و من باید این را عرض بکنم که گاهی اشخاص با اینکه ممکن است که آدمهای خوبی باشند، لکن یک چیزهایی در نفوس انسان هست که انسان از آن غفلت میکند؛ مثلًا یک پدر و مادری که بچهشان را خیلی دوست دارند، این هر چه میبیند خوبی میبیند از او، اصلًا غفلت میکند از این که در این بدی باشد؛ حُبُّ الشَّیْء یُعْمی وَ یُصِمْ[3]. از آن ور هم همین طور است، وقتی انسان در قلبش دشمنی یا مخالفت با یک کسی داشت یا با جمعی داشت، هر چه خوبی ببیند، بدی میبیند، اصلًا خوبیها محو میشود. من به همه اشخاصی که قلم در دستشان است، زبان گویا دارند، میخواهم سفارش کنم که متوجه باشند که قلم آنها، زبان آنها در حضور خداست، فردا مواخذه دارد، صحبت سر دولت و ریاست جمهوری و اینها نیست، صحبت سر نظام است، نظام اسلام است؛ آقای خامنهای- سلَّمه الله- باشند …