واگذاری مدیریت دنیا به انسان بهعنوان خلیفهٔ خدا در زمین
در زاویهای دیگر در نگاه کلان، همین انسانی که مخاطب به خطابِ فردی است، خلیفهی خدا در زمین معرفی شده؛ یک وظیفهی دیگری به او واگذار شده و آن عبارت است از وظیفهی مدیریت دنیا. دنیا را باید آباد کند؛ «و استعمرکم فیها». همین انسان مأمور است که دنیا را آباد کند. آباد کردنِ دنیا یعنی چه؟ یعنی از استعدادهای فراوان و غیرقابل شمارشی که خدای متعال در این طبیعت قرار داده، این استعدادها را استخراج کند و از آنها برای پیشرفت زندگی بشر استفاده کند. در این زمین و …
انسان جانشین خدا در زمین
… کسى فکر بکند، دلیل این معنا واضح است؛ یعنى واقعاً استدلال نمیخواهد این حرف، چون دنیا بدون انسان صالح، یک پدیدهى بىجان و کور و تاریکى است. آن چیزى که به عالم خاکى جان میبخشد و ارزش میدهد، به او نور میدهد، براى او معنا و مضمون به وجود مىآورد، انسان است. اِنّی جاعِلٌ فِی الاَرضِ خَلیفَة؛[2] جانشین، عنوانى است که خدا به انسان داده؛ این جانشین را کجا گذاشتند؟ فِى الاَرض. ارضِ بدونِ این جانشین چیست؟ چه ارزشى دارد؟ همّ تمام پیغمبران و تمام عباداللهالصّالحین این بوده که انسان صالح را در این زمین به وجود بیاورند، حفظ کنند، رشد بدهند و تکثیر کنند؛ و هدف اسلام هم این است. اینکه شما دیدید که امام در یک بیانیّهاى در چند سال قبل …
خلیفهٔ خدا بودن انسانها در زمین برای آباد کردن آن
… و استخوانبندی حکومت است؛ امامت یا خلافت. مبنای حکومت خلافتی بر این است که تشکیلات حاکم، خلیفۀ پیغمبر است؛ یعنی بساط، بساط پیغمبری است. البته اینجا توجه بکنید، خلافتی که گفته میشود، مراد خلافت خدا نیست، خلافت پیغمبر است؛ خلافت رسولالله است، نه خلافت الله. اگرچه خود پیغمبر، خلیفۀ خداست و انسانها به یک معنا همه خلیفۀ خدا هستند در زمین. خدا اینها را خلیفه قرار داده برای اینکه زمین را آباد کنند. جانشین و خلیفه که در قرآن هست، بعضی گفتند مراد خلیفۀ خداست، بعضی گفتند مراد خلیفۀ نسلهای گذشته است؛ اما بههرحال در نظام خلافت، وقتی به کسی که در رأس حکومت است، گفته میشود خلیفه، مراد خلیفۀ پیغمبر است نه خلیفۀ خدا.