تلخترین حادثهٔ تاریخ انقلاب و امتحانی الهی برای ملت
حقیقتاً حادثهی تلخ و ضایعهی سنگین فقدان رهبر کبیر ما و امام بزرگوار ما، بدون شک تلخترین و مصیبتبارترین حوادثى است که در طول تاریخ انقلابمان براى ملّت ایران پیش آمده؛ بلکه از جملهی حوادث نادرى است که همهی مسلمانان جهان را تحت تأثیر قرار داده این مصیبت و این ضایعه. از طرفى یک ابتلاء الهى هم هست؛ یک امتحان الهى است براى مردم ما و همهی اقشار این ملّت بزرگ و قهرمان و مقاوم. همهی امتحانات الهى همینجور است که آن کسانى که با این امتحان روبهرو میشوند یا با عمل خود و ارادهی خود و با حُسن انتخاب خود از این امتحان سربلند بیرون میآیند -که در این صورت [آن] حادثهی مصیبتبار و تلخ، یک پلّهاى خواهد شد در راه تعالى و تکامل آنها؛ …
ضایعهای برای اسلام و مسلمین و دشواری جبران خلأ امام
… سخت و تلخى است. خلأ وجود عزیز بارز قوىّ امام و رهبر کبیرمان چیزى نیست که حتّى بهآسانى بشود آن را باور کرد. خاطرات این ده سال پُرماجراى انقلابمان و جمهورى اسلامى مظلوممان، قدمبهقدم سرشار از حضور قوى و فعّال و تعیینکننده و خطدهندهی امام عزیزمان است. واقعاً ملّت ما و نظام ما نخواهد توانست بهآسانى جبرانِ این ضایعهی سنگین را بکند. از خداى متعال باید استمداد کنیم. این حادثه حادثهاى است براى اسلام، نهفقط براى ما که مسئولین این نظام هستیم و نهفقط براى ملّت ایران، ضایعهاى است براى اسلام و مسلمین و براى تاریخ اسلام. و ما آموختیم از خود این معلّم بزرگ و از تعالیم اسلامى که با اتّکال[2] به پروردگار و با تکیهی به عنایات الهى باید سختیها و مصیبتها و حوادث تلخ و سنگین را به نحوى جبران کرد. بارى است بر دوش همهی ما؛ و باید آنقدر ارتباطاتمان را قوى کنیم، آنقدر تلاشمان را …
عظمت ضایعهٔ فقدان امام و پرنشدنی بودن جای ایشان
… نگاه کنیم، همهی ما باید دلسرد و دلمرده باشیم. مصیبت خیلى بالا است؛ فقدان و ثُلمه[3] خیلى غیر قابل تحمّل است؛ شخصیّت امام و آن امواج حیاتى دائمى که از او متصاعد میشد و مثل خورشید به ذرّات جان میداد و حیات میداد، براى ما بسیار تعیینکننده و سرنوشتساز بود. اینجور نیست که ما حالا یک عزیزى را از دست دادیم یا یک شخصیّتى را که در نظام جایگاهى داشت از دست دادیم، خب یکى دیگر را انتخاب میکنیم و مسئله تمام میشود! امام در آسمان بود، بنده و امثال بنده خاکیم؛ فاصله ناپیمودنى است. من مکرّر در این دهساله -بخصوص در این سه چهار سال اخیر که خب ایشان عوارض زیادى داشتند، عوارض قلبى؛ نمیگذاشتیم مردم نگران بشوند؛ ماها خیلى دلهره کشیدیم این چند سال اخیر- وقتى با خودم فکر میکردم، اصلاً دنیاى خالى از امام به نظرم یک دنیاى تاریکى میرسید؛ یک جسم …
لزوم مضاعف کردن تلاش به سبب سنگینی ضایعه
