ثابت ماندن هدف سازشناپذیری و خصومت با دشمنان اسلام
هدف همان هدفهایى است که این دهساله گفتهایم و امام ما بارها فرمودهاند: سازشناپذیرى، عیناً همان است -خصومت ما با دشمنانى که خصومتشان با جمهورى اسلامى، با ملّتهاى مستضعف، با اسلام ثابت شده، همان خصومت است- روشها و وسایل، همان روشها و وسایلى است که در گذشته آنها را آزمودهایم و آن آزمایشها براى ملّت ما و براى همهی کسانى که قضایاى ما را نگاه میکردند، خوشحالکننده و آموزنده بود. پس آینده، آیندهی روشنى است؛ باید به سمت این آینده حرکت کنیم. همه باید تلاش کنند، کار کنند؛ همه باید امیدوار باشند؛ امید، شرط اصلى حرکت است. همه باید بدانند که رفتن از این راه، عبور کردن در این راه، همّت و مردانگى یک ملّت انقلابى را میخواهد؛ به چیزهاى کوچک هم …
آفت مجاملهکاری و محافظهکاری نظامها پس از رسیدن به قدرت
درس قاطعیت و سازشناپذیری و پایبندی به اصول اسلامی و به کتاب و سنت پیغمبر، یکی از خصوصیات بارز دوران حکومت امیرالمؤمنین است. البته در همۀ دوران زندگیاش، علی علیهالسلام پایبند بود به قرآن و سنت، و سازشناپذیر بود با دشمنان، منتها دوران حکومت یک خصوصیتی دارد. در دوران حکومت و هنگامیکه انسان قدرت و حکومت را بهدست میآورد، معمولاً نظامها دچار مجاملهکاری[1] و محافظهکاری و سازش میشوند، اینجاست که نقش سازشناپذیری امیرالمؤمنین معلوم میشود و پا گذاردن بر روی مصلحتاندیشیهای دروغین یا آنچه به نظر امیرالمؤمنین، آن مصلحتاندیشی نادرست و غیر منطبق با اصول اسلامی میآید، آشکار میشود. (63/4/1) و در این ناسازگاری، علی شاگرد پیغمبر است. خود پیغمبر، ناسازگارترین انسانی بود که در راه یک آرمان مقدس حرکت میکرد. زندگی پیغمبر اسلام سراسر، «نه» درمقابل خواستهها، هوسها، تهدیدها و تطمیعها بود؛ علی علیهالسلام هم «نه» گفت. (59/12/25)