این برایش چندین فایده داشت؛ اولاً علیبنموسی الرضا از مدینه بیرون میآمد و کانون خطر در مدینه خاموش میشد. ثانیاً اگر کسانی میخواستند به نام علیبنموسی الرضا پرچم مخالفت بلند کنند، مأمون میتوانست بگوید خودِ علیبنموسی الرضا کنار من است، شماها چه میگویید؟ و آنها را سخت سرکوب کند. ثالثاً میتوانست حیثیّت معنوی امام را در نظر دوستانش از بین ببرد؛ یعنی به شیعیان بفهماند که خاندان پیغمبر حاضر شدند با ما سازش کنند، اینها یک جناح سازشکار هستند. سازشکاری، یک انسانِ مبارزِ انقلابی را در نظر پیروان و طرفدارانش از اعتبار و آبرو میاندازد. سازش، یعنی هر چیزی را برخلاف فکر و عقیدۀ خود تحملکردن، با انقلابیگری نمیسازد. و یک عنصر انقلابی نمیتواند با چیزهایی که برخلاف فکر اوست بسازد و کنار بیاید. رابعاً این فرصت را به او میداد که هروقت لازم دانست و احساس خطر کرد، همانجا علیبنموسی الرضا را در غربت از بین ببرد، هیچکس هم نمیگفت چرا! بهترین راه این بود. لذا همانطورکه شنیدید، نامه نوشت به والی مدینه و حضرت را دعوت کرد. (59/6/30)سازش
نامهای دیگر: سازشکاری، سازشکاران، سازش و تسلیم، سازش با ظالمان، سازش با ستمگران، سازش با کفر، سازش با باطل
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
کنار آمدن با دشمن یا طرف مخالف و عقبنشینی از مواضع اصولی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:گزیدهای از بیانات در دیدار جمعی از مردم خرمشهر و آبادان و اعضای ستاد بازسازی خرمشهر— ۱۳۶۴/۰۸/۰۵
سیر زمانی
از ۱۳۶۴ تا ۱۴۰۲۱۳۶۴۱۴۰۲
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۳۸ پاراگراف)
پرروتر شدن دشمن با کوتاه آمدن مسلمانان
… پُرروىِ بداخلاقِ خشنِ غاصبِ این منطقه، براى اینکه حقّ فلسطینىها را بکلّى از بین ببرند. پس کِى میخواهند ملّتهاى اسلامى در مقابل این زورگویىها اظهار وجودى بکنند؟ مدام گفتند صلح صلح، یک اسمى را تکرار کردند، اینها را کشاندند بردند آنجا، دُور هم نشاندند؛ نشستند امضا کردند و حقوق یک ملّت را ضایع کردند.[5] هرچه هم مسلمانها کوتاه بیایند، آن دشمن خبیث و وقیح پُرروتر خواهد شد.اهل سازش و معامله نبودن دولت، ملت و مسئولان
… پنهان و آشکار آمریکا را ندیده بگیرند؟ فهمیدند که دشمنى ملّت ایران نسبت به دشمنان اسلام و در رأس آنها رژیم آمریکا، تمامشدنى نیست؛ فهمیدند ملّت ایران ایستاده است تا از اسلام ــ اسلام انقلابى، اسلام ناب محمّدى (صلّى الله علیه و آله و سلّم) ــ دفاع کند؛ فهمیدند که دولت و ملّت و مسئولین، اهل سازش و معامله نیستند. حالا که اینها را فهمیدهاند، از همه طرف خباثتهایشان را شروع کردند؛ متوقّف نشده بود، تشدید کردند. بلندگوهاى جهانى را از تبلیغ علیه نظام اسلامى ــ مثل همیشه، مثل زمان حضرت امام، مثل همین دوران فاصلهى رحلت حضرت امام تا امروز ــ پُر کردند؛ امروز یک چنین وضعیّتى …ناکامی دشمن در به سازش کشاندن ملت ایران تاکنون و پس از این
… مقاومی مثل ایران هم شکست خورد و این تجربهی تلخ را برای ملّتها به وجود بیاورد؛ و یا ملّت ایران را به سازش بکشاند تا باز به ملّتهای عالم بگوید که ملّت مقاوم پُرشور پُرحماسهای مثل ملّت ایران هم آخرش مجبور شد با ما کنار بیاید و کوتاه بیاید؛ سعیشان این است؛ بحمدالله تا امروز چنین چیزی اتّفاق نیفتاده، بعد از این هم اتّفاق نخواهد افتاد. تا ما هستیم، تا این ملّت هست، تا روح و نَفَس گرم امام فقید عزیزمان در خاطرههای ما و در این فضای انقلابی ما زنده است، چنین چیزی پیش نمیآید. خب، این مقدّمه بود که عرض کردم. یعنی بهطور خلاصه امروز دولت ایران و ملّت ایران و ایران اسلامی درمجموع، آن نقطهای است که فشارها و تهدیدها و زورگوییها تاکنون روی این نقطه اثری نگذاشته و ملّتهای دنیا هم چون این را دیدهاند و فهمیدهاند، امیدشان به اینجا است.جای گذشت و مایهگذاشتن نبودن در آنچه از دین و قرآن است
