رفتن به محتوای اصلی

خشوع

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

فروتنی دل در برابر خدا و آثار آن بر انسان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پیام به‌ مناسبت‌ برگزاری‌ دهمین‌ اجلاس‌ سراسری‌ نماز— ۱۳۷۹/۰۶/۱۹

سیر زمانی

از ۱۳۷۹ تا ۱۴۰۳
۱۳۷۹۱۴۰۳

فقط سال ۱۳۷۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

دعا ضد همه‌ی اینهاست. دعا که میکنیم، در واقع این حالت خشوع را در خود به وجود میآوریم و خودبینی و خودخواهی را در خود سرکوب میکنیم، و در نتیجه، جهان هستی و محیط زندگی انسانها از طغیان و تجاوز به حقوق و طبیعت محفوظ میماند. لذا فرمود: «الدّعا مخ العبادة»؛[1] مغز هر عبادتی، دعاست. عبادات برای همین است که بتواند انسان را در مقابل خدای متعال خاشع و دلش را نیز مطیع و تسلیم کند. این اطاعت و خشوع در مقابل خداوند هم از نوع تواضع و خشوع و خضوع انسانها در مقابل یکدیگر نیست؛ بلکه به معنای خشوع و خضوع در مقابل خیر مطلق، جمال مطلق، حُسن مطلق و فضل مطلق اوست.

خشوع در برابر پروردگار مایهٔ بصیرت و زدودن خودبزرگ‌بینی

نماز، آنگاه‌ که‌ با حال‌ و حضور و آداب‌، گزارده‌ شود روح‌ آدمی‌ را به‌ نیازمندی‌ ذاتی‌ وی‌ آشنا می‌سازد، و ریشه‌ کبر و تفاخر و جبروت‌ موهوم‌ را در درون‌ او می‌سوزاند. خشوع‌ در برابر پروردگار، نور بصیرت‌ را بر دل‌ او می‌تاباند و سایه‌ی‌ وهم‌آلود خود بزرگ‌بینی‌ را از آن‌ می‌زداید: فرض‌ الله‌ الایمان‌ تطهیرا من‌ الشرک‌ و الصلاه‌ تنزیها من‌ الکبر...