برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیمعیار دوستی و دشمنی با افراد و جبههها در نگاه دینی.
امام خمینی
درستی راه افراد، چارچوب دوستی؛ نبستن عقد اخوت با هیچکس
من بارها اعلام کردهام که با هیچ کس در هر مرتبهای که باشد عقد اخوت نبستهام. چهارچوب دوستی من در درستی راه هر فرد نهفته است. دفاع از اسلام و حزب الله اصل خدشه ناپذیر سیاست جمهوری اسلامی است. ما باید مدافع افرادی باشیم که منافقین سرهاشان را در مقابل زنان و فرزندانشان در سر سفره افطار گوش تا گوش بریدند. ما باید دشمن سرسخت کسانی باشیم که پروندههای همکاری آنان با امریکا از لانه جاسوسی …
دشمنی ثناگویان در صورت دوستی و دوستی عیبجویان در صورت دشمنی
… سوء ثنای جمیل در نفس آلوده ما، مایه بدبختیها و دورافتادگیها از پیشگاه مقدس حق- جلّ و علا- برای ما ضعفاء النفوس خواهد بود. و شاید عیبجوییها و شایعهپراکنیها برای علاج معایب نفسانی ما سودمند باشد که هست، همچون عمل جراحی دردناکی که موجب سلامت مریض میشود. آنان که با ثناهای خود ما را از جوار حق دور میکنند دوستانی هستند که با دوستی خود به ما دشمنی میکنند و آنان که پندارند با عیب گویی و فحاشی و شایعهسازی به ما دشمنی میکنند دشمنانی هستند که با عمل خود ما را اگر لایق باشیم اصلاح میکنند و در صورت دشمنی به ما دوستی مینمایند.
امام شهید سید علی خامنهای
دوستی یعنی همجبهگی، نه محبت قلبی بیاثر
… زهری در جبهۀ عبدالملک بود یا در جبهۀ امام سجاد؟ جز این است که در جبهۀ عبدالملک بود؟ واِلّ این کاغذ را امام برایش نمینوشت، این لحن را برای او بهکار نمیبرد. اما بااینکه در جبهۀ عبدالملک بود، یقیناً امام سجاد علیهالسلام را از اعماق دل دوست هم میداشت. اما آن دوستیهای خشکوخالی، آن دوستیهای بیاثر و ثمرنابخش که قیمتی ندارد؛ دوستی یعنی همجبهگی. (51/11/25)
اختصاص خصومت به دشمنان خدا، نظام اسلامی و مردم و محبت به آحاد جامعه
… و این در اسلام بسیار مهم است. انسان ترکیبی است از دوست داشتن و دشمن داشتن. شما، هم احساس محبّت در وجودتان هست، و هم احساس بغض و عداوت. این طبیعیِ هر انسان است: یک چیزهایی را دوست میدارد و یک روحِ دوست داشتن در او هست، و یک روحِ دشمن داشتن و کینه ورزیدن. اسلام تکلیف اینها را معیّن کرده؛ گفته روح خصومت شما و دشمنیِ شما مخصوص است به دشمنان خدا و دشمنان نظام اسلامی و دشمنان مردم. ببینید آن کسانی که با خدا و رسول خدا و جامعهی اسلامی و ملّت مسلمان دشمنند چه کسانی هستند، دشمنی را متوجّه آنها کنید؛ مابقیِ وجود شما دوستی و محبّت باشد نسبت به آحاد جامعه. همه را سعی کنید دوست بدارید؛ این یک تعلیم اسلامی است؛ این چیز بدی نیست. بهانه برای دشمن داشتن نباید پیدا کرد که انسان هر کسی را به یک بهانهای از مجموعه و لیست محبّت خود خارج کند و دور بیندازد؛ نه، فضای جامعهی اسلامی فضای صمیمیّت است، ولو کسی که نمیشناسید.
قرار دادن دوستی بر پایهٔ دوستی متقیان
پس یکی از چیزهای اصلی این است که «جَعَلَ اللهُ مَوَدَّتَنا فِی الدِّینِ، وَ خُلَّتَنا وَ اِیّاکُم خُلَّةَ المُتَّقینَ»؛ هم خُلّه، به ضمّ درست است، هم خِلّه، هر دو بهمعنای دوستی است. دوستی را دوستیِ متقین قرار بدهید. متقین کسانی هستند که مراقب کارِ خودشان هستند، دقت میکنند ببینند چطوری قدم برمیدارند، کجا قدم برمیدارند، چه حرفی را به چه کسی میزنند. گاهی انسان معاملات و ارتباطاتِ رفاقتی با کسانی دارد که اهل خدا نیستند، اِشکالی هم ندارد، این محبتی که در فقرۀ قبل گفتیم، …