چهاردهم خرداد فرصت تجدید وفاداری ملت به اصول و آرمانهای امام
هر سال روز چهاردهم خرداد فرصتی است برای اینکه ملت ایران بار دیگر وفاداری خود را به اصول و آرمانهای امام بزرگوار ابراز کند. اگرچه اظهار اخلاص و پیوند دلهای مردم با آن شخصیت برجسته و فراموش نشدنی تاریخِ ما، در مراسم بسیاری در طول سال بروز پیدا میکند، اما چهاردهم خرداد خصوصیتی دارد؛ همراه با خاطره غمانگیز فقدان این نعمت بزرگ الهی از میان ماست؛ لذا در چنین روزی دلهای آگاه، بیشتر از همیشه احساس میکنند که باید پیوند و وفاداری خود را با بنیان مستحکمی که آن معمارِ بزرگ انقلاب در این سرزمین بنا نهاد، تجدید و ابراز کنند.
زنده و شاداب ماندن یاد امام در دل مردم پس از هشت سال
هشتمین سالگرد رحلت امام بزرگوار، فرصت تازهای برای ملتِ قدردان و وفادار ایران است که یکبارِ دیگر، میزان علاقه و عشق و وفاداری خود را به آن رهبر راحلِ عظیمالشّأن ابراز کند و بحمدالله همان گونه که ملاحظه میشود، با گذشت هشت سال از آن واقعه غمانگیز - که تا اعماق جان، این ملت را مصیبتزده و داغدار کرد - این حادثه بزرگ را به دست فراموشی نسپرده است و یاد و نام و خاطره امام، در میان مردم و در دلهای آنان، روز به روز شادابی و طراوت دیگری پیدا میکند. غیر از ملت ایران، سایر ملتهای مسلمان، بلکه آزادگان عالم هم، یاد این بزرگوار را فراموش نکردهاند و فراموش نخواهند کرد.
برآورده نشدن امید دشمنان به فروپاشی نظام پس از امام
استکبار میداند تا زمانی که این کانون در اینجا مشتعل است، او دردسر دارد. در زمان امام میگفتند امام چند صباحی هست و بعد میرود و همه چیز از هم میپاشد. امید آنها این بود. خدای متعال هم نگذاشت امید آنها برآورده شود. امام بزرگوار رفتند، از خودشان میراثی باقی گذاشتند و این ملت آن چنان نسبت به این میراث عشق و علاقه نشان داد که به فضل پروردگار، دشمن باید سالهایی طولانی مأیوس و ناکام بماند و انشاءالله خواهد ماند.
فقدان امام، آزمایشی بسیار بزرگ برای ملت ایران
این حادثه، از جهات مختلفی، دارای اهمیت بود. یکی از آن جهات که شاید مهمترین آنها هم محسوب میشد، این بود که ملت ایران در این حادثه، در برابر یک آزمایش بسیار بزرگ قرار گرفت. این انقلاب و این نظام و حرکت مردم پشت سرِ امام، برای مسلمانان عالم، بلکه برای بسیاری از ملّتها، یک الگو و نمونه بود. قهراً با فقدان امام بزرگوار، این حالت و نگرانی، در فضای عالم به وجود میآمد، که ملت ایران، پس از فقدان امام و قلب تپنده این نظام اسلامی، چگونه حرکت خواهد کرد؟ آنچه که من امروز بعد از سه سال از گذشت این حادثه، میتوانم با جرأت بگویم، این است که ملت ایران، در این حادثه و پس از آن، یکی از بهترین امتحانها را داد. حقیقتاً این حرکت ملت در تداوم راه و خطّ امام، مانند سایر مجاهدتهای ملت بزرگ ایران در اصل انقلاب، در جنگ …
امید سالهای دشمنان به دگرگونی اوضاع پس از رحلت امام
موقعیّت طوفانىِ بزرگتر، رحلت امام (رضوان الله تعالى علیه) بود. خیلى به آن چشم دوخته بودند؛ سالها. میگفتند که وقتى امام نباشد، خیلى کارها خواهد شد، خیلى چیزها عوض خواهد شد؛ [امّا] حضور مردم، قدرت مردم، این جوانها، این قشرهاى مختلف، یکپارچگى مردم و علما و حضور هشیارانهى اینها در صحنه، این امید را هم روى اینها بست.
