رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «خلفای جور»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «خلفای جور»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیتعبیری شیعی برای خلفای ستمگر و رفتار آنان با ائمه (ع) و جامعه.

امام خمینی

سلطنت به نام خلافت با وجود نمازگزاری و امامت جماعت

علمای اسلام، پیغمبر اسلام، ائمه اسلام، همیشه مخالفت با این سلاطین عصرشان کرده‌اند. زمان آنها دیگر سلاطین بوده [اند]؛ اینهایی که به اسم خلفا سلطنت می‌کردند. حضرت موسی بن جعفر را پانزده سال یا ده سال در حبس نگه می‌دارد آیا برای اینکه نماز می‌خواند؟ ... هارون و مامون خودشان نماز می‌خواندند. امام جماعت هم بودند، امام جمعه هم بودند، برای اینکه نماز می‌خواند ... گرفتند ایشان را؟! برای اینکه یک سید، اولاد پیغمبری است یا امامی است؟! برای اینهاست؟ نه، برای این است که حضرت موسی بن جعفر مخالف با رژیم بوده است، با آن رژیم طاغوتی مخالف بوده. مخالفتش با رژیم، اسباب گرفتاری‌اش بوده، نه اینکه یک آدمی بوده است چون نماز …

امام شهید سید علی خامنه‌ای

مرید شدن عابدان و زاهدان ساده‌لوح به خلفای ظالم با چند کلمه نصیحت

عرض کردم، کسانی از متدیّنین، مقدّسین، عبّاد و زهّاد میرفتند پهلوی خلیفه می‌نشستند، خلیفه‌ی ظالمِ غاصبِ فاسقِ فاجرِ خبیثِ دروغ‌گوی ده‌‌رو و ده‌رنگ را چهار کلمه نصیحت میکردند؛ او ‌هم حالا یا از روی تقلّب و ریا، یا حالا یک گوشه‌ی قلبش، یک چیزی تکان میخورد، یک اشکی میریخت! بعضی‌ها هم بودند که مست بودند، در حال مستی یک نفر را می‌آوردند، برایشان یک خرده حرف میزد، هیجانِ احساسات پیدا میکردند و گریه میکردند. این آدم ساده‌لوح نادان ولو عالِم به ظواهر دین، مرید این خلیفه میشد! در تاریخ اسلام چیزهای عجیبی انسان میبیند از این قبیل. همین عمروبن‌عبیدِ عابدِ زاهدِ معروف که خلیفه‌ی عبّاسی درباره‌ی او اظهار ارادت میکرد و میگفت: «کلّکم یمشی روید / کلّکم یطلب صید / غیر عمرو بن عبید»[15] ــ یعنی حساب عمروبن‌عبید، از دیگر مدّعیان تقوا و زهد …

باطن آیات شرک دربارهٔ خلفای جور به بیان علامه مجلسی

مرحوم علامه مجلسی (ره) در بحارالانوار، جلد 48، صفحه 97-96 بیان جالبی دارد. می‌فرماید: «اِنَّ آیاتِ الشِّرکِ ظاهِرُها فِی الاَصنامِ الظّاهِرَةِ وَ باطِنُها فی خُلَفاءِ الجَورِ الَّذینَ اَشرَکوا مَعَ اَئِمَّةِ الحَقِّ وَ نَصَبوا مَکانَهُم» یعنی آیات شرک در قرآن، ظاهرش دربارۀ بت‌های ظاهری و نمایان است، اما باطن و تأویل آنها دربارۀ خلفای جور است؛ آنان که به ناحق خود را خلیفه می‌نامیدند و بر جامعۀ اسلامی حکومت می‌کردند، و با امامانِ حق شریک شدند در ادعای حکومت اسلامی و حاکمیت بر جامعۀ مسلمانان. خود این شرک با ائمۀ حق، شرک با خداست؛ زیرا ائمۀ حق، نمایندگان خدا هستند و از زبان خدا حرف می‌زنند و چون خلفای جور، خود را در جای آنها گذاشتند و خود را با آنها در ادعای امامت شریک کردند، بنابراین اینها بت هستند و طاغوتند و هرکس که از آنها اطاعت کند، او درحقیقت …