من بعکس میخواهم بگویم، من امروز این احساس را میکنم که چون ضایعه بزرگ است، چون حادثه سنگین است، چون خسارت بالاتر از حدّ تصوّر است، ما باید تلاشمان را مضاعف کنیم. وقتى خدا چشم را از یک انسانى گرفت، گوش او، شامّهی او، ذائقهی او، حسّ لامسهی او، تمام استعدادهاى او به کمک او میآیند؛ البتّه چشم نمیشوند -انسان وقتى چشم ندارد دیگر جایى را نمیبیند- امّا یک مقدارى از ضایعه کاسته میشود؛ لامسه هنرى را نشان میدهد که در بودن …
لزوم پرکردن خلأ فقدان امام با مجاهدت، تلاش مضاعف و اخلاص
ما باید به فکر وظایف خودمان باشیم و سعى کنیم حالا که این نعمت بزرگ از ما گرفته شده و این روح ملکوتى در منظر ما قرار ندارد و ما این کمبود بزرگ را داریم، تا آنجا که بتوانیم با مجاهدت خودمان، با تلاش مضاعف خودمان و بخصوص با اخلاص و توجّه خودمان به خدا این خلأ را تا آنجایى که میشود پُر کنیم؛ هر یک از افراد ما اینجور باید باشد. یک وقت امکانى الهى در اختیار انسان است، از آن استفاده میکند؛ وقتى نیست، بایستى از همهی سرچشمههاى امکان و استعداد استفاده کرد تا به نحوى و تا آنجایى که بشود، جاى خالى آنچه را از دست دادهایم پُر بشود. انسانى که چشم دارد، …
عظمت ضایعهٔ فقدان امام و مقایسهناپذیری آن با فقدان رهبران انقلابهای دیگر
… است که ما وضعیّت جدید را -یعنى خلأ امام عزیزمان را- در ذهنمان تصویر کنیم و آن را جا بیندازیم. حقیقتاً تا آنجایى که بنده با احساسم و با عقلم و با مشاهدهی جلوههاى گوناگون وجود این مرد در طول این مدّت درک کردم، ارزیابى این ضایعه حقّاً و انصافاً میسور نیست. ضایعه، بسیار بزرگ، بسیار سنگین و بسیار خطیر است؛ اصلاً قابل مقایسه با آنچه در کشورهاى دیگر ما دیدیم -که رهبران را از دست میدهند- نیست. بنده قضایاى مختلف این انقلابهاى زمان خودمان را که همهی اینها رهبرانى داشتند و آنها را از دست دادند، خواندهام، دیدهام؛ شماها هم لابد اینها را دیدهاید، خواندهاید؛ آنچه امروز براى ما پیش میآید و این وزنهی عظیمى که از انقلاب گرفته میشود، اصلاً قابل مقایسه …
فقدان امام مصیبتی جانکاه و بیهمتا و یتیم شدن همگان
… این امّت مؤمن، مخلص، با این شوق، دعایشان به درگاه تو سلامت و بقاى این قلب تپنده است، بزرگوارى کن و دعاى این امّت را مستجاب کن. همهی ماها هروقت تصوّر خالى بودن دنیا از این موجود عظیم و عزیز را میکردیم، واقعاً دنیا برایمان بیمعنى و تاریک جلوه میکرد. امروز ما در مقابل یک چنین مصیبت بزرگ و سختى قرار داریم. حقیقتاً مصیبت جانکاهى است، باورنکردنى است، با هیچ مصیبت دیگرى قابل مقایسه نیست.
نگرانی دهساله از دنیای بدون امام و داغداری پس از فقدان او
بههرحال این ده سال گذشت و ما دیگر نداریم این عزیز را. خدا میداند که در طول این ده سال همیشه به یاد اینچنین روزهایى دل ما لرزیده بود؛ نمیدانستیم دنیاى بدون خمینى چگونه قابل تحمّل است. چندین بار به خود ایشان من عرض کردم، گفتم من دعاى بزرگم در پیشگاه خدا این است که من قبل از شما بمیرم. داغدار شدیم، مصیبتزده شدیم.