چهاردهم خرداد، روز عزای جهان اسلام و فقدان تکیهگاه ملت
بار دیگر چهاردهم خرداد فرا رسید؛ روز عزاى بزرگ جهان اسلام؛ روزى که در آن، ایران صبحى بىخورشید را آغاز کرد؛ روزى که انقلاب، دیگر ضربان آن قلب تپنده را نشنید؛ روزى که در سراسر جهان، هر جا مسلمان دردمند یا انسان آزادهاى بود، احساس یتیمى کرد؛ روزى که ملّت ایران صخرهى استوارى را که بدان تکیه کرده بود و سرو بلندى را که در سایهى آن آرمیده بود و روح بزرگى را که کعبهى عشق و ایمان خود ساخته بود، در کنار خود نیافت؛ روز عزا، روز امتحان، روز فقدان بزرگ و روز میثاقى ابدى با آن که جامهى عاریت را به حیات …
یافتن ابعاد تازهٔ معرفت امام پس از رحلت
آرى، در آن روز، نعمت مجاورت عینى و حضور جسمانى امام از دست ما گرفته شد و شعلهى برقى که به قدرت الهى در فضاى زندگى آلوده و مادّى این زمانه درخشیده بود خاموش گشت؛ امّا از سویى معرفت امام ابعادى تازه یافت و به برکت یادآورى لحظههاى تکرارنشدنىِ سالهاى آن رهبرىِ شگفتآور و بىنظیر، ذهنها به تأمّل و تدبّرى که عادتاً تا کسى زنده و در دسترس است، رخ نمیدهد، روى آورد و چشمها خورشید فروزان و گرمابخشى را که اکنون ستارهاى دوردست شده بود، به رصد نشست. آنچه در ستایش آن یگانهى زمان و مجدّد دوران، در روزى و هفتهاى چند، بر زبانها و قلمها و در شعرها و مقالهها آمد، در همهى دوران رهبرىاش نیامده بود و این براى نسل معاصر که سالها دچار تبلیغات عنادآمیز و فضاى غبارآلودهى دوران انقلاب و جنگ تحمیلى بود، فوزى عظیم …
سراب شدن پیشبینی دشمنان دربارهٔ هرجومرج پس از رحلت امام
… از زمین و آسمان غم میرویید و میبارید، بار دیگر کامها را تلخ و دلها را سرشار از اندوه میکند امّا مشاهدهى اینکه امام عظیمالشّأن ما همچنان در همهى مشاهد و مناظر انقلاب، حاضر و ناظر و چون خورشید پرتوافشان است، دلها و جانها را از امید و اطمینان سرشار میسازد. خدا را شکر که طمع و پیشبینى دشمنان که مترصّد بودند با درگذشت امام، کشور را دچار هرج و مرج، انقلاب را مواجه با بنبست، ملّت ایران را آشفته، و توطئههاى خود را موفّق ببینند، سراب شد و نیرنگ و افسون آنان که کوشیدند کشور و ملّت و دولت را از راه امام بگردانند، با هوشیارى و تعهّد مسئولان و حضور دائمى مردم در صحنه خنثىٰ گشت و راه امام و خطّ روشنى که در برابر ملّت ترسیم کرده بود، با قوّت و قاطعیّت ادامه یافت.
