من یادم مىآید سال ۵۴ ــ شاید یک وقتى این را به شما گفتهام ــ بعد از یک زندان خیلى سختى، من آزاد شده بودم. واقعاً اعصابم خُرد خُرد بود. ریش من را هم تراشیده بودند و یک وضع خیلى بدى داشتم. مکرّر من زندان رفتم، [امّا] این زندان تأثیر مخرّب عصبىِ زیادى روى من داشت. رفتم مشهد، نتوانستم بمانم. دلدرد شدید گرفتم و زخم معده و اصلاً حالت افسردگى [داشتم]، نمیتوانستم مشهد بمانم. اخالزّوجهى ما ــ محمّد آقا ــ فهمید حال من را. گفت که یک سفرى برویم تهران ــ پا شدم آمدم که تأثیرى هم نداشت ــ از طریق شمال من را آورد تهران. منظورم …