اعلام خبر دردناک رحلت امام و ناباوری از فقدان او
خدایا به تو به پناه می بریم. خدایا در این ماتم جانگداز دل هایمان را به تو می سپاریم. خبر سنگینی است. خبر، دردناک است. چگونه زبان را یارای گفتن است. چگونه می توان باور کرد. قافله سالار کاروان عشق، عزت بخش اسلام، روح خدا، جان مردم، راست قامت صحنه های جهاد و شرف، یادگار پیامبران الهی، آموزگار مکتب ایثار خمینی بت شکن به ابدیت پیوست.چگونه می توان باور داشت که بنده ی صالح خداوند و قائد عظیم الشان امت اسلامی دیگر در میانمان نیست.آیا …
یتیم شدن ملت ایران و مسلمانان دیگر کشورها با فقدان امام
… به لرزه درمیآورد و باور نمیکردیم که بتوانیم این مصیبت را تحمّل کنیم و امروز اتّفاق افتاده- به تکتک شما برادران عزیز که در دستگاه اجرائى، یعنى در خطّ مقدّمِ مواجههی با مشکلات جارى کشور فعّالیّت کردید و جهاد کردید و زحمت کشیدید، صمیمانه تسلیت عرض میکنم. و حقیقت این است که ما یتیم شدیم؛ این یک تعبیر واقعى است. همهی ملّت ایران یتیم شدند؛ بلکه مسلمانهایى که در کشورهاى دیگر زندگى میکنند و امام عزیزمان با عظمتِ شخصیّتِ خودش توانسته بود به اینها هویّت بدهد، به اینها امید بدهد، چشمانداز روشنى براى آینده در مقابل آنها ترسیم کند، آنها هم امروز احساس یتیمى میکنند.
خلأ پرنشدنی و ضایعهٔ جبرانناپذیر فقدان امام برای نظام
خلأ وجود رهبر فقید ما حضرت امام خمینى بههیچوجه در کشور ما پُرشدنى نیست و آن شخصیّت عظیم و استثنائى، کسى و چیزى نبود که ما تصوّر کنیم میشود خلأ او را پُر کنیم. ما مثل دیگر مسلمانان عالَم، احساس میکنیم پدر، مراد و رهبر خودمان را از دست دادهایم. حضرت امام خمینى از نوع شخصیّتهایى که ما امروز سراغ داریم نبود؛ یک شخصیّت مخصوص به خودش بود؛ شخصیّت [او] مربوط به پیغمبران و امامان بود و امروز حقیقتاً خلأ آن وجود بسیار بزرگ، در نظام ما بسیار محسوس است. هدایت او و رهبرى او و نصیحت او در ذرّهذرّهی بناى نظام …
اندوه سنگین فقدان امام برای ملت و امت اسلامی
… را بسراییم، و چگونه قلم را یاراى ترسیم خطوط این سوگنامهی غمانگیزى است که تمامى مسلمین و مستضعفین و شیفتگان عدالت را در غمى جاودانه نشاند، و چگونه بر خود بباورانیم که اینک امام ما در میان ما نیست؟ آیا باورکردنى است که خود ببینیم و بشنویم که جانمان میرود؟ بار گران این ثُلمهی[3] عظیم کمر ما و امّت اسلام را شکست و غم جانکاه فقدانش روحمان را فسرد و دلمان را ماتمکده کرد. امام، محبوب دلها، مراد اندیشهها و معشوق خودباختگان الهى و امید همهی ما بود و اینک او در میان ما نیست.
هدف اجتماع سالانه: تجدید یاد امام و بهرهگیری از درس او
این اجتماع بزرگِ هرساله دارای یک هدف مهم و مورد نیاز ملّت ایران است، و آن عبارت است از تجدید یاد امام بزرگوار و بهرهگیری از درس امام بزرگوار برای پیشرفت کشور و ادارهی کشور و تعقیب اهداف بلند انقلاب؛ یا از درس امام استفاده کنیم که در بیانات ایشان و در نوشتههای ایشان در دسترس ما و در اختیار ما است، یا از ابعاد شخصیّت امام بهرهمند بشویم که خود این ابعاد شخصیّت برجستهی بینظیر امام بزرگوار، هر کدام درسی است برای ما.