بیتابی بیسابقهٔ ملت صبور ایران در روز رحلت امام
… را دیدم که از دانشگاه تهران همراه پیکر مقدّس و مطهّر شهدای خود سوار شد و در بهشت زهرا (علیها السّلام) خودش به دست خودش جوانهای خود را غسل داد و کفن کرد. ملّت ایران ملّت بسیار بامتانت و پُرشهامتی است و آحاد مردم ما از این قضایا بسیار دیدند و بسیار حس کردند؛ امّا همین ملّت متین و صبور در روز چهاردهم خرداد سال گذشته حقیقتاً خویشتنداری را از دست داد؛ مصیبت آن قدر سنگین بود که هیچ کس نتوانست در مقابل آن، خونسردی و متانت خود را حفظ کند. وضعیّتی که در سال گذشته مثل امروزی مردم ایران داشتند وضعیّت بسیار عجیبی بود؛ هیچ جوان پدر از دستدادهای آنطور ضجّه نمیزند؛ هیچ مادر جوان از دستدادهای آنجور شیون نمیکند که ملّت ایران در سال گذشته مثل امروز شیون کردند و بر سر و سینه زدند. و شما ملّت درست …
ناکامی انتظار دشمنان برای فروپاشی انقلاب پس از رحلت امام
بعد از رحلت امام هم شما ملّت بزرگ و رشید و آگاه، امتحان بسیار خوبى دادید؛ چشمها در سطح عالم از شجاعت شما و آگاهى شما مبهوت ماند. همه یا اکثر دشمنان ما در دنیا منتظر بودند که با رحلت امام، انقلاب از هم بپاشد، جمهورى اسلامى دچار اختلاف داخلى بشود، حمایت مردم را از دست بدهد؛ شما نگذاشتید، شما در دهان این دشمنان یاوهگو زدید؛ مرحبا بر شما! روح امام از شما راضى است؛ گوارایتان باد. شما نشان دادید که از بسیارى مدّعیان در طول تاریخ، ایمانتان قوىتر و قدمتان راسختر است. من به شما عرض میکنم خداى متعال پاداش شما را داد، خداى متعال این صبر شما را مثمر ثمر کرد و نگذاشت بىنتیجه بماند: …
عزای بزرگ جهان اسلام و اندوه مسلمانان آگاه در سراسر جهان
… بود؛ روحى عروج کرد که با نفَس روحاللهىاش، پیکر ملّت را جان بخشیده بود؛ حنجرهاى خاموش شد که نفَس گرمش، سردى و افسردگى از جهان اسلام زدوده بود؛ لبانى بسته شد که آیات الهى عزّت و کرامت را بر مسلمین فروخوانده و افسونِ یأس و ذلّت را در روح آنان باطل ساخته بود. آن روز، روز عزاى بزرگ عالم اسلام شد. سوزشِ آن غم به ملّت ایران منحصر نماند؛ در سراسر جهان، هر جا دل روشن و جان بیدارى بود، مصیبتزده شد؛ هر جا مسلمانى آگاه از انقلاب و مسائل آن بود، خود را صاحبعزا شمرد. پس در روى زمین جایى نماند که در آن، دلهایى از این حادثهى عظیم، از اندوه لبریز نشود و انسانهایى از این فقدان بىجبران به عزا ننشینند.
عزاداری همهٔ اقشار ملت ایران در سوگ امام
و امّا ایران یکسر عزاخانهاى شد که در هر شهر و روستایش، شیون حسرتبار از یکایک خانهها سرریز شد و کوى و میدان و خیابان را پُر کرد. هیچ کس نتوانست این جرعهى درد را خاموش فرو برد؛ از دلاوران میدانهاى نبرد، تا مادران و پدرانى که غم شهادت جوانانشان نتوانسته بود گره عجز و اندوه بر جبینشان بیفکند، تا بزرگمردان عرصهى علم و عرفان و سیاست، و تا یکایک آحاد این ملّت عظیمالقدر، همه و همه در این مصیبت عظمىٰ زارزار گریستند، یا صدا به فغان بلند کردند، یا بىصبرانه بر سر و سینه زدند. مصیبت فقدان امام، همان به بزرگى امام بود و جز خدا و اولیائش کیست که حد و مرز این عظمت را بشناسد؟ آنجا که دلهاى بزرگ بىتاب میشوند، آنجا که انسانهاى بزرگ دست و پا گم میکنند، آنجا که صحنه از بیقرارى میلیونها و میلیونها انسان پُر است، کدام زبان و قلم انسانى …
جلوههای ملکوتی عروج روح امام در نگاه اهل بصیرت
و امّا روى دیگر صحنه، یعنى فضاى ملکوت جهان در آن روز، تنها براى اصحاب بصیرت و معرفت مشهود بوده است. شاید چشمهاى نافذى که حجاب مُلک را میگشایند و مرغ نگاه را تا ملکوت پرواز میدهند، شگفتىهاى بیشتر و صحنههاى تماشایىترى را آن روز در آن عاشوراى خمینى دیده باشند: عروج نفْس مطمئنّهاى را به قرارگاه لطف و رحمت خدا؛ صعود کلمهى طیّبهاى و نفْس راضیه و مرضیّهاى را به سوى حق؛ رجوع جویبارى را به دریا و وصال عاشقى را به معشوق؛ استقبال خیل عظیم شهدا را از آن روح مطهّر و خیرمقدم ارواح طیّبهى اولیا را به آن میهمان تازهوارد؛ فوز و فلاحِ جان مزکّایى را که بر بال ملائک رحمت …
