نصیحت به پشتیبانی نکردن از صدام و صف نیاراستن در برابر اسلام
ما در عین حال که غلبه بر دشمن را نزدیک میدانیم، مع ذلک، نصیحت آنها را هم لازم میدانیم. من نصیحت میکنم به ارتش عراق که بیخود برای طاغوت، خودتان را به جهنم نفرستید. من نصیحت میکنم به کسانی که پشتیبانی از صدام میکنند- از دولتهای منطقه- که خودتان را به زحمت نیندازید و پشتیبانی طاغوت نکنید و در مقابل اسلام و قرآن مجید، صف آرایی نکنید. من نصیحت میکنم به حزب بعث که خود آنها قبل از اینکه کنار کنند آنها را، خودشان کنار بروند، صدام هم برود به پاریس و آنجا پیش رفقایش یک دولت تشکیل بدهد. من صلاح اینها را میدانم که دست از این کارها بردارند و بیخود خودشان را زحمت ندهند و خون جوانان ریخته نشود. …
هشدار به غضب خدا و لزوم دست برداشتن از تقویت صدام
صدام چه جوابی تهیه کرده است برای ارتش عراق و برای فرماندهان ارتش؟ چه جوابی تهیه کرده است که بیخود میلیاردها دلار به خودشان خسارت وارد کردهاند که مجبور شده است از جاهای دیگر وام بگیرد؟ من به همه حکومتهای منطقه نصیحت میکنم که از پشتیبانی صدام دست بردارید و بترسید از آن روزی که خدای تبارک و تعالی بر شما غضب کند و بر شما آن بیاید که بر محمد رضا آمد و بر صدام! از غضب خدا بترسید، ای حکومتهای منطقه! و بهوش بیایید و با اسلام و قرآن مقابله نکنید. همه ملتهایی که در منطقه هستند، همه اسلامی هستند و اسلام را میخواهند. شما چرا یک اقلیتهای بسیار ضعیف در مقابل اسلام ایستاده و همه توان خودتان را صرف میکنید که صدام را تقویت کنید در مقابل قرآن کریم، در مقابل اسلام؟ من همه شماها را نصیحت میکنم. همه دولتها را …
نفی قیمومیت حاکمان بر ملتها و هشدار نابودی با گذراندن طرح
باید این دولتها این مطلب را از سر خودشان بیرون کنند که همان طور که سابق میکردند حالا باید بکنند؛ یعنی، خودشان را قیم بدانند نسبت به ملتها. یک نفر شیخ یا یک نفر رئیس جمهور یا یک نفر مَلِک- به اصطلاح خودشان- چه حقی دارد که بر یک مملکت حکومت کند و یک مملکتی را بخواهد به مصالح اسرائیل فدا کند؟! باید حکومتها بیدار بشوند! با گذراندن این طرح، گور خودشان را میکَنند. نباید دیگر از این به بعد، این فکر بیاید در سر این حکومتها که کار با ماست و به ملتها مربوط نیست. شما در مقابل ملت هیچ کارهاید. ملتها هستند که باید کارها به تصویب آنها برسد. البته ما هم گرفتار یک همچو مسئلهای بودیم در زمان رضا خان، در زمان محمد رضا خان. همین …
تصمیمگیری بیتوجه به مصالح و نظر ملتها
دولتهای منطقه، همه دولتها- ما حالا دولتهای منطقه بیشتر در نظرمان هست- دولتهای منطقه- اگر عموماً گفته نشود- به طور اکثریت قاطع، این طورند که خودشان یک چیزی را طرح میکنند؛ کاری به این ندارند که مصالح ملت چیست، نظر ملت چیست، مردم چه کارهاند. اگر یک جایی هم- فرض کنید که- یک مجلس شورایی باشد، یک صورتی است که مثل مجلس شورای زمان محمد رضا و زمان رضا شاه، که یک صورتی است که خوب ما هم مجلس داریم، و الّا مجلس به آن معنایی که واقعاً برگزیدههای خود ملت باشند بدون تحمیل، و نظر خود ملت باشد بدون این [که] …
حکومت عدهای معدود بر منطقه بیاعتنا به خواست ملت
الآن در منطقه این طوری است که یک عده معدودی میخواهند بر همه منطقه حکومت کنند و هیچ کار نداشتند چنانکه ملت چه کاره است و چه میخواهد. و ما با ملت [میگوییم،] همه ملتها باید این مطلب را بدانند که امروز مثل دیروزها نیست. امروز مردم توجه پیدا کردهاند به اینکه نباید یک اقلیتی بر یک اکثریتی قاطع حکومت کنند.