سالگرد رحلت فرصتی برای طرح ابعاد زندگی و خط امام
سلام و رحمت خدا بر روح مطهر امام بزرگوار و شهدای انقلاب اسلامی. امروز بار دیگر ملت ایران سالگرد امام بزرگوارمان را با این تجدید یاد و خاطره، در جهت مکتب امام و راه امام پی میگیرند. هر سال روز چهاردهم خرداد فرصتی است برای مطرح شدن بخشی و بُعدی از ابعاد زندگی مطهر امام و خط مبارک و روشن آن بزرگوار. امسال این روز با روز اول ماه مبارک رجب هم همراه است. ماه رجب، ماه رحمت و برکت الهی است. از پیغمبر مکرم اسلام نقل شده است که فرمود: «اللّهمّ بارک لنا فی رجب و شعبان».[1] این ماه و ماه شعبان، گذرگاه مؤمنان به سوی ماه ضیافت الهی - ماه مبارک رمضان - است.
ناکامی تصور دشمنان از آغاز فروپاشی نظام پس از رحلت امام
نمیخواهم به تفصیل در این باره صحبت کنم؛ هم وقت نیست، هم شاید الان وقت این صحبت نیست؛ اما به اجمال و اشاره عرض میکنم که دشمنان ما تصور میکردند با رحلت امام، آغاز فروپاشی این نظام مقدس کلید زده خواهد شد. آنها خیال میکردند امام که رفت، بتدریج این شعله خاموش خواهد شد، این چراغ خاموش خواهد شد. بعد، مراسم تشییع جنازهی امام، آن احساسات مردم، آن حرکت عظیم مردم در حمایت از کاری که خبرگان کردند، اینها را مأیوس کرد. یک برنامهریزی ده ساله کردند - این تحلیل من است، این به معنای اطلاع نیست؛ تحلیلی است که قرائن آن را برای ما اثبات میکند - ده سال بعد امیدوار بودند که نتیجه بدهد. سال 78 که آن حوادث پیش آمد، آن کسی که این حوادث را خنثی کرد، مردم بودند. روز بیست و سوم تیر سال …
حضور جمعیتی بیش از روز استقبال در تشییع پیکر امام
در تشییع جنازهی این مرد بزرگ، جمعیتی که حضور پیدا کردند، از جمعیت مردم در روز استقبال او بیشتر بود. این معناش همین است که «من کان للَّه کان اللَّه له». دلهای مردم به او متوجه بود. او این سرمایه را برای خود نخواست؛ این سرمایه از نظر او مِلک پروردگار بود؛ باید در راه خدا مصرف میکرد و کرد؛ و خدا هم این سرمایه را به صورت مضاعف به او برگرداند. راه خدا این جوری …
اقدام سریع مجلس خبرگان در همان روز و بستن درهای امید دشمنان
… خرداد ۱۳۶۸ از نظر دشمنان این ملت و دشمنان انقلاب، یک روز بسیار مهم و تعیینکننده بود. مجلس خبرگان نگذاشت این خلأ به وجود آید. البته آنها شخص حقیری مثل این ناچیز را برای کشیدن این بار سنگین انتخاب کردند. این هم قضای الهی بود؛ مایه شرمندگی این بنده حقیر بود؛ اما با قطع نظر از اینکه تعیین خبرگان متوجّه چه کسی و چه شخصی بود، این مطلب از نظر دشمن و دوست و در سطح عالم، بسیار اهمیت داشت که امام بزرگوار در شب چهاردهم خرداد، ملت ایران را به فراق خودشان مبتلا کردند و به جوار الهی رفتند. روز چهاردهم غروب نشده بود، که مجلس خبرگان کار خودش را انجام داد و همه درهای امید را بر روی دشمنان بست. دشمن این را دیده است. علّت مخالفت دشمنان مستکبرِ جهانی با مجلس خبرگان این است. این سرعت عمل و این میدان ندادن به توطئههای دشمن، برای دنیا خیلی مهم بود. برای این است که با مجلس خبرگان مخالفند. نه؛ اینطور نیست که اثرِ مجلس خبرگان، آشکار نشده است. بعکس، چون …
تداوم نظام پس از رحلت امام برخلاف امید دشمنان