… شما با معاویه اختلاف دارید، بیایید باهم صلح کنید؛ صلح معنا ندارد. یک راه فقط دارد، معاویه بت را بشکند، بت نفْس خود، بت آرزوهای خود، بت حکومت خود، بت هویٰوهوس خود را خُرد کند، درمقابل رحمان، درمقابل الله سجده کند، بیاید دنبال امیرالمؤمنین؛ راهش فقط این است. حساب اختلافات مرزی ایران و افغانستان که نیست، بگویند یک وجب شما، یک وجب آنها. حساب اختلاف مِلکی دوتا مالک که نیست، بگویند دیوار نه آنجا، نه اینجا، میانه. جای گذشت نیست، جای مایهگذاشتن نیست، که از دین و از قرآن است، و از دین و قرآن نمیشود مایه گذاشت.گذراندن کار خواص با تملق در برابر ستمگران و قدرتمندان
… که در دنیا دارد میگذرد، بیتفاوت هستید. «لا تُرحَمونَ» نه خودتان رحم میکنید، «وَ لا فی مَنزِلَتِکُم تَعمَلونَ» نه آن منزلت و مقامی که به شما داده شده، برطبق آن عمل میکنید، «وَ لا مَن عَمِلَ فیها تُعینونَ» و نه به کسانی که دارند اقدام میکنند، کمک میکنید. «وَ بِالاِدهانِ وَ المُصانَعةِ عِندَ الظَّلَمَةِ تَأمَنونَ» و با همین تملقگوییهای درمقابل ستمگران و قدرتها و قلدرها و گردنکلفتها، کار را میگذرانید.بینیازی اهل باطل و سازش از کار جهادی
… کم بگیرید و نادیده بینگارید، مطمئناً ضرر خواهید کرد. فعالیت سیاسی، به تنهایی و بدون پشتوانهی نظامی، هیچ کاری از آن بر نخواهد آمد. اگر کارِ نظامی نباشد، بهترین کار سیاسی هم به نتیجهیی نخواهد رسید. کار نظامی باید پشتوانه باشد؛ البته برای کسانی که اهل حقند. کسانی که اهل باطل و سازشند، اصلاً به کار جهادی احتیاج ندارند. بروند سازش کنند و مشکلاتشان را - اگر حل شد - حل کنند. کسانی که اهل حقند، اینطور نیستند. بدون کار جهادی، کار سیاسی و تحرک، هیچ فایدهیی ندارد. کار سیاسی، باید پشتوانهی جهاد نظامی داشته باشد و هر دوی اینها، بدون کار فرهنگی بیثمر خواهد بود. کار فرهنگی، مردم را با شما نگه خواهد داشت. اکثرتان یا جمع کثیری از شما، …ناتوانی سران سازشکار فلسطینی در رقم زدن سرنوشت فلسطین
… آن در روزگار فشار و اختناق انگلیسى، هرگز سرزمین مقدّس، آن را به خود ندیده بود. و آینده هم متعلّق به همین مؤمنین مصمّم و مبارز است. امروز دیگر روزگار ضعف و انفعال و انتظار ملّت فلسطین تمام شده است و اسلام نیروى حقیقىِ آن ملّت برجسته را به وى بازگردانده است. امروز دیگر سران خائن و سازشکارِ فلسطینفروشِ فلسطینى که فارغ از رنج شهروندان یا چادرنشینان، به معاملهی سیاسى و تجارت با سرمایهی فلسطین مشغولند، نمیتوانند سرنوشت آن کشور و ملّت را رقم بزنند. سرنوشت فلسطین، در مسجدها و نماز جمعهها و خیابانها و میدانهاى سراسر زمینهاى اشغالى است که رقم میخورد؛ و این از برکات اسلام است.نکوهش همراهی با ضد حقیقتی که به آن دل بستهایم
… برساند. پس امام چون امام است، چون امامالهُدی است، و چونکه مَنارالتُّقی[4] است، وسیلۀ راهبری و راهنمایی و هدایت و روشنگری است؛ ممکن نیست که از یک عامل ضلالت و گمراهی و کجی و بدی و واژگونگی حقایق، صرفنظر بکند و از برابر آن بیتفاوت بگذرد. امکان ندارد! این ما هستیم که به حقیقتی دل میبندیم، و خود را گرویدۀ به یک حقیقتی میدانیم، اما با ضد آن حقیقت هم، آنچنان یار و دَمخور و دمسازیم که گویی آن حقیقت را اصلاً نمیشناسیم. این خصلت بد ماست؛ امام مبرّاست از اینگونه عملکردن. امام مبرّاست از اینکه چیزی را بداند و طبق آن عمل نکند. از گفتۀ همین امام بزرگوار [است]: «وَ مَا العِلمُ بِاللهِ وَ العَمَلُ بِطاعَتِهِ اِلّا اِلفانِ مُؤتَلِفانِ»[5] آگاهی و عمل، آگاهی و کار، دو همراهِ همبستۀ به یکدیگرند، …