سد کردن راه امام حسین (ع) به کوفه و همراهی تا کربلا
… البته نمیخواستند هم حضرت برگردد؛ چون میدانستند اگر برگردد بهطرف مکه، باز ممکن است اشکالات دیگری برای آنها فراهم بیاید. میخواستند حالا این دشمنی که آمده در دامشان ـ به خیال خود آنها ـ توی مُشتشان، این را همینجا نابود کنند، با همۀ امکانات و توانی که دارد. لذا بود که حرّبنیزید ریاحی را با هزار نفر سوار فرستادند مقابل حضرت. او جلوی حضرت را سد کرد، گفت نمیگذارم بروی کوفه. حضرت اصرار کردند و او انکار کرد؛ یعنی آماده نبود که قبول کند، و قبول نکرد. حضرت گفتند که پس من برمیگردم، آن را هم اجازه نداد...حرّبنیزید به فشار خودش ادامه میدهد و اجازه نمیدهد که حضرت حرکت کنند بهسمت کوفه یا برگردند. نتیجه این میشود که یک راه وسطی را حسینبنعلی انتخاب میکنند و میروند؛ حرّبنیزید هم در کنار آن حضرت میآید؛ …
تصمیم بر سر دوراهی و قرارگرفتن در شمار درخشانترین چهرهها
… و داستانش را میدانید. او با حرّبنیزید ریاحی ـ که حرّبنیزید جزو چهرههایِ درخشندۀ منوّرِ جالبِ در تاریخ اسلام و تشیّع [است] و عمربنسعد جزو چهرههایِ منفورِ کریهِ مبغوضِ در همین تاریخ ـ در یک شأن و یک رتبه بودند. هر دو هم بر سر یک دوراهی قرار گرفتند. این یکی یکطور تصمیم گرفته، آن یکی یکطور تصمیم گرفته. این بهخاطر تصمیمش جزو بهترین و عالیترین و منوّرترین چهرهها شد؛ آن بهخاطر تصمیمش جزو منفورترین و سیاهروترین و سیاهنامهترین انسانهاست...حسینبنعلی صلواتاللهوسلمااهعلیه از نظر قدرت زمانه باید خُرد بشود، باید کوبیده بشود، باید از بین برود؛ این مهرهها و آلت فعلها، این دست و بازوهای یزید، بایستی مجریِ اراده و فرمان …
رهایی از بند حرص و مقام با بیداری بههنگام و بهشتیشدن
… حرّبنیزید هم بود. او هم دلش میخواست به این قدرت برسد، اگرچه حرام است این قدرت. بر گردن دل او هم ریسمانی از حرص و هوا و انگیزههای فسادآفرین بسته شده بود که او را میکِشید؛ او را تا کربلا هم آورد، تا لب پل صراط هم آورد، تا جداییگاه بهشت و دوزخ هم آورد. اما بنیۀ حرّ قوی بود، ناگهان این ریسمان را پاره کرد. در آن لحظهای که نزدیک بود با مغز برود در اعماق جهنم، ناگهان این ریسمان را از گردن خودش باز کرد، با یک حرکت، با یک تکان، با یک بیداری بجا ـ که چه خوب است انسان بجا بیدار بشود، چشمش باز شود ـ این رشته را برید، خودش را انداخت به مرز بهشت، شد بهشتی. چه کار کرد؟ صبر از معصیت. زانوانش درمقابل این انگیزۀ فسادآفرین نلرزید، خم نشد؛ گردنش اسیر این بند و این پیوند نماند و توانست خودش را نجات بدهد. (52/11/1)
گذشتن از جایگاه نزد دشمن و پیوستن به امام حسین (ع)
… را با افتخار و خشنودی به طرف این میدان فرستاد؛ آن جوانی که از لذّات ظاهری زندگی گذشت و خود را تسلیم میدان جهاد و مبارزه کرد؛ پیرمردانی مثل «حبیببنمظاهر» و «مسلمبنعوسجه» که از راحتی دوران پیرمردی و بستر گرم و نرم خانه خودشان گذشتند و سختی را تحمّل کردند؛ آن سردار شجاعی که در میان دشمنان جایگاهی داشت - «حُرّبنیزید ریاحی» - و از آن جایگاه صرفنظر کرد و به حسینبنعلی پیوست، همه در این مبارزه باطنی و معنوی پیروز شدند.