در زمان حیات بابرکت امام بزرگوار، هنگامی که وجود آن مرد بزرگ و رهنماییهای او، مثل خورشید عالمتابی بر تمام اجزای این نظام میتابید و به همه نور و گرما میبخشید، تصوّر این که یک روز این نظام بتواند بدون این خورشید فروزان به حیات خود ادامه دهد، دشوار بود. دوستان به سختی باور میکردند؛ دشمنان هم به چنان روزی امید بسته بودند. اما به فضل الهی، خدای متعال نعمت خودش را بر این مرد بزرگ، منحصر به دوران حیات او نکرد؛ بعد از وفات او هم، برّ الهی و نعمت الهی بر او جریان یافت و این سرچشمهای که او با ایمان عظیم و با توکّل و اخلاص خود به جریان انداخته بود، همچنان جاری ماند و ثابت شد پایهای که امام در این کشور چیده است، ماندگار است و به اشخاص وابسته نیست. اشخاص میروند؛ اما …
سرعت عمل خبرگان در انتخاب رهبر پس از رحلت امام و گرهگشایی آن
… ماه دیگر، یا شش ماه دیگر، یا یک سال دیگر، زنده خواهم بود؛ من هیچ تضمینی ندارم. ممکن است من یک ساعت دیگر نباشم؛ کاملاً ممکن است؛ نه اینکه بخواهیم تعارف کنیم. پس باید خبرگانی وجود داشته باشند که به مجرّد اینکه این شخص زمین افتاد، یک نفر دیگر را اقامه کنند؛ کمااینکه بعد از رحلت امام، این کار بهسرعت انجام گرفت و با قطع نظر از نوع انتخابی که آنها کردند - که من خودم را حقیر میدانم - نفس این کار و سرعت عمل، بسیار کار مفید و گرهگشایی بود. از این جهت، کار خبرگان بسیار مهمّ است. باید آدمهای امین و درست و حسابی انتخاب شوند و منتظر بنشینند. البته آقایان هر سال یک جلسه دارند که دور هم مینشینند و بحث میکنند. این یک جلسه، برایشان لازم و ظاهراً مفید است. ممکن است سالهای متمادی بگذرد، به آن انتخاب …
ولوله و زلزلهٔ دلها در تهران با شنیدن خبر رحلت امام
در یک جمله هم از روز بیست و یکم سال چهلم هجرت - که روز شهادت امیرالمؤمنین علیهالصّلاةوالسّلام است - یاد کنم. مثل امروزی، کوفه چه حال و وضعی داشته است! شما آن لحظهای را به یاد آورید که همه در تهران فهمیدند امام بزرگوار از دنیا رفته است. دیدید که چه ولولهای شد، چه زلزلهای به وجود آمد و چه دلهایی از جا کنده شد. البته امام مدتّی بیماری داشتند؛ سابقه بود، بعضی انتظار داشتند، این بیم و دغدغه در ذهنها بود؛ امّا امیرالمؤمنین تا ساعتی قبل از آن، در میان مسجد، خفتگان را بیدار میکرد. صدای اذان آن بزرگوار، شاید در فضای کوفه پیچیده بود. لحن ملکوتی آن بزرگوار را مردم تا همین …
این مراسم که هرسال در مناسبت رحلت امام عزیزما برپا میشود، فواید متعدّدی دارد؛ لیکن از همه این فوایدْ برتر، زندهنگهداشتن وبرجسته کردن یاداماماست. چرا؟ چون نفس زنده بودن خاطره این مرد بزرگ و این چهره نورانی، برای مسلمانان ایران و سایر کشورها، دارای برکات عظیمی است. نفس زنده بودن امام در دلها، این آثار را دارد.
سالگرد رحلت، صحنهٔ ابراز احساسات ملت نسبت به امام
هفتمین سالگرد درگذشت جانسوز امام بزرگوار ما که تجدید یک خاطره بسیار تلخ برای مردم ایران و دیگر مسلمانان جهان است، عرصه و صحنهای است برای اینکه ملت ایران، احساسات خود را نسبت به آن امام بزرگوار و رهبرِ کبیرِ راحل خود، نشان دهد. این مراسم - آن طور که احساس میشود و به چشم میآید - هر سال از سالهای قبل، پرشورتر و عظیمتر و پرمعناتر است. معنای این مطلب آن است که ملت ایران، علیرغم دشمنان امام و انقلاب، راه امام و راه انقلاب را رها نکرد و امام، به کوری چشم دشمنانش پیروز شد.
