برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیخواندن مصیبت اهلبیت (ع) در مجالس عزاداری و آداب آن.
امام خمینی
مخالفان روضه همان مخالفان روحانیت، دانشگاه، کارگر و کشاورز
اینها ملتفت نیستند آنهایی که با روضه مخالفاند همانهایی بودند که با روحانیت مخالف بودند. و همانهایی بودند که با دانشگاه مخالفاند. و همانها هستند که با کارگر مخالفاند. و همانهایی هستند که با کشاورز مخالفاند. و همانها هستند که میخواهند ما را بدوشند، و ما را ذلیل نگه دارند. این هماهنگی که در تمام ملت ما در قصه کربلا هست، این بزرگترین امر سیاسی است در دنیا. و بزرگترین امر روانی است در دنیا. تمام قلوب با هم متحد میشوند. اگر خوب راهش ببریم، ما برای این هماهنگی پیروز …
رد القای ترک روضه؛ تهییج عواطف مردم برای فداکاری
… برای اینکه آنهایی که به اینها تلقین میکنند اساس را سید الشهداء میدانند. اساسی که همه چیز را تا حالا نگه داشته، اوست. پیغمبر هم فرمود که انَا مْن حُسَینٍ[5] یعنی دیانت را او نگه میدارد، و این فداکاری دیانت اسلام را نگه داشته است، و ما باید نگهش داریم. این جوانها توجه ندارند، البته یک دستهاند [که] تزریق به اینها شده از [طرف] اشخاصی که میخواهند نباشد، این اساس [نباشد] میخواهند روضه را از بین ببرند: روضه نخوانید دیگر! روضهخوانی نکنید دیگر؛ صحبت کنید. اینها نمیدانند که روضهخوانی است که عواطف مردم را همچو تهییج میکند که برای همه چیز حاضرند. وقتی مردم دیدند که سید الشهداء جوانهایش را آن طور قطعه قطعه کردند و آن طور جوانهای خودش را داد، برای مردم آسان میشود که جوان بدهند. و با این حس شهادت دوستی این معنی را ملت ما پیش برد. و رمز همین معنایی بود که از کربلا منعکس شد به همه جهاتی که ما داشتیم، به …
بینیازی تصویر هنرمندانهٔ حادثه از افزودنیهای مضر
… و خنجر بیاورم - از این چیزهائی که متعارف است که گفته بشود، هیچ نمیگفت؛ اصلاً و ابداً. حادثه را تصویر میکرد؛ تصویر هنرمندانه. یک هنرمند غریزی و بالذات بود. واقعاً یک هنرمند بود. اگر اینجور هنرمندها شناخته بشوند و تربیت بشوند، خیلی باارزشند. اینجوری است قضیه؛ ما اگر بتوانیم ابعاض و ابعاد حادثه را با نگاه هنرمندانه و با زبان هنرمندانه، ببینیم و تبیین و تصویر بکنیم، به افزودنی هیچ احتیاج ندارد؛ این افزودنیهای مضر و رنگآمیزیهای غیرلازم هیچ لزومی ندارد.
لزوم روضهخوانی سنتی بر منبر به شیوهٔ واقعهخوانی
بنده میخواهم به طور خلاصه، دو مطلب را عرض کنم: یکی اینکه، عاشورا و ماجرای حسینبنعلی باید در منبر، به شکل سنّتی روضهخوانی شود؛ امّا نه برای سنّتگرایی، بلکه از طریق واقعهخوانی. یعنی اینکه، شب عاشورا اینطور شد، روز عاشورا اینطور شد، صبح عاشورا اینطور شد. شما ببینید یک حادثه بزرگ، به مرور از بین میرود؛ امّا حادثه عاشورا، به برکت همین خواندنها، با جزئّیاتش باقی مانده است. فلان کس اینطوری آمد با امام حسین وداع کرد؛ اینطوری رفت به میدان، اینطوری جنگید؛ اینطوری شهید شد و این کلمات را بر زبان جاری کرد.
اختصاص روضهخوانی و سینهزنی به امام حسین (ع) و حداکثر برخی ائمه
… و سینهزنی باید باشد؛ اما نه در هر عزایی. این را بدانید که روضه خواندن و گریه کردن - آن سنت سنیه - مربوط به همهی ائمه نیست؛ متعلق به بعضی از ائمه است. حالا یک وقت در جمع و مجلسی کسی روضهیی میخواند، عدهیی دلشان نرم میشود و گریه میکنند؛ این عیبی ندارد. اصلاً عزاداری کردن یک حرف است، روضهخوانی و سینهزنی راه انداختن یک حرف دیگر است. روضهخوانی و سینهزنی راه انداختن، مخصوص امام حسین است؛ حداکثر مربوط به بعضی از ائمه است؛ آن هم نه به این وسعت. مثلاً در شب و روز تاسوعا و عاشورا بخصوص، در شب و روز بیستویکم ماه رمضان، سینهزنی و عزاداری و برپایی جلسات خوب است؛ ولی مثلاً در مورد حضرت موسیبن جعفر (علیهالسّلام) - با اینکه وفات آن بزرگوار از وفاتهای دارای روضهخوانی است - من لزومی نمیبینم که سینهزنی …
لزوم جداکردن پیرایههای روا از نقلهای دروغ و ناشایست شأن نهضت حسینی
… که در کتب معتبره خواندیم و یافتیم ـ بیان کنیم، قهراً خصوصیات و ملابَساتی[10] دارد. فرض کنید سخنی را که امام علیهالسلام با یارانش در شب عاشورا گفته است، میتوانید با این خصوصیات بیان کنید: در تاریکی شب یا در تاریکی غمانگیز و حزنآور آن شب و ازاینقبیل. این پیرایهها، نه مضر و نه دروغ است؛ اما بعضی از پیرایهها دروغند و بعضی از نقلها خلاف هستند و حتی آنچه که در بعضی از کتابها نوشته شده است، مناسب شأن و لایق مفهوم و معنای نهضت حسینی نیست. اینها را بایستی شناخت و جدا کرد.
شرایط داشتن منبر و روضهخوانی حتی در پایینترین مرتبه
… هر کسى حدّ خودش را رعایت بکند. بعضىها پلّهى اوّل یا پلّهى دوّم منبر مىنشستند، در همین زمانهاى ما هم معمول بود؛ مثلاً یک نفر فقط مسئله میگفت، از روى کتاب میخواست مسئلهاى بگوید؛ یا یک نفر روضه میخواست بخواند، نمیرفت آن بالا، پلّهى اوّل یا دوّم مىنشست. خب، همین هم شرایطى دارد. پس ببینید احساس مسئولیّت [باید باشد].