رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «حجاج بن یوسف»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «حجاج بن یوسف»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیکارگزار بنی‌امیه و حاکم عراق و حجاز.

امام خمینی

نقل آمرزش‌خواهی‌اش در آخر عمر و تردید در توفیق او به آن

گویند حجّاج بن یُوسف- آن جنایتکار تاریخ- در آخر عمرش گفته است که خدایا مرا بیامرز، گرچه می‌دانم همه می‌گویند نمی‌آمرزی، و شافعی[10] که این را شنید گفت: اگر چنین گفته شاید، و من ندانم که آن شقی توفیق چنین امری را پیدا کرده یا نه.[11] و می‌دانم که از هر چه بدتر یاس است و تو ای دخترم مغرور به رحمت مباش که غفلت از دوست کنی و مایوس مباش که خَسِر الدنیا و الآخره شوی.

امام شهید سید علی خامنه‌ای

اعزام حجاج به کوفه برای مهار مردم شورشگر آن

می‌خواهم آیه را معنا کنم برایتان. حجاج‌بن‌یوسف را خلیفۀ اموی، عبدالملک، فرستاد کوفه، چون می‌دانست که هیچ‌کس چون حجاج از عهدۀ مردمِ شورش‌گرِ حماسه‌آفرینِ کوفه برنمی‌آید. جلادترین و پست‌ترینِ نوکرهای خودش را فرستاد و او حجاج‌بن‌یوسف بود. حجاج‌بن‌یوسف آمد، نیمۀ شب وارد شهر شد، کسی نفهمید که حجاج آمده است، حاکم قبلی را هم مردم ظاهراً بیرون کرده بودند، یا مثل بیرون کردن. یک‌صد نفر مرد شمشیرزن یا سی، چهل نفر، همراهش آورده بود (امروز می‌خواهیم تاریخ بگوییم. بنده وقتی تاریخ می‌گویم کمتر خسته …

جلادترین کارگزار بنی‌امیه، سنگ‌باران خانهٔ خدا و کشتار مردم مکه

… جلاد دژخیم معروف بنی‌امیه، ازطرفِ عبدالملک مروان آمد برای فتح کردن مکه که در اختیار عبدالله زبیر بود. عبدالله زبیر آنجا مقاومت می‌کرد و با نیروهای عبدالملک مروان که از شام آمده بودند، به‌شدت می‌جنگید. دیدند باید این غائله را به پایان برسانند و ختم کنند. حجاج‌بن‌یوسف از همه جلادتر بود، او را فرستادند. او هم آمد بالای کوه‌های اطراف مکه، منجنیق گذاشت و خانۀ خدا را سنگ‌باران کرد، عدۀ زیادی از مردم را کشت، بعد هم عبدالله زبیر را کشتند و جسد کشتۀ او را سرِ دار کردند.

درخواست قتل امام سجاد (ع) از عبدالملک به‌سبب رهبری حرکت شیعیان

حَجّاج در کوفه زندگی می‌کرد. و چون در کوفه زندگی می‌کرد و کوفه مرکز شیعیان شده بود، می‌دانست که شیعیان مشغول ارتباطات پنهانی هستند. حَجّاج چون این را از نزدیک دیده بود و می‌فهمید که همۀ سررشته‌ها در دست علی‌بن‌الحسین صلوات‌الله‌علیه است، نوشت به عبدالملک که اگر می‌خواهی حکومت کنی، علی‌بن‌الحسین را بُکُش. نوشت خودت را معطل نکن. این را حَجّاج می‌فهمید، حَجّاجِ زرنگِ هوشیاری که دستش از نزدیک در کار بود، بر کوفه فرمانداری می‌کرد، استانداری می‌کرد، و آنجا می‌دید که شیعیان چگونه‌اند، می‌دید یحیی‌بن‌ام‌الطویل و سعیدبن‌جُبَیر یا دیگر شیعیان چگونه عمل می‌کنند؛ اینها را چون از نزدیک می‌دید، می‌فهمید که سلسله‌جنبان این حرکت‌ها و شورها و حماسه‌ها، آن دست قدرتمندی است که در مدینه است، یعنی علی‌بن‌الحسین صلوات‌الله‌علیه. چون اینها را می‌فهمید، از روی خیرخواهیِ دستگاه خلافت، نامه نوشت، نوشت که علی‌بن‌الحسین را بکُش. عبدالملک در جواب نوشت: «اَمّا بَعدُ فَجَنِّبنی دِماءَ بَنی‌هاشِمٍ»[6] مرا وادار مکن، بلکه باز بدار از اینکه در خون بنی‌هاشم دست ببرم. دلیلی هم که آورد، این بود که …

تسلط حجاج بر کوفه بر اثر ترک امر به معروف و ستمگری او

… فلا یستجاب لهم»؛[12] باید امر به معروف و نهی از منکر را میان خودتان اقامه کنید، رواج دهید و نسبت به آن پایبند باشید. اگر نکردید، خدا اشرار و فاسدها و وابسته‌ها را بر شما مسلّط میکند؛ یعنی زمام امور سیاست کشور به مرور به دست امثال حَجّاج بن یوسف خواهد افتاد! همان کوفه‌ای که امیرالمؤمنین در رأس آن قرار داشت و در آن‌جا امر و نهی میکرد و در مسجدش خطبه میخواند، به خاطر ترک امر به معروف و نهی از منکر، به مرور به جایی رسید که حَجّاج‌بن‌یوسف ثقفی آمد و در همان مسجد ایستاد و خطبه خواند و به خیال خود مردم را موعظه کرد! حَجّاج چه کسی بود؟ حَجّاج کسی بود که خون یک انسان در نظر او، با خون یک گنجشک هیچ تفاوتی نداشت! به همان راحتی که یک حیوان و یک حشره را بکشند، حَجّاج یک انسان را میکشت. یک بار حَجّاج دستور داد و گفت همه مردم کوفه باید بیایند و شهادت بدهند که کافرند و از کفرِ خودشان توبه کنند؛ هر کس بگوید نه، گردنش زده میشود! با ترک امر به معروف و نهی از منکر، مردم این‌گونه دچار ظلمهای عجیب و غریب و استثنایی و غیر قابل توصیف و تشریح شدند. …

خباثت و دشمنی با اهل‌بیت (ع) با وجود فصاحت و حفظ قرآن

… یک جور هستند ــ من این‌جور احساس کردم ــ البتّه حجّاج یک فضائلى هم داشت که حالایى‌ها الحمدلله‌ آن فضائل را هم ندارند؛ حجّاج فصیح بود و جزو بلغاى عرب است ــ خطبه‌هاى حجّاج که در منبر میخوانده، جزو چیزهایى است که جاحظ در البیان و التّبیین آنها را نقل میکند؛ فصیح، بلیغ ــ حافظ قرآن بود و قرآن را حفظ داشت؛ از این چیزها هم داشت، منتها خب خبیث بود دیگر؛ مردِ خبیثِ دشمنِ عدل و دشمن اهل‌بیت و دشمن پیغمبر و آل پیغمبر و یک چیز عجیبى بود. یکى از این خوارج را آوردند پیش حجّاج، حجّاج شنیده بود که این شخص، حافظ قرآن است. به او گفت: اَ جَمَعتَ القُرآن؟ آیا قرآن را جمع کردى؟ منظورش این بود که یعنى قرآن را در ذهن خودت جمع کردى، به این بیان گفت ــ فصیح بود دیگر، آدم فصیحى بود ــ با این تعبیر گفت. …
همهٔ شاهدهای امام شهید سید علی خامنه‌ای