این برایش چندین فایده داشت؛ اولاً علیبنموسی الرضا از مدینه بیرون میآمد و کانون خطر در مدینه خاموش میشد. ثانیاً اگر کسانی میخواستند به نام علیبنموسی الرضا پرچم مخالفت بلند کنند، مأمون میتوانست بگوید خودِ علیبنموسی الرضا کنار من است، شماها چه میگویید؟ و آنها را سخت سرکوب کند. ثالثاً میتوانست حیثیّت معنوی امام را در نظر دوستانش از بین ببرد؛ یعنی به شیعیان بفهماند که خاندان پیغمبر حاضر شدند با ما سازش کنند، اینها یک جناح سازشکار هستند. سازشکاری، یک انسانِ مبارزِ انقلابی را در نظر پیروان و طرفدارانش از اعتبار و آبرو میاندازد. سازش، یعنی هر چیزی را برخلاف فکر و عقیدۀ خود تحملکردن، با انقلابیگری نمیسازد. و یک عنصر انقلابی نمیتواند با چیزهایی که برخلاف فکر اوست بسازد و کنار بیاید. رابعاً این فرصت را به او میداد که هروقت لازم دانست و احساس خطر کرد، همانجا علیبنموسی الرضا را در غربت از بین ببرد، هیچکس هم نمیگفت چرا! بهترین راه این بود. لذا همانطورکه شنیدید، نامه نوشت به والی مدینه و حضرت را دعوت کرد. (59/6/30)سازش
نامهای دیگر: سازشکاری، سازشکاران، سازش و تسلیم، سازش با ظالمان، سازش با ستمگران، سازش با کفر، سازش با باطل
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
کنار آمدن با دشمن یا طرف مخالف و عقبنشینی از مواضع اصولی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:گزیدهای از بیانات در دیدار جمعی از مردم خرمشهر و آبادان و اعضای ستاد بازسازی خرمشهر— ۱۳۶۴/۰۸/۰۵
سیر زمانی
از ۱۳۶۴ تا ۱۴۰۲۱۳۶۴۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۶۴همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
پذیرش تحمیل دشمن مایهٔ گستاختر شدن او، درسی تجربهشده در جنگ
… و نیم میگذرد؛ ما به فضل الهى، آن امیدهاى آن روزمان را با چیزى زیادتر تحقّقیافته مىبینیم؛ این معجزه است؛ معجزهى ایمان، معجزهى استقامت، معجزهى اتّحاد، معجزهى کارِ خستگىناپذیر، معجزهى انسانِ مؤمن به خدا. علاوه بر این، این براى ما یک درس و یک تجربه است. آن روز گفتیم که تجربه به ما نشان داده که قبول تحمیل دشمن، به معناى گستاختر کردنِ دشمن است؛ اگر آن روز ما قبول میکردیم، دشمن گستاخ میشد. ما امروز این درس را در انقلابمان و در همین جنگ، به صورت یک درسِ تجربهشدهى قطعى یاد گرفتهایم. به فضل الهى با همان روحیهاى که خرّمشهر پس گرفته شد، بایستى حقّ تضییعشدهى ملّت ایران استنقاذ[3] بشود.