت هم میدانستند و ملت ما از همه بیشتر به حقّانیت و مظلومیت خود واقف بود؛ لکن درعینحال این ملت نیاز به این گواهی آشکار از سوی رسمیترین سازمان بینالمللی داشت.
کتمان یازدهسالهٔ حقایق جنگ و اعتراف صریح برخلاف خواست ابرقدرتها
… کرد این حرکتى را که چنین پیروزىاى به دنبال آن بود؟ این نصرت خدا بود که ناشى است از نصرت مردمْ دین خدا را؛ و این وعدهى الهى است و راست است؛ ممکن است در زمانى که ما با ذهن محدود خودمان براى تحقّق یک وعدهاى فرض کردیم، انجام نگیرد، امّا بالاخره انجام میگیرد. چه کسى تصوّر میکرد در این دنیایى که آلودهى به زهر کُشندهى سیاست مغرضانهى ابرقدرتها است، از این سازمان مللى که یازده سال واضحترین حقایق را مکتوم نگه داشت ــ در حالى که از روز اوّل معلوم بود که چه اتّفاق افتاده است و دارد مىافتد ــ در چنین وضعیّتى، علىرغم خواست ابرقدرتها و با وجود نارضایى کسانى که هنوز هم از اسلام و جمهورى اسلامى میترسند، یک چنین اعتراف صریحى و محکومکنندهاى براى دشمنان ما صادر بشود؟ این کارِ خدا بود؛ این همان نصرت غیبى است. ما انتظار نداشته باشیم که نصرت غیبى همیشه به یک شکل ظاهر بشود. این هم یکى از انحاء نصرت غیبى الهى است. و این نصرت دنبالهى نصرتى است که شما دین خدا را میکنید: اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم.
سکوت در برابر حوادث کشمیر و فلسطین و فشار گزینشی به بهانهٔ حقوق بشر
مىبینیم که دستگاههاى بهاصطلاح طرفدار حقوق بشر، در مقابل چشم خودشان مىبینند که در کشمیر، دهها مسلمان مورد کشتار بىرحمانه قرار میگیرند[3] و دم نمیزنند! بنا بر این است در دنیا که حقوق انسان و حقوق بشر معتبر است، مگر در مورد مسلمانها؟ مگر این است قضیّه؟ مىبینیم که سازمان ملل و کمیتهى حقوق بشر و سازمانهاى مختلفِ گوشه و کنار عالم ــ که منتظرند ببینند آمریکا با چه کسى بد است، روى او به بهانهى حقوق بشر فشار بیاورند ــ در مقابل حوادث کشمیر و حوادث فلسطین لب از لب باز نمیکنند؛ انگار که هیچ اتّفاقی نیفتاده! یک گلّهى گوسفند که دارد حرکت میکند، اگر یک نفرى با گلوله بزند و سى چهل گوسفند را بیندازد، آه و افسوس از انسانهایى که مىبینند و میفهمند، بلند میشود که [مگر] این حیوانات چه کرده بودند، [امّا] از مسلمانان کشمیر در یک تظاهرات دهها …
نقد کوتاهی سازمان ملل در فشار بر عراق برای اجرای قطعنامه
… را ملّت ایران براى خودشان باید حفظ کنند تا اگر فکر تجاوز در ذهن کسى و متجاوزى هم وجود دارد، بکلّى از ذهنهاى دشمنان و متجاوزان رفع بشود.البتّه ما بعد از آنکه قطعنامهی ۵۹۸ را قبول کردیم، پابندیمان نسبت به موادّ این قطعنامه تاکنون باقى است و باقى خواهد بود. دشمن و رژیم عراق در اجراى قطعنامه تعلّل کرده است و متأسّفانه فشار لازم از سوى سازمان ملل و محافل بینالمللى بر عراق وارد نیامده؛ باید فشار وارد میآوردند، باید همان کسانى که این قطعنامه را تصویب کردند و براى اجرایش، آن همه حرف زدند و تبلیغات کردند، وادار میکردند رژیم عراق را به اجراى آن قطعنامه. رژیم عراق تعلّل کرد و تاکنون اوّلین بند قطعنامه[4] هنوز اجرا نشده و ما مصرّاً روى این مطلب تکیه و تأکید داریم که باید موادّ قطعنامه یکى پس از دیگرى اجرا بشود. اینکه شعار گفتگو و مذاکرهی مستقیم را مطرح میکنند، اگر به معناى تعطیل ماندن قطعنامه و موادّ قطعنامه …
منوط بودن برقراری آتشبس به همت و توانایی دبیرکل سازمان ملل
… و حالا به جهت همان مصالحى که اشاره شد، این را ما پذیرفتیم و قبول کردیم و قدم اوّل آن، آتشبس است؛ آتشبس را هم دبیرکلّ سازمان ملل باید متعهّد بشود و او است که این کار را انجام خواهد داد. این مسئلهى قطعنامه [است]. ما گفتیم این قطعنامه را قبول داریم. البتّه قبول قطعنامه به معناى این نیست که بمجرّد قبول، آتشبس مستقر خواهد شد؛ نه، این بسته به تلاش دبیرکل است که چقدر انگیزه و همّت و توانایى داشته باشد و دنبال این قضیّه را بگیرد تا اینکه آتشبس برقرار بشود و بعد از آتشبس هم کارهاى دیگرى که در آن قطعنامه پیشبینى شده. این مسئلهى قطعنامه و سر و کار این قطعنامه با سازمان ملل و با شوراى امنیّت.