فقدان امام غمی بیتسلا و غیر قابل هضم پس از یک سال
و هر چه آقایان در این کار زحمت بکشید، حقّاً و انصافاً زیادى نیست. آدم نمیداند چه جورى هضم کند سالگرد امام را! با اینکه یک سال میگذرد از قضایا، واقعاً براى من همچنان یک چیز غیر قابل هضم، و یک واقعیّت غیر قابل قبول به حساب مىآید. و حقّاً فقدان امام یک غم بىتسلّایى است؛ هیچ تسلّایى در مقابل این غم نیست. وقتى فرزند انسان شهید بشود ــ علاوه بر اینکه اینطور مصائب قابل مقایسه نیست با مصیبت امام ــ خب یک تسلّایى انسان دارد؛ ما حقیقتاً در مقابل از دست دادن امام، هیچ چیزى که یک تسلّایى باشد براى انسان و بگوییم حالا این را لااقل در مقابل این حادثه داریم، نداریم. …
فقدان امام امتحانی سخت و محنتی بزرگ برای ملت
ما امسال عید نوروز را در حالى برگزار میکنیم که خداى متعال با فقدان بزرگِ رهبر عظیمالشّأنمان، امتحان سختى از ما گرفت، دوران سختى را بر ما گذراند؛ محنت بزرگى بود. امیدواریم که خداى متعال، روح آن بزرگمرد را با ارواح مقدّسهى انبیا و اولیا محشور کند و او را از ما راضى کند و ما را در راه او، مستمر و مستدام بدارد. و امیدواریم که خداوند، نظر لطف خود را که در طول این یازده سال همواره بر این ملّت و بر این نظام داشته است، …
ناکامی انتظار دشمنان برای آشوب و جنگ داخلی پس از رحلت
… جهانى چیزهایى را میدانند، آگاهیهاى خوبى دارند؛ البتّه باید تقویت هم بشود. باید همین آگاهیها و همین قدرت تحلیل، روزبهروز بالا برود تا مردم در مقابل حوادث بتوانند خودشان را حفظ کنند.امروز دنیا در مقابل ملّت ما با حال تعجّب به اوضاع داخلى ما نگاه میکند؛ انتظار داشتند بعد از خلأیى که از رحلت رهبر عظیمالشّأن و امام فقید ما به وجود میآید، همهی اوضاع مردم دگرگون بشود؛ انتظار داشتند همهچیز به هم بریزد. انتظار داشتند جنگ داخلى به وجود بیاید که تبلیغ هم میکردند در رسانهها و در اظهاراتشان بارها آن را ذکر میکردند؛ بحمدالله علیرغم آنها، همهچیز برخلاف نظر آنها پیش آمد. امروز که بعد از دو سه ماه از رحلت حضرت امام (قدّس الله نفسه الزّکیّة) مردم نگاه میکنند، میبینند که با پشتکار و مجاهدتشان رئیسجمهورى را انتخاب کردهاند،[4] و در انتظار دولتى هستند قوى و کاردان که بتواند اوضاع مملکت را، مسائل گوناگون را، مسائل اقتصادى را …
لزوم پر کردن خلأ فقدان امام با احساس مسئولیت ملت و مسئولان
امروز این پدر خانواده در میان ما نیست، آن متّکاء محکم، آن کسى که خاطرمان آسوده بود که در مشکلات به او مراجعه خواهیم کرد، نیست. مثل همهی خانوادههایى که وقتى یک چنین وضعى برایشان پیش میآید که پدر خانواده و بزرگ خانواده از میان آنها میرود، افراد خانواده هر کدام به نوبهی خود احساس مسئولیّت تازهاى میکنند که به سهم خود مقدارى از این خلأ را پُر کنند -در یک چنین خانوادههایى شما میبینید گاهى یک جوان پانزده شانزده ساله که تا دیروز مشغول بازى یا درس خواندن بود و احساس مسئولیّتى نمیکرد، امروز در خانه چهرهی یک مرد را به خودش میگیرد و احساس میکند که او هم بایستى در این خانه نقشى داشته باشد- این خلأ را [هم] این ملّت باید پُر کند؛ برادران عزیز -هم مسئولین و هم ملّت- این خصوصیّتِ دوران جدید ما است؛ این خلأ را با تلاش، با همکارى، با محبّت، با پیوند مستحکم، با حضور دائمى در صحنه از سوى مردم، با دلسوزى کامل و مسئولانهی همهی قشرها -علماى اعلام و بزرگان اسلام و قشرهاى مختلف کشور- با وحدت کلمه، با حفظ حاکمیّت نظام جمهورى اسلامى و مرکزیّت این نظام و تجمّع حول این محور و تسلیم در مقابل جهتگیریهایى که برخاستهی از همان رهنمودها و همان اصول و برطبق مصالح کشور است، باید پُر کنیم.
