درک دشواری زندگی در چادر فراتر از تأمین نیازهای مادی
… را همهی کسانی که این عرایض بنده را خواهند شنفت، توجّه کنند. شما میشنوید که زلزلهزده احتیاج دارد به فلان وسیلهی زندگی یا فلان وسیلهی خوراکی و امثال اینها؛ خب مردم همّت میکنند، مسئولین هم همینجور، و برایشان تهیّه میکنند؛ امّا قضیّهی زلزلهزده این نیست. آنکسی که در خانهی خود، با خانوادهی خود، در میان آنها، با آرامش و خیال راحت زندگی میکرده -بالاخره در یک فضائی- حالا همهی آنچه داشته و نداشته جمع شده در یک چادر! ما رفتیم داخل چادرها، بعضی از چادرها را هم دیدیم؛ فرض کنید یک چادر دو در سه، دوونیم در سهونیم یا سه در چهار، سرما، گرما، کمبود و نبودِ جا؛ این [که] زندگی نشد. اینها چیزهایی است که ما باید با دقّت، اهمّیّت آنها را بفهمیم و به نسبت همان اهمّیّت، به وظایف خودمان پی ببریم. سیل هم تقریباً همینجور است. بنده در سالهای گذشته -در دورهی جوانی- هم در گروههای امداد زلزله حضور طولانی و مفصّل داشتم، هم در امدادهای مربوط به …
لزوم تأمین گرمایش تا تکمیل مسکن در سرمای فصل
… در این کار باید سرعت هم بهخرج داده بشود. من دیدم این چادرها را؛ در یکی از این چادرها از یک خانمی پرسیدم پلاستیک دادهاند برای چادر، گفت بله، پلاستیک دادهاند؛ بعد خودم از این سؤال شرمنده شدم؛ خیلی خب حالا پلاستیک دادهاند، [امّا] مگر پلاستیک معجزه میکند؟ در سرمای هوا، در این فصل، در شب، چهجوری بایستی تأمین بشود گرمای لازم برای بچّه، برای پیرمرد، برای مریض؟ چهجور باید تأمین بشود؟ با تمهید لازم، اوّلاً برای ساخت مسکن و تا وقتیکه مسئلهی مسکن بهطور کامل تأمین نشده، [برای] تأمین وسایل گرمایش. باید خیلی در این زمینه کار بشود، خیلی باید تلاش بشود؛ مسئولیّت سنگینی بر عهدهی مسئولین است.