ابراز خشنودی از ابتکارات مستقل و سفر او به تهران
ابتکارات مستقل دبیرکل میرفت تا راهگشا شود، و سازمان ملل را در وصول به هدفهای خود کمک کند، ولی از این امکان بهرهای گرفته نشد. من در اینجا لازم میدانم خشنودی خودمان را از تلاشهای ایشان ابراز دارم؛ و همچنین از نخستوزیر فقید سوئد آقای اولاف پالمه - که در سمت نمایندگی دبیرکل تلاشهای دلسوزانهای کرد - به نیکی یاد کنم. سفر دبیرکل به تهران و مذاکرات سودمندی که پیرامون قطعنامهی ۵۹۸ انجام شد نیز گام دیگری در این راه بود. ما آن مذاکرات را چنانکه گویا گزارش دبیرکل به شورای امنیت نیز از آن حکایت میکند واقعبینانه و راهگشا ارزیابی میکنیم. با کمال تأسف احساس میشود که برخی از اعضای مؤثر شورای امنیت مایلند این حقیقت را مکتوم بدارند. آنها همان کسانی هستند که از آغاز تلاش خود برای …
برداشتن تبعیضها شرط تبدیل سازمان ملل به کانون حل مسائل ملتها
این تنها چیزی است که میتواند سازمان ملل و شورای امنیت را به راستی همان کانونی کند که همهی ملتها به آن دل ببندند، و مسائل فیمابین خود را در آن حل کنند؛ و گر نه همیشه مثل امروز شورای امنیت جایی خواهد بود برای صدور احکام بیاعتبار و دستورهای بیعمل، و همیشه مثل امروز ملتها احساس خواهند کرد که جایی برای حل مسائل بینالمللی وجود ندارد، و خشونت تنها راه پیشبرد کارهاست. پیام ما به دولتهای جهان سوم آن است که تا نظام سلطه و وضع کنونی باقی است در راه اتحاد میان خود بکوشند؛این بهترین راه برای قوی شدن است. سلطههای جهانی جز قوّت و قدرت هیچ نمیفهمند، و در برابر زبان قدرتی که آنان به کار میگیرند با زبان قدرت باید سخن گفت. بیداری …
به خطر افتادن سلطهٔ ابرقدرتها بر سازمان ملل با رأی غیرمتعهدها
… ترغیب به مذاکرات خلع سلاح، تا حدی در کاهش تشنّج حاکم، مؤثّر گردد و هم به روشنگری در سطح جهان کمکی کرده باشد. بر این دستاوردها باید این را بیفزاییم که تأثیر جنبش در سازمان ملل، بتدریج تا آنجا افزایش یافته که رأی غیرمتعهّدها به عنوان یک مجموعه مطرح شده است. این از یک جهت سلطهی وسیع ابرقدرتها را بر سازمان ملل به خطر انداخته و از سوی دیگر قدرت ملّتها را -ولو بسیار محدود- نمایانگر ساخته است. احساس خطر ابرقدرتها در برخوردهای اخیر امریکا با سازمان ملل کاملاً محسوس است.
زیر سؤال رفتن فایدهٔ سازمان ملل با حق وتو
سوم اینکه تبعیض ناپذیری این حقوق و مقررات قاطعانه تضمین گردد و روند کنونی که هر تصمیمگیری خلاف مصالح یکی از قدرتهای صاحب حقّ «وتو» را ناممکن میسازد متوقّف شود. برقراری حقّ «وتو» به عنوان بزرگترین ضعف، همهی فایدهی سازمان ملل را زیر سؤال برده است. بجاست، شعار همیشه زندهی حذف حقّ «وتو» را بار دیگر تکرار و بر این نکته تأکید کنیم که کوچکترین توجیهی برای ادامهی آن وجود ندارد.
