… و با دفتری سیاه و کولهباری از گناه به درگاه او- جلّ و علا- به امید بخشش و رحمت رو آوردم، اعتراف دارم که نقطه سفیدی در نامه عمل ندارم؛ چون حسنات تخیلی و طاعات صوریام سیئاتی است که از حد خودپرستی و خودخواهی فراتر نرفته و حجابهای ظلمانی و وساوس شیطانی بوده؛ ظُلُماتٌ بَعضُها فَوقَ بَعضٍ،[2] که باید از آنها بیش از معاصی استغفار کنم، و از خود و عمل خود مایوسم، لکن از فضل خدای متعال و رحمت او- جل و علا- مایوس نیستم و به رحمت و نعمت واسعه او امید بستم.
پیش آمدن بیشتر عنایت خدا در برابر یک قدم برای او
… خدا به شما، به همه این ملت هست. شما که قوه این ملت هستید و خدمتگزار برای جمهوری اسلامی هستید و نگهدار این جمهوری هستید و نگهبان در جبههها هستید، مورد عنایت خدا بیشتر هستید. شما در آن جا یک کاری که بکنید مثل یک عبادت طولانی است که ماها در این جا میکنیم. شما مطمئن باشید که وقتی یک قدم برای خدای تبارک و تعالی بردارید، خدای تبارک و تعالی عنایتش را به حسب همین رحمتی که دارد، به واسطه او بیشتر جلو میآید.
انبیا مظهر رحمت حق و اندوهگین از جهنمی شدن مردم
… به خدا، فضلًا از اینکه خداشناسی و معرفت باشد، ایمان ندارند. اگر ایمان به خدا پیدا شد همه چیز دنبالش است، تمام فضایل دنبالش است. انبیا هم دنبال این بودند که بتدریج آن طور که میشود این بشر را سوق بدهند طرف معرفت الله. تمام چیزهای دیگر هم مقدمه همین معنا هست. و تمام چیزهایی که از آن میسوختند انبیا، این بود که میدیدند مردم دارند خودشان را میکِشند طرف جهنم. انبیا مظهر رحمت حق تعالی هستند، میخواهند که همه مردم خوب باشند، میخواهند همه مردم معرفت الله داشته باشند، میخواهند همه مردم سعادت داشته باشند. وقتی میبینند که این مردم دارند رو به جهنم میروند، آنها افسوسش را میخورند، در قرآن هم اشارهای به این هست، فَلَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ[5] اینکه اینها مومن نشدند. مساله این است که همه دنبال این بودند که مردم را آشنا کنند با خدا.