برداشت یکسان خلفا از عبدالملک تا متوکل از هدف ائمه (ع) و تصمیم مشابه دربارهٔ آنان

مسئلۀ دیگر، برداشت خلفا از ادعاها و کارهای ائمه است. شما می‌بینید که از زمان عبدالملک تا زمان متوکل، همواره یک تلقی و برداشت از هدف و برنامۀ ائمه وجود داشته و همیشه، خلفا و عُمالشان، با یک نگاه به ائمه می‌نگریستند؛ و قهراً دربارۀ آنان تصمیم مشابهی می‌گرفتند. این نکتۀ مهمی است که نمی‌شود از آن آسان عبور کرد. چرا اینها از زندگی ائمه این‌طور برداشت می‌کردند؟ مثلاً جملۀ «خلیفَتانِ یُجبَی اِلَیهِمَا الخَراجُ»[3] که دربارۀ موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام یا «هَذا عَلِیٌّ ابنُهُ قَد قَعَدَ وَ ادَّعَی الاَمرَ لِنَفسِهِ»[4] که …

غصب حکومت ائمه، نه علم و تقوا و منصب معنوی آنان

… زمام امور اجتماع در دست امام چهارم باشد؛ مگر این‌طور نیست؟ مگر ما نمی‌گوییم که خلفای جور غاصب مقام ائمۀ ما بودند؟ غاصب کدام مقامشان بودند؟ غاصب علم آنها که نبودند، علم امام را که نمی‌شود غصب کرد، علم کسی را که نمی‌شود از او گرفت. غاصب تقوای ائمه که نبودند. غاصب سِمَت و منصب معنوی و روحانی آنها که نبودند؛ پس غاصب چه بودند؟ غاصب حکومت آنها بودند.

اعتراف عالمان زمان به فقاهت هارون با وجود درس‌نخواندن خلفا

میگوید وقتى سلیمان‌‌بن‌‌عبدالملک از دنیا رفت، کتب محمّدبن‌‌شهاب ‌‌زهرى را از خزانه‌‌ى او آوردند بیرون. خب کتاب مینوشت براى او؛ امام زمانش سلیمان‌‌بن‌‌عبدالملک بود. امام یعنى چه؟ امام یعنى همین دیگر؛ امام یعنى رئیس دین و دنیا. او رئیس دین و دنیا بود. حتّى با اینکه به حسب ظاهر، هارون و بقیّه‌‌ى این خلفاى جُورى که بودند درسى نخوانده بودند ــ اینها وقت درس خواندن که نداشتند؛ شاهزاده بودند، آقازاده بودند، مشغول پلو چلو خوردن و شکار و عیّاشى و این حرفها بودند تا میرسیدند به خلافت، [آغاز] خلافت هم جوان بودند؛ مثلاً هارون‌‌الرّشید ۲۲ سالش بود، ۲۳ سالش بود به خلافت رسید، بعضى‌‌ها ۳۰ ‌‌سالشان بود، بعضى ۲۵ سالشان بود؛ درسى نخوانده بودند ــ در عین حال همان عبّاد و زهّادى که اسمهایشان را شنفته‌اید از قبیل عمروبن‌عبیدها و غیر ذلک، وقتى که هارون با اینها روبه‌‌رو میشد، اعتراف میکردند که هارون افقه از آنها است! مالک در مدینه به وسیله‌‌ى استاندار مدینه کتک خورد سر یک قضیّه‌‌اى؛ بعد، خلیفه از او عذرخواهى فراوان [کرد]؛ برایش پول فرستادند و کارهایى مانند اینها کردند. بعد که مکّه آمد، رفت مدینه، از او استمالت[7] کرد، بعد شروع کرد با اصحاب ابوحنیفه ــ که با مالک از لحاظ …
همهٔ شاهدهای امام شهید سید علی خامنه‌ای