توجیهناپذیری ضعفهای ساختاری سازمانهای بینالمللی
ادامهی بعضی از ضعفهای ساختاری در سازمانهای بینالمللی، بویژه در سازمان ملل، قابل توجیه نیست. ساختار شورای امنیّت سازمان ملل باید تغییر بنیادی کند.
بیاثری محکوم کردن کشتار میانمار از سوی دبیرکل
… داشته باشند، ارتباطات اقتصادی داشته باشند؛ آنها از آن طریق فشار بیاورند به آن دولت، تذکّر بدهند، تکرار بکنند، در مجامع جهانی علیه آنها فریاد بکشند؛ این کارها را باید بکنند. وَالّا اینکه حالا ما بنشینیم یک گوشهای محکوم کنیم، چه فایدهای دارد این محکوم کردن؟ دبیرکلّ سازمان ملل محکوم کرده است؛ خیلی زحمت کشیده! باید یک اثر عملی داشته باشد. آنجایی که سیاستهایشان اقتضا میکند، گاهی اوقات بهخاطر زیر فشار قرار گرفتن یک مجرم در یک کشوری، زمین را به آسمان میرسانند، فریاد میکنند، داد میزنند، [چون] یک مجرمی در یک جایی مجازات شده! [امّا] اینجا چند هزار نفر کشته شدهاند -که آمارشان درست مشخّص نیست؛ یعنی …
شریک جرم بودن با سکوت یا اظهارات غیرمنصفانه در جنایات غزه
… در جنایت و آدمکشى، از آنها دارد سر میزند؛ که انسان واقعاً حیرت میکند از بىشرمىِ اینها، که براى کشتن مردم غیر نظامى توجیه و استدلال و منطق ارائه میدهند؛ اینقدر بىشرمند! براى کشتن بچههاى کوچک، کودکان معصوم و مظلوم استدلال مطرح میکنند؛ اینقدر اینها وقیحند! اینهایى که این جنایت را دارند میکنند، جانىاند، مباشرین جنایتند، اما فقط اینها تنها نیستند، امروز هرکسى از صهیونیستها حمایت میکند، اعم از مسئولین کشورهاى مستکبر مثل آمریکا و انگلیس و غیرهم، یا مجامع عمومى مثل سازمان ملل و امثال اینها، که به نحوى یا با سکوت خود، یا با اظهارات خود و بیانات خود و حرفهاى غیر منصفانهى خود، از اینها حمایت میکند، در این قضیه شریک جرم است. همهى دنیاى اسلام، همهى دولتهاى اسلامى، همهى آحاد ملتهاى مسلمان موظفند با اینها معارضه کنند، مقابله کنند، ابراز برائت کنند، از اینها ابراز نفرت بکنند، آنها را به خاطر این موضعگیرىها ملامت کنند، این وظیفهى عمومى است؛ باید آنها را منزوى کنند، و اگر …
بیاعتنایی به تهدید قطعنامهٔ نهادهای وابسته به آن در مسائل زنان
خب، عرض کردیم گفتمان اسلام "زنِ حقیقی" است؛ این گفتمان را همانطور که اشاره کردم، بایستی ما به صورت تهاجمی مطرح کنیم. مطلقاً در موضع دفاعی قرار نگیرید. گفتند بعضی از خانمها که آن کسانی که دنبال مثلاً کنوانسیون زنان یا مؤسّسات وابسته به سازمان ملل هستند، تهدید میکنند که اگر چنین کنید، اگر چنان کنید ممکن است علیه شما قطعنامه صادر کنیم! خب به دَرَک! قطعنامه صادر کنند. گفتمان اسلامی در مورد زن را بایست با روحیّهی تهاجم، طلبگارانه مطرح کرد. اگر آنها گفتند که شما چرا به زن برای اینکه بتواند بیحجاب بگردد آزادی نمیدهید، باید گفت شما چرا این آزادی مضرّ و دهشتناک را میدهید، به آن شکلی که امروز در غرب وجود دارد. آنچه که امروز در …
شریک جرم دولتهای استکباری در قضیهٔ فلسطین
بدینگونه خون تازهای در رگهای فلسطین دمیده شد. گروههای مجاهد فلسطینىِ مسلمان سر برآوردند. مقاومت لبنان، جبههی نیرومند و تازهای در برابر دشمن و حامیانش گشود. فلسطین به جای تکیه به دولتهای عربی و بدون دست دراز کردن به سوی مجامع جهانی، از قبیل سازمان ملل - که شریک جرم دولتهای استکباری بودند - به خود، به جوانان خود، به ایمان عمیق اسلامی خود و به مردان و زنان فداکار خود تکیه کرد. این، کلید همهی فتوحات و موفقیتهاست.