ناکامی امید دشمنان به توقف کارها پس از رحلت امام
… شرعی است. مردم در انتخابات ریاست جمهوری، تشکیل دولت، شورای نگهبان، مجلس خبرگان و همه نهادهایی که برای این کشور لازم بود، مستقیم یا غیر مستقیم نقش داشتند و وظیفه خودشان را انجام دادند و این کشور و این نظام، هیچوقت بیقانون، بیرئیسجمهور، بیمجلس و معطّل نماند. فقط در یک مورد دلخوشی دشمنان این بود که اگر امام بزرگِ این مردم از دنیا برود، چه خواهد شد. لابد کارها لنگ خواهد شد. اما، باز به همّت مردم و مسؤولان و کسانی که وظیفه داشتند و همچنین عموم مردم، بحمداللَّه خواسته آنها عملی نشد و کاری که باید انجام میگرفت، به بهترین وجهی انجام شد. بنابراین، افتخار ملت به این است.
رفتن امام و ماندگاری انقلاب، ملت و کشور
امام بزرگوار، چند صباحی را در میان ما زندگی کرد. همیشه همینطور است. فرد که ابدی نیست. فرد باید بتواند وظیفه خودش را در مدّت عمر کوتاهش در همین چند صباح، انجام دهد. امام رفت و همه ما رفتنی هستیم. امّا این انقلاب ماندنی است. این ملت ماندنی است. این کشور ماندنی است و عزّت و استقلال ما، انشاءاللَّه پایدار است. و این، به کمک شما جوانان و با خودسازی شما شدنی است. خودتان را بسازید.
سومین سالگرد رحلت، یادآور مصیبتی جانگداز برای ملت ایران و مسلمانان
سوّمین سالگرد رحلت بنیانگذار عظیمالشّأن جمهوری اسلامی و پرچمدار بزرگ اسلام و قرآن در تاریخ معاصر، یادآور آن روزهای تلخ و آن مصیبت جانگداز، برای ملت ایران و همه ملتهای مسلمان و همه مستضعفان جهان است. بنده اوّلاً لازم میدانم این مصیبت بزرگ را، که گذشت زمانْ از عظمت آن نمیکاهد، به محضر منوّر ولىّعصر، امام زمان ارواحنالهالفداء، تسلیت عرض کنم. همینطور به ملت مسلمان ایران و همه دوستداران و ارادتمندان این بزرگوار در سراسر عالم. همچنین تسلیت عرض کنم به فرزند …
باطل شدن ادعای دشمن با تشییع و عزای مردم در رحلت امام
… میان مردم و مسؤولینش به استحکام پیوند ملت و مسؤولین کشور ما باشد. این را آنها میدانند. در زمان حیات امام رضواناللَّه علیه، عشق مردم به امام را میدانستند. با این همه، مرتب می گفتندکه مردم، این رژیم را - به اسم رژیم فلان؛ اسم امام رامیآوردند - قبول ندارند! ولی در رحلت امام، آن تشییع جنازه، آن اشک و آه، آن عزای تمام نشدنی را به چشم خودشان دیدند و همه حرفهایشان باطل شد. باز هم میگویند! میبینند که وقتی «روز قدس» اعلام میشود، میلیونها نفر - از همه قشرها - به خیابانها میآیند و علیه استکبارو درجهت اهداف نظام جمهوری اسلامی شعار میدهند. این را میبینند و می دانند. درعین حال، می گویند «در ایران نظام مردمی حاکم نیست»! «دموکراسی …
انتظار دشمنان برای مرگ انقلاب پس از رحلت امام و ادامهٔ راه به دست ملت
… سنگین بود؛ خیلى سنگین بود، ولى نظام ایستاد. ده سال هم از آن روز گذشته و شما دیدید که در طول این ده سال، آن جنگ ویرانگر تمام شد و ملّت از آن، سربلند بیرون آمد؛ حوادث بزرگ جهانى، طوفانهاى منطقهاى و جهانى پیش آمد، [امّا] این کشور و این ملّت مثل کوه ایستادند؛ حادثهى رحلت امام که همهى دنیا خودشان را آماده کرده بودند که بعد از وفات امام و از دست رفتن این قلب حیاتبخش ملّت، از این انقلابْ مردهاى، از این ملّتْ موجود بىحسّوحالى باقى بماند و آنها هر کارى میخواهند بکنند پیش آمد و باز این ملّت هوشمندانه و زیرکانه راهشان را تا امروز ادامه دادند.
