برنامهریزی برای واداشتن کودکان به حفظ قرآن با جایزه و امتیاز، نه اجبار
… اینجا براى جوانها خوب بوده. واقعاً هم باید دنبال حفظ [بود] و این آقایان باید اصلاً برنامهریزى بکنند، هم در اوقاف، هم در جاهاى دیگرى که هستند؛ یعنى واقعاً یک برنامهریزى بشود. آن شب ایشان[2] یک حرف درستى زد؛ گفت که بچّهها را از سنین کم وادار کنید به حفظ. اگر بشود مثلاً در مدرسهها ــ با آموزشوپرورش اصلاً جلسه بگذارید ــ ترتیبى بدهید که بچّهها را از کوچکى وادار کنند به حفظ؛ حالا مجبورشان نکنند، جایزه قرار بدهند؛ بگویند هر بچّهاى که مثلاً فرض کنید در دورهى دبستان این قدر قرآن حفظ بکند، این قدر امتیاز خواهد گرفت؛ یا مثلاً فرض کنید در دبیرستان اگر کسى این مقدار قرآن حفظ کند، به قدر این واحدها یا این درسها به او نمره میدهیم؛ یا پول ــ امتیاز مادّى ــ براى آن بگذارند؛ غرض، من حاضرم کمک کنم؛ در این مورد هر چه بخواهید پشتیبانى بکنید، من آماده هستم؛ حالا آقاى مقدّم[3] هم این قضیّه را دنبال کنند. مسئلهى حفظ را خیلى جدّى بگیرید. ایشان راست میگوید؛ ما متأسّفانه بچّههایمان حفظ …