در دانشکدهی الهیات حضور این شهید عزیز در دوران اختناق یک حضور بسیار بابرکتی بود. هم از نظر رشد و اشاعهی تفکرات اسلامی عمیق و جدید، هم از لحاظ مقابلهی با امواج خنثیسازی حرکت دانشکدهی الهیات، در خود این دانشکده یک امواج ضد اسلامی وجود داشت. شاید به عمد مراکز فکری ضد اسلامی در اینجا کاشته شده بود، بوجود آورده شده بود. برای اینکه از داخل خود دانشکدهی الهیات که دانشکدهای برای ساختن عالم ضد الهی یا لااقل کماعتقاد به الهیات بیرون بیاید، اینکار شده بود و وجود داشت. بنده همان وقت هم باور نمیکردم که حضور بعضی از اساتیدی که جزو پایگاههای الحاد، از لحاظ فکری شمرده میشدند در دانشکدهی الهیات یک چیز تصادفی باشد. به نظر من یک چیز تعمدی میآمد. و این یک واقعیتی بود که آن روز وجود داشت.
تأسیس با اهداف ناسالم در زمان رضاخان و برکات آن برخلاف خواست بنیانگذاران
… تصور میکنم دانشکدهی الهیات به خصوص میتواند یک حلقهی رابط بین حوزه و دانشگاه باشد. البته خب همانطور که جناب آقای میرمحمدی رئیس محترم این دانشکده فرمودند، وضع کنونی دانشکده با آنی که قبلاً بوده و برای او اصلاً این دانشکده بوجود آمده بوده خیلی فرق دارد. این دانشکده در اولی که بوجود آمده چه در دوران معقول و منقول آن اوائل و چه حتی قبل از آن و دوران وعظ الخطابه یا وعظ التبلیغ با هدفهای معلوم نیست خیلی خیرخواهانهای اینجا بوجود آمده بود، و زمان رضاخان تشکیل یک چنین دستگاهی احتمالاً با هدفهای درستی نبود. اما علیرغم خواست آن بنیانگذاران، دانشکدهی الهیات منشأ برکات خیلی زیادی بود. همانطور که فرمودند این شهدای عزیز و متخرجین زیادی، انسانهای وارسته، پاکیزه، خوب از اینجا آمدند بیرون. اساتید خیلی خوبی از حوزهها آمدند اینجا تدریس کردند، حتی از خود حوزههای علمیه آمدند اینجا تدریس کردند. شخصیتهای عالِم، فاضل، وارستهای همیشه اینجا بودند، درس گفتند و عدهی زیادی هم اینجا درس خواندند که انسانهای پاکی بودند. بههرحال امروز دانشکدهی الهیات …