فقدان امام به معنای پایان راه و تکلیف و امید نیست
شکّى نیست که ما فقدان امام بزرگوارمان را بههیچوجه به معناى پایان یافتن راه یا پایان یافتن تکلیف یا پایان یافتن امید به حساب نمیآوریم. پیغمبر خدا از دنیا رفت و فتوحات عظیمهی مسلمین تازه شروع شد. پیغمبر خدا با ایجاد بنا و قاعدهی یک نظام عظیم جهانى، این جامعه را به راه انداخت؛ جامعهی اسلامى توانست بعد از رحلت پیغمبر، قرنها بهصورت مقام اوّل و قدرت اوّل سیاسى و اقتصادى و نظامى و اجتماعى در …
سوگ چهلروزهٔ امت اسلامی در فقدان امام
اکنون چهل روز از مصیبت بزرگ جهان اسلام میگذرد. چهل روز است که امام ما -روح خدا و نفْس مزکّىٰ- احرام پوشیده و به میقات رفته و در بحر وحدانیّت حق مأوا گرفته و بزم ملکوتیان را به حضور خود آراسته است. چهل روز است که آن پدر مهربان و معلّم دلسوز و قافلهسالار آگاه، فرزندان و مریدان و رهروان را تنها گذاشته و چون جان شیرین، پیکر امّت اسلامى را ترک گفته است. امّت اسلامى در همه جاى جهان، چهل روز است که سرود غم میسراید و از این فقدان بزرگ مینالد.
ناتوانی بیانها از وصف عظمت امام و فقدانش
این ملّتِ باوفا و سرشار از صدق و صفا، با همهی وجود از امام خود تجلیل کرد و با همهی توان به عزادارى او کمر بست و با هزاران بیان در فراق او شِکوه سر کرد. امّا با این همه، هنوز هیچ بیانى نتوانسته عظمت امام و عظمت حادثهی فقدان او را باز گوید و هنوز هیچ زبان گویایى نتوانسته مرثیهی او را بسراید.
رحلت امام، انقلابی دیگر و عزاداری میلیونها نفر در جهان
با رحلت خود، انقلابى دیگر بر پا کرد؛ ده میلیون دل بیقرار را بر جنازهی خود گرد آورد و صدها میلیون را در سراسر جهان در غم خود عزادار کرد. همانطور که در زندگیاش تختهاى فرعونى را لرزانده بود، با مرگ خود نیز خواب و خیال باطل را از چشم دشمنان ربود.
دشواری باور فقدان امام در چهلمین روز رحلت
امروز چهل روز از فقدان عظیمِ مصیبتبارِ امام بزرگوارمان میگذرد،[2] و این اوّلین جمعهاى است که بنده در فقدان امام عزیزمان به نماز جمعه آمدم و با شما امّت وفادار او و یاران مخلص او روبهرو میشوم. باور کردن این حقیقت تلخ، بسیار سخت است. براى ما در طول سالهاى گذشته، تصوّر آن دنیایى که در آن امام نباشد، آن جهان بیروح، آن فضاى افسرده، آن زندگى غمانگیزى که در آن امام و رهبر و مراد و معلّم و مرشد و پدر و امید ما حضور نداشته باشد، بسیار سخت بود.
