رفاه مادّى به معناى ترویج روحیهی مصرفگرایى نیست -که خود، یکى از سوغاتهاى شوم فرهنگ غرب است- بلکه بدین معنى است که کشور از نظر آبادى و عمران، استخراج معادن و استفاده از منابع طبیعى، تأمین سلامت و بهداشت جامعه، رونق اقتصادى و رواج تولید و تجارت و تکیه بر استعدادهاى ذاتىِ نیروهاى انسانىِ خودى، به حدّ قابل قبول برسد و علم و فرهنگ و تحقیق و تجربه همگانى شود و نشانههاى فقر و عقبافتادگى رخت بربندد.رفاه
نامهای دیگر: رفاه عمومی، رفاه اجتماعی، رفاه اقتصادی، رفاه مادی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
برخورداری مردم از زندگی مناسب و نعمتهای مادی و جایگاه آن در کنار آرمانها.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به ملّت ایران بهمناسبت چهلمین روز ارتحال حضرت امام خمینى (قدّس سرّه الشّریف)— ۱۳۶۸/۰۴/۲۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۱۱۳۶۸۱۴۰۱
فقط سال ۱۳۹۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
اعتقاد اسلام به بالا رفتن سطح رفاه عمومی جامعه
… کمونیستی -چه حکومتهای اصلی و مادر کمونیستی مثل شوروی و بقیّه، و چه حکومتهای تبعهی کمونیستی، حکومتهای آمریکای لاتین و حکومتهای آفریقایی و بعضی از حکومتهای آسیایی- [در آنها] مطلقاً آن مساوات وجود نداشت و اصلاً قابل تحقّق هم نبود. اسلام اینها را قائل نیست؛ اسلام معتقد است به تولید ثروت ملّی و بالا رفتن سطح رفاه عمومی جامعه. البتّه در جامعه، یک عدّهای بیشتر دارند، یک عدّهای کمتر دارند؛ این اشکالی ندارد؛ منتها منابع عمومی بایستی عادلانه توزیع بشود؛ این نگاه اسلام به ثروت است. طبعاً در نظام اسلامی، شکاف طبقاتی پیش نمیآید؛ آن شکاف و آن درّههای طبقاتی دیگر تحقّق پیدا نمیکند؛ …