غرقه بودن بیایمانان برخوردار از سلامت و مال در خسران معنوی و مادی
… که شما خواندید، آنچه میزان سعادت است همین است که انسان مومن باشد و صبر داشته باشد و دیگران را به صبر وادار کند و حق بگوید و دیگران را به حق گفتن وادار کند. وقتی ایمان دارید و صبر دارید و دیگران را به صبر وادار میکنید و به حق وادار میکنید، شما سعادتمندید. آنهایی که همه چیز دنیا را دارند، هم سلامت بدن دارند، هم مادیاتشان[3] تامین است، لکن ایمان ندارند، اینهاغرقه در خسرانند؛ خسارات معنوی بلکه خسارات مادی.