خلأ عظیم فقدان امام و تکلیف نزدیکان امام به جبران آن
بههرحال مصیبت بزرگى بر عالم اسلام بود، مصیبت سنگینى بود، خلأ عجیبى است، خلأ عظیمى است. و اگر کسى میباید تلاش کند که این خلأ را به نحوى جبران بکند و پُر کند، عبارت است از کسانى که به امام ارادت بیشترى داشتند، احساس نزدیکى بیشترى میکردند و رابطهی مستحکمترى بین خودشان و امام احساس میکردند. و شکّى نیست که شما برادران عزیز سپاهى از جملهی پیشقدمترین و برترین افراد در این زمینه هستید. تکلیف شما امروز بیشتر است از گذشته و بیشتر است از دیگران.
برههٔ حساس فقدان امام و لزوم تلاش همگانی برای عبور سالم انقلاب
و امّا مسئلهی اصلى که سعى میکنم بهنحو مجمل آن را بیان بکنم، مسئلهی این برههی حسّاسى است که ما در آن به سر میبریم، و مسئلهی رهبرى است. زمان، زمان مهمّى است براى ما ملّت ایران، براى انقلاب و براى آیندهی کشور و براى حفظ انتظام و انسجام ملّت. یعنى حقیقتاً وقتى یادمان میآید که حالا کى است، و یادمان میآید که ما در طول این ده سال گذشته نسبت به این برههی حسّاس که یقین داشتیم یک روزى چنین چیزى پیش خواهد آمد -یعنى برههی فقد امام- چقدر نگرانى کشیدیم و حالا ناگهان میبینیم که در همان فصل از زمان هستیم، با توجّه به این، احساس میکنیم که همه باید در این فصلِ بسیار مهم و حسّاس و خطیر و تعیینکننده، حدّاکثر ابتکار و تلاش و اخلاصى را که از آنها برمیآید، ارائه کنند تا با هم بتوانیم انقلاب را از این پیچ بسیار مهم و از این نقطهی عطف بسیار خطیر، بسلامتى انشاءالله عبور بدهیم.
مصیبتی همانند رحلت پیامبر (ص) و شهادت امیرالمؤمنین (ع) و احساس یتیمی امت
از همهی برادران و خواهران عزیز صمیمانه متشکّر و ممنونم و به همهی شما عزیزان که میدانم از اعماق جانتان داغدار هستید، صمیمانه تسلیت عرض میکنم. براى امّت اسلام، حادثه مثل حادثهی رحلت رسول خدا و شهادت امیرالمؤمنین بود. حقّاً و بجا، امّت اسلام در همه جاى عالم، احساس یتیمى کردند. حق با ملّت ایران است اگر همچنان رَخت عزا بر تن داشته باشند؛ حق با شما است که بگریید؛ حق با شما است که به زیارت آن مرقد مطهّر بروید. شاید در دلهاى ما و جانهاى ما و محیط زندگى ما و دنیاى اسلام تا سالهاى متمادى این خلأ عظیم پُر نشود. برادران و خواهران گرامى از …
اصل بودن راه و وصیت امام در کنار عزاداری برای او
… ملّت فرزندان او بودند. آن بزرگوار از ما، از فرزندانش، از امّتش چه چیزى را توقّع دارد؟ این آن نکتهی اصلى است. عزادارى لازم است؛ اصلاً دست خودمان نیست. مگر میتوانیم بر این مصیبت نگرییم؟ مگر میتوانیم احساسات جوشان خودمان را نسبت به آن عزیز یگانه سرپوش بگذاریم؟ اینها به جاى خود محفوظ، امّا اصل قضیّه راه او و وصیّت او است. اگر او زنده بود، امروز از ما چه میخواست؟ این مهم است.
