ناممکن بودن محبت واقعی به محاربان با خدا و نکوهش دوستی پنهانی با دشمن
… دینی. طبعاً در محبتی که بر اساس معیار دینی است، آنکسیکه به خدای متعال نزدیک است و محبتِ خدا در دلِ اوست، انسان به او محبتِ بیشتری دارد. «اَللّهُمَّ ارزُقنی حُبَّکَ وَ حُبَّ مَن یُحِبُّکَ»[24] آنکسانیکه تو را دوست میدارند، محبت آنها را هم نصیب ما بفرما. بنابراین اگر کسانی با خدای متعال قهرند، عناداً یا جهلاً، طبعاً محبت ما به اینها نمیتواند محبت واقعی و از روی صفا باشد. آنکسانیکه با خدای متعال محاربه میکنند، مشغول جنگ با خدا هستند ـ جنگ با خدا مفهوم روشنی دارد ـ نمیشود به اینها محبت کرد. «تُلقونَ اِلَیهِم بِالمَوَدَّةِ وَ قَد کَفَروا بِما جآءَکُم مِنَ الحَقِّ... تُسِرّونَ اِلَیهِم بِالمَوَدَّةِ وَ اَنَا اَعلَمُ بِما اَخفَیتُم وَ ما اَعلَنتُم»[25]، در آیۀ شریفه، خداوند کسانی را که پنهانی با دشمن اظهار محبت میکنند، توبیخ میکند. اینها نظام ارزشی اسلام است؛ اینها چیزهایی نیست که با آمدن بنده و رفتن بنده تغییری پیدا بکند؛ اسلام این است. این است که انسانها را خوشبخت میکند، سعادت از این طرق است؛ اینکه ما وجوه و تأویلات درست کنیم، با دشمنِ خدا دوست بشویم، با دوستانِ خدا دشمنی بکنیم، یک …