خطای دشمنان در انتظار خاموشی آرمانخواهی انقلابی پس از رحلت امام
… جوان باید نسبت به آن هوشیار باشند و آن، این است که استکبار جهانى هر چه میگذرد، بیشتر احساس میکند که نظام جمهورى اسلامى در مقابل منافع ناحق و نامشروع و در مقابل تجاوزها، محکم و قاطع ایستاده است و مزاحم تجاوزطلبى و افزونخواهى آنها است؛ این را خوب فهمیدهاند. شاید تا مدّتى تصور میکردند که بعد از رحلت امام بزرگوار ما (رضوان الله تعالى علیه) شعلهى آرمانخواهى در جمهورى اسلامى کم بشود، فرو بنشیند یا خاموش بشود؛ خیال میکردند بعد از رحلت امام (رضوان الله علیه) تدریجاً همه چیز تمام خواهد شد: احساسات انقلابى تمام خواهد شد؛ احساسات فداکارانه تمام خواهد شد؛ روح مجاهدت و فداکارى در مردم تمام خواهد شد؛ دشمنى مردم با ایادى ظلم و استکبار و استعمار در دنیا تمام خواهد شد؛ چنین چیزى را انتظار داشتند؛ ]امّا[ دیدند اینجور نشد و هر چه میگذرد، پایبندى این مردم نسبت به خطّى که امام راحل و …
دشواری تحمل خبر رحلت امام برای اسیران در اردوگاهها
هر جمعى از شما عزیزان وقتى اینجا تشریف مىآورند و ما را به دیدار خودشان خوشحال میکنند، اوّلین چیزى که به ذهن ما خطور میکند، این است که براى شما عزیزان جاى خالى امام چقدر رنجآور و دشوار است. آن روزى که این امّت، امام خود را از دست داد و ایران کربلایى شد و محشرى شد، یکى از چیزهایى که به ذهن خیلىها میرسید، این بود که حالا فرزندان عزیز ما در اردوگاههاى اسارت این خبر را چطور تحمّل خواهند کرد. حادثهى سختى بود براى شما؛ فقدان عظیمى بود براى این امّت. جاى امام خالى است امّا یاد امام همه جا را فراگرفته است؛ باید سعى بکنیم این یاد را روزبهروز برجستهتر کنیم.
عزاداری میلیونها انسان در سراسر دنیا در رحلت امام
اگر معنویّت امام نبود، این کشور تکان نمیخورد، این حرکت به وجود نمىآمد. هم انقلاب نمیشد، هم این حصار پولادین در مقابل قدرتها و ابرقدرتها به وجود نمىآمد، هم در رحلت او اینجور طوفان بر پا نمیشد. چه شد که با درگذشت یک نفر، میلیونها نفر منقلب شدند، میلیونها دل شکست، میلیونها چشم گریه کرد، میلیونها انسان در همه جاى دنیا عزادار شدند؟ علّت این بود که آن بندهى صالح در زندگىاش به خدا متّصل شد، بندهى خدا شد، اطاعت خدا را کرد، خود را از هواهاى نفسانى دور نگه داشت، خدا هم او را بالا برد؛ خدا هم او را کرد تالىتلو[1] انبیا و اولیا؛ خدا هم در نَفَس او و در بیان او، آن اثر را داد که با زبان …