دعا ضد همهی اینهاست. دعا که میکنیم، در واقع این حالت خشوع را در خود به وجود میآوریم و خودبینی و خودخواهی را در خود سرکوب میکنیم، و در نتیجه، جهان هستی و محیط زندگی انسانها از طغیان و تجاوز به حقوق و طبیعت محفوظ میماند. لذا فرمود: «الدّعا مخ العبادة»؛[1] مغز هر عبادتی، دعاست. عبادات برای همین است که بتواند انسان را در مقابل خدای متعال خاشع و دلش را نیز مطیع و تسلیم کند. این اطاعت و خشوع در مقابل خداوند هم از نوع تواضع و خشوع و خضوع انسانها در مقابل یکدیگر نیست؛ بلکه به معنای خشوع و خضوع در مقابل خیر مطلق، جمال مطلق، حُسن مطلق و فضل مطلق اوست.خشوع
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
فروتنی دل در برابر خدا و آثار آن بر انسان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به مناسبت برگزاری دهمین اجلاس سراسری نماز— ۱۳۷۹/۰۶/۱۹
سیر زمانی
از ۱۳۷۹ تا ۱۴۰۳۱۳۷۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۴۰۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
اثر خشوع قاری در خاشعشدن مستمع
«توجّه به معنا»؛ توجّه به معنای آیهای که دارید میخوانید داشته باشید و سعی کنید در دل، خشوع نسبت به آن معنا پیدا کنید. این خشوع شما در مستمع اثر میگذارد. وقتی شما با خشوع قرآن میخوانید، با توجّه قرآن میخوانید، مستمع شما تحت تأثیر خشوع شما قرار میگیرد، او هم خاشع میشود. توجّه به مضامین آیات، این خشوع را ایجاد میکند.