نهراسیدن و تملق نگفتن فرستادهٔ مسلمانان در دربار یزدگرد
… ابداً. آخر درمقابل یک قدرتمندِ عظیمالشأنی، وقتی یک آدم ناچیز کوچکی حاضر بشود، همۀ همتش این است، که بلکه بتواند خودش را یکذره متصل کند به آن قدرت عظیم، یکخرده خودش را به او نزدیک کند؛ اگرچه با چربزبانی، با تملّق، با اظهار ترس، با اظهار عبودیت و بندگی. فکر میکنید اینجوری شد؟ ابداً. وقتیکه رفت جلو تا درمقابل تخت رسید، گویا پایش را روی تخت یزدگرد هم گذاشت، برای اینکه دید کاغذ را یزدگرد نمیآید بگیرد از او. کاغذ آورده بود، پیغام آورده بود، دیگران آمدند بگیرند، گفت به شماها نمیدهم، به خودش باید بدهم. آنهم که از جایش بلند نمیشد بیاید از این عرب کاغذ بگیرد، مجبور شد این برود جلو. رفت، تا روی تختش رفت، کاغذ را به او داد مثلاً. گفت شما برای چه آمدید؟ سه جمله گفته، سه جمله که این جملات بایستی با خطوط درخشندهای در لوحی نوشته بشود و بر سردرِ کاخ عظیم انسانیت کوبیده بشود تا همه بدانند شعار اسلام و ایدۀ اسلام چیست. گفت چرا آمدی؟ گفت ما …