اتحاد و بازیابی سریع ملت پس از فقدان امام برخلاف پیشبینی دشمنان
… تحلیلگران دنیا براى سال دهم یازدهم انقلاب اسلامى چنین وضعى را پیشبینى نمیکردند؛ آن هم با فقدان امام. یقیناً استراتژیستهاى سیاسى آمریکا و اروپا براى مثل امروزِ ما وضعیّت سیاهى را پیشبینى میکردند، که خداوند انشاءالله آن وضعیّت سیاه را سرِ خودشان بیاورد. فکر نمیکردند ماها -ما یعنى شما، یعنى مردم، یعنى آحاد ملّت- در چنین روزى اینقدر با هم متّحد باشیم؛ فکر نمیکردند ماها اینجور با قضایا قوى برخورد کنیم؛ فکر نمیکردند که این ملّت بتواند اینجور سریع خودش را بازیابى کند و تصمیم خودش را بگیرد و راهش را ادامه بدهد؛ فکر نمیکردند. پس ما از آنچه در محاسبات دشمنانمان بود خیلى بهتریم. اصلاً قابل مقایسه نیستیم با آنچه در محاسبات آنها بود. حتّى در محاسبات دوستانمان هم همینجور [است].
تبدیل فقدان امام به عامل قوت، ثبات و وحدت نظام با هوشیاری ملت
… شد، جمهورى اسلامى دچار ضعف و یا انحلال خواهد شد، وحدت ملّت مخدوش خواهد شد؛ و بقیّهی خوابهایى که دیده بودند. حقیقتاً هم اگر کسى میخواست با ابزارهاى مادّى و با چشم ظاهرى تحلیل کند، همین نتیجه یک نتیجهی قهرى و طبیعى بود. دوستان هم نگران بودند که چه خواهد شد. یعنى فقدان امام بهعنوان یک عامل براى تمام شدنِ همهچیز به حساب میآمد.ملّت ما در این امتحان بزرگ، عکس این را ثابت کرد؛ از آن چیزى که بهعنوان عامل ویرانى حساب میشد، عامل ثبات درست کرد، عامل وحدت درست کرد، عامل پیشرفت درست کرد؛ فقدان امام با هوشیارى ملّت و با ایمان مخلصانهی ملّت، تبدیل شد به یک عامل قوّت در نظام جمهورى اسلامى. همین هم دلیل دیگرى است بر این که رشد مردم امروز ما از مسلمانان صدر اسلام و زمان پیغمبر حتّى بیشتر است؛ آنها هم نتوانستند این وحدت، این تحرّک و این ایمان را بعد از رحلت رهبر بزرگ اسلام به وجود بیاورند، امّا ملّت ما توانست.
بزرگترین وظیفه پس از رحلت امام شناخت و حفظ مشخصههای عصر او، عزاداری واقعی
برادران عزیز! امام کبیر ما عصر جدیدى را آغاز کرد. ما امروز که دلهایمان، جانهایمان لبالب از حسرت فقدان آن عزیز بیهمتاى امّت اسلامى است، بزرگترین وظیفهمان این است که مشخّصات این عصرى را که امام آغاز کردند و ملّت را در فضاى آن قرار دادند و به جهان آن را اعلام کردند بدانیم و این مشخّصهها را حفظ کنیم. عزادارى واقعى آنوقتى است که ما به این فریضه عمل کنیم.
لزوم تلاش مضاعف برای پر کردن بخشی از خلأ امام
خوشبختانه ژاندارمرى جمهورى اسلامى به نحوى و شهربانى به نحوى دیگر و همچنین سازمان پلیس قضائى، در طول این چندساله خدمات خوبى کردند؛ بعضى در جنگ، بعضى در پشت جبهه؛ و انشاءالله موفّق باشید. امّا بدانید در خلأ شخصیّتى مثل رهبر کبیر و فقیدمان، من و شما باید مضاعف تلاش کنیم. وقتى یک وزنه -آن هم با آن ثقل و عظمت- از میان ما برداشته شد، ما باید چهکار کنیم تا بتوانیم مقدارى از این خلأ را پُر کنیم؟ باید نیرویمان را بیشتر خرج کنیم، تلاشمان را بیشتر مبذول کنیم. این را همواره به یاد داشته باشید. و تمام دستگاههاى کشور و تمام آحاد مردم به این نکته واقف باشند که جمهورى اسلامى و ملّت ایران با ارمغانهاى ارزشمند و عطیّههاى الهى که امام به آنها داده، قادر هستند بر تمام دشمنیها و خصومتها در سطح جهانى فائق بیایند. از آینده …