قدردانی، حفظ حرمت و صمیمیت متقابل زوجین بهعنوان شکر نعمت ازدواج
… نعمت بودن این است که انسان شکر کند آن را و باید شکر گزاشت؛ نعمت الهی را باید شکر کرد و اگر چنانچه انسان شکر کند، آن نعمت را خدای متعال برای آن کسی که نعمت را گرفته، گوارا میکند. این زیادتیِ نعمت به معنای همین است که نعمت را برای انسان دلنشین و گوارا میکند. شکر این نعمت ازدواج هم به این است که زن و شوهر قدر همدیگر را بدانند و حرمت همدیگر را حفظ کنند و با یکدیگر با صمیمیّت رفتار کنند. این توصیهی من به همهی عروسها و دامادهایی است که عقدشان را در طول این زمانهای طولانی خواندهایم.
محبت، وفاداری و همکاری زن و شوهر در همهٔ امور زندگی بهعنوان شکر نعمت ازدواج
باید رفتارها بین زن و شوهر با صمیمیّت باشد و این همان شکر نعمت ازدواج است. شکر نعمت به این است که به همدیگر محبّت داشته باشید، به هم وفاداری داشته باشید و با هم همکاری کنید و در همهی امور زندگی به همدیگر کمک کنید؛ زن به شوهر کمک کند برای اینکه در راه خدا حرکت کند، شوهر به زن کمک کند برای اینکه در راه خدا حرکت کند. این، معنایش این است: یعنی کمک زن و شوهر به یکدیگر عمدتاً در امور معنوی است؛ در امور مادّی هم همینطور.
تبادل مودت و رحمت، یعنی عشق و مهربانی، میان زن و شوهر
… او جرئت میدهد، به او جسارت میدهد، به او قوّت میدهد تا او بتواند کار کند. یعنی زن به عنوان همسر این جوری است: مایهی سکونت، مایهی عشق و آرامش و مانند اینها است. حالا این مسئلهی سکونت را که گفتم: وَ جَعَلَ مِنها زَوجَها لِیَسکُنَ اِلَیها؛ این یک آیه است؛ در یک آیهی دیگر هم «خَلَقَ لَکُم مِن اَنفُسِکُم اَزواجًا لِتَسکُنوا اِلَیها وَ جَعَلَ بَینَکُم مَوَدَّةً وَ رَحمَة»[15] [دارد]. «مَوَدَّة» یعنی همان عشق؛ «رَحمَة» یعنی مهربانی؛ بین زن و شوهر عشق و مهربانی متبادل میشود. نقش زن به عنوان همسر این است؛ این نقش کوچکی نیست، خیلی نقش مهمّی است، خیلی نقش بزرگی است. این مربوط به همسری.