ابزار تحمیل تحریمها در اختیار قدرتها
… است؛ یک نمونهاش جنگ تحمیلی بود، یک نمونهاش حرکات آمریکائیها بود، یک نمونهاش تحریمهای گوناگون بود. بعضی از اینها مستقیماً از طرف بیگانگان بود؛ مثل تحریمها. تحریمها سالهای متمادی وجود داشته است، اما سالهای اخیر شدت پیدا کرده؛ خودشان گفتند تحریم فلجکننده. چه به کمک سازمان ملل - که در اختیار خودشان بود - و چه مستقلاً، این تحریمها را تحمیل کردند. اینها مربوط به بیگانگان بود، که مستقیماً آنها دخالت داشتند. تهدیدهائی هم بود که زمینههای داخلی داشت؛ اگرچه دشمن هم میتوانست از آنها استفاده کند؛ مثل مسئلهی قومیتها در کشور. نظام بر همهی اینها غلبه کرد. امروز قومیتهای گوناگون کشور ما، همه برادروار در کنار …
نداشتن حق تعیین سرنوشت ملت عراق
بنابراین دفاع ما از ملت عراق است. تنها ملت عراق حق تغییر سرنوشت و آیندهی خود را دارد و این حق در اختیار هیچ دولت و سازمان دیگری، حتی سازمان ملل نیست. ملت کهن و باستانی عراق که دارای تمدّنی عمیق و عریق و شخصیتها و انسانهایی برجسته است، باید سرنوشت خود را معین کند. مردم عراق با دادن رأی و در نظر گرفتن مجموع آرا، میتوانند آیندهی عراق و حکومت آن را معیّن کنند.
عمل نکردن رژیم صهیونیستی به قطعنامههای سازمان ملل
… خطاب من، دولتهای عربی، دولتهای اسلامی، ملتهای مسلمان و وجدانهای بیدار در همهجای دنیاست؛ من با آنها حرف میزنم. این راه حل که طعمهای در دهن این متجاوز بیندازند و او را فربهتر کنند تا قادر شود قدم بعدی را بردارد، راه حل نیست؛ این تجربه پنجاه ساله فلسطین است. قطعنامهها در سازمان ملل صادر شد. هر چند امریکا هم که مدافع صهیونیستها بوده به ظاهر پای آن قطعنامهها را امضا کرد، اما این غاصب به این قطعنامهها عمل نکرد و کسی هم نگفت بالای چشمت ابروست! با چنین دولتی و با چنین طرفی، انسان چه مذاکرهای بکند؟! این راهحل راه حلّ غلطی است؛ این راه حلِّ درستی نیست.
حضور در سازمان ملل برای سخن گفتن با مردم دنیا، جدا از مسئلهٔ آمریکا
… ملل به نیویورک رفتم، یکی از مسؤولین بلندپایه یکی از کشورهای اروپایی پیش من آمد و گفت : «شما بالأخره باید مسأله خود را با آمریکا حل کنید!» فکر میکردند ما که به نیویورک رفتهایم و در کشور آمریکا هستیم، شاید بتوانند نان را به تنور گرم بزنند! گفتم نمیشود. قضیه سازمان ملل، قضیه دیگری است. من به سازمان ملل آمدهام تا با مردم دنیا حرف بزنم و این ربطی به آمریکا ندارد! مسأله آمریکا، مسأله دیگری است.
نقد بهانه قرار دادن مصوبات شورای امنیت برای حضور مضاعف آمریکا در منطقه
این روزها بهانهى مسئلهى عراق[4] هم بر بهانههاى قبلى اضافه شده است. به عنوان اجراى مصوّبات شوراى امنیّت سازمان ملل، آمریکایىها اینجا حضور مضاعف پیدا کردهاند که البتّه اقدام آنها در حقیقت هیچ ارتباطى هم به معناى واقعى کلمه با مصوّبات شوراى امنیّت ندارد. ما تهدید آمریکا نسبت به عراق را یک عمل غیر قانونى و دیکتاتورمآبانه و از لحاظ انسانیّت و شرع، یک عملِ محکوم میدانیم؛ اوّلاً به خاطر اینکه اگر دولت ایالات متّحده با انگیزههاى خاصّ خود میخواهد با رژیم صدّامحسین دربیفتد، مردم عراق که در این بین گناهى …