بنده میخواهم به طور خلاصه، دو مطلب را عرض کنم: یکی اینکه، عاشورا و ماجرای حسینبنعلی باید در منبر، به شکل سنّتی روضهخوانی شود؛ امّا نه برای سنّتگرایی، بلکه از طریق واقعهخوانی. یعنی اینکه، شب عاشورا اینطور شد، روز عاشورا اینطور شد، صبح عاشورا اینطور شد. شما ببینید یک حادثه بزرگ، به مرور از بین میرود؛ امّا حادثه عاشورا، به برکت همین خواندنها، با جزئّیاتش باقی مانده است. فلان کس اینطوری آمد با امام حسین وداع کرد؛ اینطوری رفت به میدان، اینطوری جنگید؛ اینطوری شهید شد و این کلمات را بر زبان جاری کرد.
لزوم اتقان واقعهخوانی بر پایهٔ منابع معتبر و پرهیز از جعل
واقعه خوانی، تا حدّ ممکن، باید متقن باشد. مثلاً در حدود «لهوفِ» ابنطاووس و «ارشادِ» مفید و امثال اینها - نه چیزهای مندرآوردی - واقعهخوانی و روضهخوانی شود. در خلال روضهخوانی، سخنرانی، مدّاحی، شعرهای مصیبت، خواندن نوحه سینهزنی و در خلال سخنرانیهای آموزنده، ماجرا و هدف امام حسین علیهالصّلاةوالسّلام. یعنی همان هدفیکه در کلمات خود آن بزرگوار هست که: «وانی لم اخرجِ اشراً و لابطرا و لا ظالماً و لا مفسداً، و انّما …