برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیفرزند امام حسین (ع) و از شهدای کربلا.
امام خمینی
سخن او با پدر: چون بر حقیم ترسی نداریم
… و زندگی برای دنیا حاصل میشود. بنا بر این، هیچ خوفی ما از این مسائل نداشتیم و هیچ وقت هم از جنگ و- نمیدانم- از این ارعابهایی[3] که اینها میکنند، نباید بترسیم، چرا بترسیم؟ برای اینکه ما تکلیف داریم عمل میکنیم و ما حقّیم. وقتی که حق هستیم، چرا باید بترسیم؟ همان کلمهای که حضرت علی بن حسین به پدرشان عرض کردند بعد از اینکه فرمود که خیر کشته خواهید شد و چطور. فرمود که ما بحق نیستیم مگر؟ گفتند چرا، ما بحقیم. گفت پس چرا بترسیم. دیگر ترسی نداریم ما.[4] مساله این طوری است.
امام شهید سید علی خامنهای
مظهر جوان فداکار با معرفت به امامت و شجاعت
اینجا جمعی که شما اجتماع کردهاید، اغلب جوانید. در این پادگان دوکوهه هم دهها و صدها هزار جوان آمدند و رفتند. مظهر جوانِ فداکار در کربلا کیست؟ علیاکبر، فرزند امام حسین علیهالسّلام؛ جوانی که در بین جوانان بنی هاشم برجسته و نمونه بود؛ جوانی که زیباییهای ظاهری و باطنی را باهم داشت؛ جوانی که معرفتِ به حقّ امامت و ولایت حسینبنعلی علیهالسّلام را با شجاعت و فداکاری و آمادگی برای مقابله با شقاوت دشمن همراه داشت و نیرو و نشاط و جوانی خود را برای هدف و آرمان والای خود صرف کرد. این خیلی ارزش دارد. این جوان فوقالعاده و برجسته به میدانِ دشمن رفت و در مقابل چشم پدر و چشمان زنانی که نگران حال او بودند، جسد به خون آغشتهاش به خیمهها برگشت. این چنین مصیبت و عزایی چیز کوچکی نیست؛ اما همین حرکت او به سمت میدان و آماده شدن برای مبارزه، …
اذن بیدرنگ پدر برای رفتن به میدان و نگاه نومیدانه و گریهٔ امام حسین (ع)
… النّاس خلقاً»؛ این جوان، جزو زیباترین جوانان عالم بود؛ زیبا، رشید، شجاع. «فاستأذن اباه فی القتال»؛ از پدر اجازه گرفت که برود بجنگد. «فأذن له»؛ حضرت بدون ملاحظه اذن داد. در مورد «قاسمبن الحسن»، حضرت اوّل اذن نمیداد، و بعد مقداری التماس کرد، تا حضرت اذن داد؛ اما «علیبنالحسین» که آمد، چون فرزند خودش است، تا اذن خواست، حضرت فرمود که برو. «ثمّ نظر الیه نظر یائس منه»؛ نگاه نومیدانهای به این جوان کرد که به میدان میرود و دیگر برنخواهد گشت. «وارخی علیهالسّلام عینه و بکی»؛ چشمش را رها کرد و بنا کرد به اشک ریختن.
اذن گرفتن از پدر برای نبرد پس از شهادت همهٔ اصحاب
میگوید: «فلمّا لم یبق معه سوی اهل بیته»؛ یعنی وقتی که همه اصحاب امام حسین به شهادت رسیدند و کسی غیر از خانواده او باقی نماند، «خرج علیبنالحسین علیهالسّلام»؛ علیاکبر از خیمهگاه خارج شد. «و کان من اصبح النّاس خلقاً»؛ علیاکبر یکی از زیباترین جوانان بود. «فاستأذن اباه فی القتال»؛ پیش پدر آمد و گفت: پدر، اکنون اجازه بده تا من بروم بجنگم و جانم را قربانت کنم. «فاذن له»؛ هیچ مقاومتی نکرد و به او اجازه داد!
شگفتی صحنهٔ میدانرفتن او از جهت امام و خود او و زنان و سن او
یک منظره، منظرۀ میدانرفتن علیاکبر علیهالسلام است که یکی از آن مناظرِ بسیار پُرماجرا و عجیب است؛ واقعاً عجیب است، از همه طرف عجیب است. از جهت خود امام حسین، عجیب است، از جهت این جوان، علیاکبر عجیب است، از جهت زنها و بهخصوص جناب زینب کبری، عجیب است. علیاکبر را هجدهساله تا بیستوپنجساله نوشتهاند؛ یعنی حداقل هجده سال، حداکثر بیستوپنج سال. حالا یک جوان مثلاً هجده نوزدهساله، بیستساله، بیستودوساله، در عنفوان جوانی؛ میگوید: (77/2/18)
باک نداشتن از مرگ در راه حق در پاسخ به خبر شهادت کاروان
… که این قافله بهسوی مرگ حرکت میکند و مرگ، این قافله را استقبال میکند. از خواب بیدار شدم و این کلمه را گفتم. برای سپاهیانی که دارند بهسمت مبارزۀ با حکام غاصب میروند، این یک خبر خوش محسوب نمیشود که شما کشته خواهید شد، این کاروان همهشان به قتل میرسند؛ اما علیاکبر بهجای اینکه دلش بلرزد، به پدر گفت: «اَ فَلَسنا عَلَى الحَقِّ»[21] مگر ما برحق نیستیم؟ راه ما راه حق نیست؟ فرمود: بلی، چرا، ما برحق هستیم، بهسوی حق میرویم. فرمود: «اِذَن لا نُبالِی بِالمَوتِ» حالا که در راه حق میرویم، هیچ باکی از مرگ نداریم؛ و همین حرف را علیاکبر ثابت هم کرد. (62/7/15)